Sunday, August 20, 2017

යන්න එනවද ඔයත් පේවී

යන්න එනවද ඔයත් පේවී


ගසක් නොවී මලක් දරණට
මලක් වන්නෙමි
නුඹත් සමගින්
හෙට උදේ විකසිත වෙන්න
හීන අරගෙන කොහේ යන්නද
ක්ෂිතිජ සීමා ඉරෙන් ඔබ්බට
හාදු තවරමි දෙතොල් අග අද
එයයි සිහිනය ආයෙ මොනවද
වෙරළ බඩ වැලි මාළිගා කුමටද
සදළුතල පිස නැගෙන සුළගට
දෑස් රතුවේද හෙට දින
හිසමත තබාගෙන
කප්පරක් කැළි කසළ
තවත් කොච්චරනම් දුරක්
ඇවිද යා යතුද අපි
රැගෙන යා යුතුම පේ‍්‍රමය
බර වැඩි නිසා අතහරින්නද
දුහුවිලිව ගිය මිනිසුන් අතර
සොයමු ශෛලමය හදවත්
ඒකත් රත්තරනෙ වන්දනාවක්
යන්න එනවද ඔයත් පේවී
කන්ද මුදුනට නැග
දෙවොල වදිනට නොව
දෙවොල ගිණි තබා
සැගවූ ස්වර්ගය සොයන්න
මග කියන්නට පහනක්
දැල්වේද අදුරු නිම්නය කෙළවර
ඉතිං නුඹ අහසක් වෙන්න
මට ඇවිත් පියඹන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Friday, August 18, 2017

ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න


මහ දවාලෙත් ඝන අන්ධකාරය පැතිරුණු
කළුපාට අහසෙ
තරුත් පායන්න භයවුණු
අදුරෙ සැගවුණු තරුවලට දිරිදෙන්න
පහන් තරුවක්ව පායන්න
ඔයත් ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

මහවැලි කැළණි කළු වළවේ යන ගං`ගා
මුහුදට ගලන්නට භයවී ලතවෙන්නා
කදුඅතරම කැරකී මගබලමින්නා
මහ සැඩ රළක් වී ගලනට මුහුද සොයා
දොළ පහරක්ව හෝ ගලනුව පහළ බලා
ඔයත් එන්න අද පෙම්වතෙක් වෙලා

ගස්වල හැදුනට මල් පොහොට්ටු
පෙති දිගැර විකසිතවුණේ නහැ
පෙති අකුලන්ම පරවෙලා ගියා
සමනල්ලූ හාමතේ මැළවුණා
ඉතිං ගස් අගිස්සක
පුංචි මලක් වී සුවද දෙන්න
ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

සටන් බිම අතනොහැර ඉන්නට
අරගලය හා පේ‍්‍රමෙන් වෙළෙන්න
දහසක් බාධක දරාගෙන
පෙම්වතියගෙ දෑත් අතනාරින
පෙම්වතෙක් වගේ වෙන්න
ඒ ආදරේ පාඩම
ලෝකෙට කියල දෙන්න
ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Sunday, July 23, 2017

සමාගේ ගැබ් ගැනීම







සමාගේ ගැබ් ගැනීම


ඒක මුලූ පළාතම සසළ කරපු මිනීමැරුමක්. ඉස්කෝලෙ උදලූ ගාන්න තිබුණු උදැල්ලෙන් විදුහල්පතිතුමාට දොලොස්වතාවක් කොටල තිබුණ. අපි ඒ මරණයේ කතාවේ සාක්ෂිකාරයො. අපි කියන්නෙ මේ ඉස්කෝලෙ ඩෙස් පුටු ඇතුලූ හැම දෙයක්ම. පුදුම වෙන්න දෙයක් නැහැ. මිනිස්සු වගේ සජීවී ජීව කොට්ඨාෂත් ඩෙස් පුටු වගේ හැගීම් විරහිතව ඉද්දි අපිට බල කෙරුණ සංවේදී වෙන්න. ඒ මිනීමරුව අමර. පංතියෙ උන්නු අහිංසකම ළමයින්ගෙන් කෙනෙක්. පංතියෙ කොස්ස සාක්ෂි දුන්න හැමදාම වගේ පංතිය අතුගානව වගේ පොදු වැඩ වලටත් සම්බන්ධවුණා කියල. ඇය සාමා. එච්චරම ආර්ථික හයියක් නැති පවුලක ළමයෙක්. හරිම ලස්සන ගෑණු ළමයෙක්. ඒ ළමයගෙ ඩෙස් එකටයි පුටුවටයි අනිත් ඩෙස් පුටු ඉරිසියා කළා. ඔව් මේක තවත් එක ආදර කතාවක් තමයි. මේ හතර මායිමේ අපි  ඕන තරම් ආදර කතා දැකල තියෙනව. ඒ හින්ද ඒව අපිට අරුම නැහැ. ඒත් මේක ඒ වගේම තවත් එක ආදර කතාවක්ම නෙමෙයි, මේක ටිකක් වෙනස්. මේ හැම දෙයක්ම අවසන යක්ෂයාගේ යුගය පටන් ගත්තා. මේ වෙද්දි ඉස්කෝලෙ නටඹුන් ගොඩක්. ඉතුරුවෙලා තියෙන්නෙ අන්ධකාරයයි, මූසල කමයි විතරයි.
සාමල, අමරල, නයනල පොඩි කාලෙ ඉදන් එකට මේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගන්නෙ. හෝඩි පොතෙන් පටන් ගත්තු ගමන මේ වෙද්දි සාමාන්‍ය පෙළ පන්ති වෙනකම්ම ඇවිත්. සාමාන්‍ය පෙළින් මේ ඉස්කෝලෙ ඉවරයි. ඊට පස්සෙ ඉගෙන ගන්නවනම් ලොකු ඉස්කෝලෙට යන්න වෙනව. ඒකෙ ගණන් වැඩියි. ඒක හින්ද ගොඩක් දෙනෙක් සාමාන්‍ය පෙළ පන්තියෙන් ඉගෙනීම නවත්තනව. ඉස්සර ඉදන්ම පංතියෙ පළවෙනියට තරගය තිබුණෙ සාමයි අමරයි අතර. ඒ හින්දම පොඩි පන්ති වලදි දෙන්නට දෙන්න පෙන්නන්න බැහැ. හැබැයි ඉතිං දහය වසරෙ විතර ඉදල දෙන්නට දෙන්න නොදැක බැරිවුණා. අතින්වත් ඇල්ලූව නැති ඒක හරිම අහිංසක ආදරයක්. දෙන්නම හැමදාම උදේම ඉස්කෝලෙට එනව. පිට්ටනිය කෙළවර තිබුණ සල්ගහ යටට වෙලා පළවෙනි බෙල් එක ගහනකන් විතර දෙන්න ගොඩක් දවස් වලට කතා කර කර ඉන්නව. සාමයි අමරයි විතරක් නෙමෙයි ඉස්කෝලෙ යාලූවෙලා උන්නු කොල්ලො කෙල්ලො ගොඩක් දෙනෙක් මේ ගහ යටට එකතුවෙනව. ඒක හින්දම මේ සල්ගහට හැමෝම කිව්වෙ ලව් ගහ කියල. පොඩි පන්තිවල ළමයිට ශිෂ්‍ය නායකයො ඒ පැත්තට යන්න දුන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඉතිං සිප ගැනීමකට වඩා දෙයක් මෙතන වුණෙත් නැහැ.
ඒ ආදර කතාවෙ පළවෙනි අවුරුද්ද විතර හරිම සුන්දරයි. මොකද දෙන්නට දෙන්න වචනයක්වත් කතා කළේ නෑ. මූණට හම්බුනත් බිම බලාගෙන යනව. හැබැයි ඒ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි පංතියෙ හැමෝමත් දැනගෙන හිටිය මේ දෙන්න ආදරේ කරණව කියල. අමර සාමට ගත්ත උපන්දින තෑග්ග එයාට දෙන්න ලැජ්ජාවෙන් දවස් දෙක තුනක්ම එයා වටේ කැරකි කැරකි හිටිය. සල්ගහ යටදි අහම්බෙන් වෙච්ච පළමු අතින් ඇල්ලීම, සිප ගැනීම වගේ දේවලූත් මේ අතරට එකතුවෙනව. ඔය අතරෙ තව කතාවකුත් කියන්න  ඕනෙ. මේ පැත්තෙ මීට අවුරුදු පහකට විතර කළින් ලොකු කර්මාන්ත ශාලාවක් පටන් ගන්නව. ඒ පැත්තෙ රස්සාවක් නැතුව වේළි වේළි හිටපු කොල්ලො කෙල්ලන්ට රස්සා හම්බෙන හින්ද හැමෝම සතුටුවුණා. ඒත් අවුරුදු පහක් විතර යනවත් එක්කම ඒ පැත්තෙ පිළිකා රෝගීන් ගාණ පුදුම විදිහට වැඩිවෙන්න ගන්නවත් එක්කයි අර්බුදය එළියට ආවෙ. අන්තිමට කොහොම හරි ෆැක්ටරිය වහලදාද්දි ඒකෙ වැඩ කරපු ගොඩක් දෙනෙකුයි අහල පහල පදිංචි වෙලා හිටපු අයයි පිළිකා රෝගීන් වෙලා ඉවරයි. සාමගෙ තාත්තත් වැඩකළෙත් ඔය කර්මාන්ත ශාලාවෙ. ගෙදර කොදුනාරටිය ඇදට වැටුණට පස්සෙ වෙන දේ ගැන අහන්න දෙයක් නෑනෙ. කොහොම හරි ඉස්කෝලෙ වර්ෂ අවසාන විභාගෙ මුල් තැන ගන්න තුන්දෙනාට ඊළග අවුරුද්දෙ ඉගෙනගන්න ශිෂත්වයක් ලැබෙනව. ඒකෙ පිහිටෙන් සාම දිගටම ඉස්කෝලෙ ගියා.
ඒත් තාත්තගෙ ලෙඬේ වැඩත් එක්ක සාමට ඉස්කෝලෙ වැඩ ටිකක් අතපහුවුණා. වර්ෂ අවසාන විභාගෙ රිපෝට් එක දෙන දවසෙ වෙනද වගේ නෙමෙයි සාමගෙ පපුව ගැහෙන්න ගත්ත. හරියට අර වහල දාල තියෙන ෆැක්ටරියෙ මෝටරේ වගේ. පංතියෙ පළවෙනිය ගිය පාර වගේම අමර. දෙවෙනිය තුන්වෙනිය නම් කියල ඉවරයි. සාම හතරවෙනිය විදිහට නැගිටල ගිහින් වාර්තාව ගත්තට එයාට කිසිම දෙයක් ඇහුනෙවත් පෙනුනෙවත් නෑ. පුරුද්දට වගේ ආපහු ගිහින් ඉදගත්ත. දැන් ඇගේ හිතේ උත්තර නැති ප‍්‍රශ්න කෝටියක්. වෙන ළමයෙක් වගේ දැන් ඉස්කෝලෙ ගියා ඇති කියල ඉගෙනීම නවත්තන එක සාමට සරළ දෙයක් නෙමෙයි. එදා හැන්දෑවෙ සල් ගහ යට අමරගෙ උරහිස සාමගෙ කදුළු වලින් පෙගිල ගියා. ඇයට උරහිසට බරවෙන්න දෙනව ඇරෙන්න අමරට කියලත් උත්තරයක් තිබුණෙ නෑ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට. අලූත් පාසල් වාරෙට ළමයි ලියාපදිංචි වෙන්න ගන්නවත් එක්ක සාම ඇවිත් විදුහල්පතිතුමාව හම්බවුණා. විදුහල්පතිතුමාගෙ පුටුවට ඉහළින් බිත්තියෙ ජනාධිපතිතුමා හිනාවෙනව. පැත්තක බුදු කුටියකුත් තියෙනව. විදුහල්පතිතුමාගෙ මේසෙ උඩ කන්නංගර මහත්තයගෙ පිංතූරයක්. විදුහල්පතිතුමා ගාව තිබුණ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට උත්තරයක්. ඒත් එහෙමත් නෙමෙයි ඇත්ත ප‍්‍රශ්නෙ හරියටම පෙන්නන්න ක‍්‍රමයක්.
අවිනිශ්චිත දවසක හැන්දෑවක විදුහල්පතිතුමාගෙ කාර්යාලයේ දොර වැහුන. කන්නංගර මහත්තයගෙ මූණ ගාවම ඒ යක්ෂයාට උපත දෙන සංසර්ගය සිද්ධවුණා. සල්ගහ මුල ප‍්‍රාර්ථනා මියැදුණු දෑසින් සාම බලන් හිටිය ? අදුර එනවත් එක්කම වෙහෙසකර විදිහට සාම පිට්ටනිය හරහා ඇවිදගෙන යනව අපි දැක්ක. සල්ගහ පාමුල ලේ පැල්ලම් කවුරුත් දැක්කෙ නැහැ. මේ පැත්තෙ කැළේ හිටපු මිනීමරු කොටියෙක් ගැන ගමේ වැඩිහිටි අය කියන කතාවක් තියෙනව. ඒ දවස්වල මේ කොටිය හින්ද මුළු පැත්තම භයෙන් ඉදල තියෙන්නෙ. එක දවසක් කැළේ දර කපන්න ගිය මිනිහෙක් කොටිය ගොදුරු කර ගන්නවත් එක්කම මිනිස් ලෙයට රහ වැටිල ඒ භයංකාර මිනිස් දඩයම පටන් ගන්නව. කොහොම හරි සතියක් දෙකක් විතර යද්දි කොටිය විතරක් නෙමෙයි ලේ රහට කෑදර වෙන්නෙ කියල අපිට තේරුණා. සතියකට දවසක් දෙකක් සාමට ඉස්කෝලෙ හැන්දෑවෙ නතර වෙන්න වුණා. ඔය අතර මලකට සමනළයෙකුට සමහර දේවල් තවත් හංගන් ඉන්න බැරිවෙනව. දවසක් උදේ ඉස්කෝලෙ එන්න ලෑස්තිවෙද්දි සාමට වමනෙ යන්න ගන්නව.
කොටිය දැනන් හිටිය පුරුදු මංකඩ මිනිස්සු යන එන. ඒ අහල පහලට වෙලා හැංගිලා බලන් ඉන්න විතරයි තිබුණෙ. එදත් විදුහල්පතිතුමා ගෙදර යන්න ටිකක් පරක්කුවෙන දවසක්. කාර්්‍යාලෙ දොර ඇරෙන සද්දෙට විදුහල්පතිතුමා හෙමිහිට ඉස්සරහට හැරුණ. එතන හිටියෙ ඔහු බලාපොරොත්තුවුණු කෙනානම් නෙමෙයි. ඒ අමර හැබැයි අපිට පුරුදු අමර නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ පැත්තෙන් මිනිහෙක් බෙරිහන් දෙන සද්දෙ එදා හවස දෝංකාර දුන්න. අමරව පොළිසියෙන් අරන් යන දවසෙ ඉස්කෝලෙ හිටපු ළමයි ගුරුවරු විතරක් නෙමෙයි ඩෙස් පුටු වෙච්ච අපි පවා බලන් උන්නෙ අදහ ගන්න බැරුව. හැමෝම හිතුව ලොකු විනාශයක්වුණා කියල. ඒත් ඒ විනාශයේ ආරම්භය විතරයි. සැබෑ විනාශය සාමගෙ කුසේ වැඩෙමින් තිබුණ. ඒ සංසර්ගය නවත්ත ගන්න බැරිවුණ එකේ විපාකය ගොඩක් දරුණු වුණා.
කාලය ගෙවුණ සාමගෙ කුස පලාගෙන ඒ යක්ෂයාගෙ උපත සිදුවුණා. ඒ යක්ෂයගෙ බැල්ම මුලින්ම වැටුනෙ සාමලගෙ ඉස්කෝලෙට. ඒ විනාශය පටන් ගත්තෙ පිට්ටනිය කෙළවර සල්ගහ අකාලෙ මැරෙනවත් එක්කයි. ඉස්කෝලෙන් යක්ෂයාගෙ බලපෑම නතරවුණේ නැහැ. එතනින් එහාටත් යක්ෂයා යන්න ගත්තෙ විනාශය ඛේදවාචකයක් බවට පත්කරල. යක්ෂයගෙ අදුරු හෙවනැල්ල හැමතැනම පැතිරෙන්න ගත්ත. යක්ෂයගෙ උපතින් පස්සෙ යක්ෂයට එරෙහි අරගලය සරළ දෙයක්වුණේ නැහැ.  අද දිරල ගිය ඩෙස් බංකු ටිකක්, ගරා වැටුණු ගොඩනැගිලි ටිකක් විතරක් ඉතුරුවෙච්ච ඉස්කෝලෙක අපි සුදු ගවුම් නිල්් කොට කලිසන් ඇදගත්තු පොඩි උන් අපි වටේ දුව පැන ඇවිද්ද අතීතයක් ගැන හීන දකිනව. සල්ගස් හෙවණ නැති පිට්ටනිය කෙළවර අව් කාෂ්ඨකේ කි‍්‍රකට් ඉනිවලට ගත්ත පරණ කැඩිච්ච පුටුවක් තනියම අඩ අඩ ඉන්නව. සාමගෙයි අමරගෙයි ආදර කතාවට මොකද වුණේ කියල එතනින් එහාට අපි දන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඒක හොද විදිහකට ඉවරවුණා කියලනම් හිතන්න අමාරුයි.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Saturday, June 3, 2017

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ


හුදෙකලා අන්ධකාරය අද්දර
දල්වලා හසකැන්
එළියවන්නේ ඇයයි
ජීවිතේ ගිම් නිවාලන
රිදුම් දෙන මතකයන් මත
ගල්වලා පේ‍්‍රමයේ ඔසු
වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ
සුවයදෙයි නිට්ටාවටම
ආලයට භිය සදන
කොළඹ මංමාවත් දිගේ
දහසක් හඩවල් පරයමින්
ආදරේ හඩනගනවා ඇහෙනවද
සිදුහත් වෙන්න හැකිනම්
යශෝදරාවත් සමගින්
විමුක්තිය සොයාගෙන
අරගල බිමට යන්නට
වෙළදපල මාරසෙන් පරදිමින්
ලෝටස් වටරවුමෙ
ඉතිං අපි විදසුන් වඩමු
මාර දෙවිවරු රගයි
සිහින මවමින් දසත
නොරැවටී මාවතේ
දෑත් බැද ඇවිදන් යන්න
හාදු අනුමෝදන්ව අද
විහාරමහා දේවියෙදි අරහත් වෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)

Friday, May 26, 2017

වම් ඉවුරෙ හිටගන්න

වම් ඉවුරෙ හිටගන්න


බලාපොරොත්තුවේ නියං සායෙන්
වේලිලා කරවෙච්ච පොළවට
නව ලොවක පැතුමන් දරාගෙන
පොද වැසක්ව පතිතවන්නට
එන්න සොයුරනි

ජීවිතේ හීන පැළකර
අස්වැන්න ගෙට ගන්න කළියෙන්
ණය හිලව්වට ජීවිතේ සින්නවුණු
සුසම් හෙළමින් උන්නු කාලය
අහවර කරන්නට
එන්න සොයුරනි

ජුකී මැෂිමට හාදු දෙන
ලස්සන රටා මවමින
ජීවිතේ ගෙතුම වැරදුණු
මහාමේරුව පතා ඇවිදින්
බොරළු කැටවත් නොමැතිවූයෙන්
හිනා තහනම් කලාපෙන්
මිදී ඉගිලෙන්න
එන්න සොයුරනි

ලොකු කාර් එතත ගෙයක
අජරාමර නිවනින් සැනසෙන්න
පොත් වනපොත් කරමින්
ධ්‍යාන වඩන
බුදුවෙන හීනෙක
සෝවාන් වෙන්න බැරිකොට
යශෝධරාවත් එක්කන්
දිසාපාමොක් තක්සලාවෙන්
එන්න සිදුහත්

තෝරුද මොරුද
සාලයොද හුරුල්ලොද
අපි උන්ට දැල් එලූවද
නැත්තන් කවුරු හරි
අපිට දැල එළලද
මේ දැල් ඉරාගෙන
හබල් ගා විගසින්
එන්න දියඹට

සෙල්ෆියක් ගන්නකොට හිනාවෙන
ඒත් කදුලූ නැතුව විලාප දෙන ජීවිතය
එකේ උණුසුම හොයන
කණ්නාඩියෙන් ටයි එකේ හැඩ බලන
මහවට රුහුණු කුමාරිට
හෙමි හෙමින් උදේ හවස මුමුණන
වගේ වගක් නැතුව
හතිහල හලා දුවන තරගෙන්
එන්න ජීවිතය හොයාගෙන

උඩරට කදුකර සිරියාව
හොයන්න එපා
හෙම්බත්වුණු මුහුණුවල
තේ දළු නෙළලම ගෙවුණු
ඇගිලි අතරට තුරුළුකර දහිරිය
එන්න සොයුරනි

රට කාසි ඉල්ලමට
ජීවිතේ ඔට්ටු දැමු
ගිණියම් වැලිකතර
සාරය උරාබොන
ඔය මුළුතැන්ගෙයින් දැන්
එන්න සාලෙට

ආදරෙන් වැළදගන්නට
අරගලය අතනාරිනා බව දිවුරා
ජවය ගන්නට
පාට නැති ලෝකෙට
රතුපාට සිත්තරුන්
ජීවිතේ සිතුවම් කරණ
ආරාධනා කුමටද
එන්න දැන් නුඹ
විසල් සිහින දකිනා
පුංචි මිනිසුන් එක්ක
දෙපයම පොළවේ තබා
වම් ඉවුරෙ හිටගන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)



Saturday, May 20, 2017

වැලන්ටයින් දන්නවද?

වැලන්ටයින් දන්නවද?


නුඹ නමින් පේ‍්‍රමයක්
ඇත මගේ හදවතේ
පිළිගන්න ඉතිං දැන්
මගේ මේ ආදරේ
හීන මගඇරුණු ලෝකෙට
පණ ගැහෙන ප‍්‍රාර්ථනාවක්
අරන් එන්නේ නුඹලයි
අන්ධකාරයට හුරුවූ දෑස් අද්දර
දල්වලා පහන් එළි
මේ ඝනදුරු අන්ධකාරය
සදාකාලික නොවන වග
සිහිකරන්නේ නුඹලයි
මල් නොපිපෙනා බිමක
මලක් වී විකසිත වෙන්න
වෙර දරණ නුඹලාට
පුද නොදෙන පේ‍්‍රමයෙන්
ඵලක්වේවිද කාට
වැලන්ටයින් දන්නවද
සටන් පාඨ වලින්
ආදරෙයි කියනකොට
ඒක හරි ලස්සනයි
රෝස මල් වෙනුවට
පාප්ප බාල්දි අතට ගත්
චොක්ලට් පෙති නැති
ඒත් ප්ලේන්ටියෙන්
ඇස් වැහෙන්නට නොදෙන
සුමට පෙම්බස් නොමැති
ගොරහැඩි මුවින් සටන් පාඨ මොරදෙන
පෙම්බරය පෙම්බරිය
අද ආදරවන්තයින්ගේ දිනය
ඒ කියන්නේ නුඹලගේ දවස

(රිවිහාර පින්නදුව)


Thursday, May 18, 2017

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා


සිවුර ඇතුළින් කකියනා ලේ
බවුන් වඩනට නොවේ
අරගල බිමට වඩිනට
ඉතිං ඉල්ලයි කෑ ගසා
සිහින ඇහැරෙන කණිසමේ අද
සැගවිලා ඉන්න හැටියක් නැතිවෙලා
අකුරු වළදන රුපුන් එනකොට
සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා
දිව ගියා මා පෙරමුණට
කෙලෙස වන්නද පමා
ජල ප‍්‍රහාර කදුළු ගෑස් මැද
ශාන්තිවාදී බණ කෙලෙස දෙසන්නද මං
උගුර ලේ රහ කරන්
මොර දුනෙමි සටන් පාඨ
රතන සූත‍්‍රය එය යැයි සිතා
දන් දුන්නම මල් පිදුවම
විතරමද පිනක් වෙන්නෙ
විකුණනා හෝඩි පොත
රකින අරගල බිමත්
පිං බිමක්ය මට
බෝ මළුව සේ අද
සිත නිවා සනහනා

(රිවිහාර පින්නදුව)


Monday, May 15, 2017

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල


ඉතිං හරියනවද
වෙනුරල ති‍්‍රමාලව
හිරකරල තිබ්බහම පිළිමෙක
යුනියන් එකේ පිංතූර වල
තවත් අපි බලන් උන්නොත්
අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල
බන්දේසිවල තියල
ගෙන ආවෙ කවුරුන්ද කවදද
නුඹට මට හිමි ලෝකය
දිනාගන්නට ඒ ලොව
කදුළු දහඩිය මත
සිතුවම් කරපු සිතුවමකි
රුධිරයෙන් අතීතෙක
මැක්ඩොනල්ඞ් කේ එෆ් සී
බ්‍රෙඞ් ටෝක් ෆැබ් එකත් පරාදයි
කැම්පස් කැන්ටිමේ
සීනිත් නැති තේ කොළත් නැති
ප්ලේන්ටි වල හයිය
කහ පාට වතුර වල
පරිප්පු ඇට හොයන
බත් එකකින් ලැබෙනවද
අධිබලැති ප්‍රෝටීන
කදුළු ගෑස් කාගෙන
බැරියර් පෙරළන්න
මම තනියෙන් ගොඩයමි ගච්ඡාමි
සිල් පදය පස් පාරක් කියල
පන්සිල් ගන්න ලෝකෙක
උත්තර හොයන එක එකට
ඒකත් ජයක් ලේසි නැති
ඉතිං වෙනුරලව නිදහස් කරන්න
ඔයත් එන්න අරගල බිමට
වෙනස් කරන්න බැහැ කියන ගොඩක් දේවල්
වෙනස් කරන්න පුලූවන් කියල
එහෙම හිතන්නවත් අකමැති
කොළඹ පාරවල් වල කෑගහන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)

Sunday, May 7, 2017

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්


ඉතිං මේ රෑ මැදියම
සිතිවිලි හෙමි හෙමින් ඇවිදින්
අතීතෙක තැනින් තැන කොනිත්තන
ජීවිතේ අරුමයකි
ඒ අරුම විදින්නෙමි
දුක් කදුළු තුටු සිනා
තැවරිලා ඇති මගට
ජීවිතය යැයි නම් දෙන්න
දවසෙ නිහඩම නිමේෂෙක
කොහේදෝ සැගව සිට
නැගිට මා වෙත ඇදෙන
මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්
ඉතිං මා රමණයේ යෙදෙන
වචනයට හකුලන්න බැරි
හැගීමකින් ගැබ්ගෙන
ආයෙමත් උදෑසන ගබ්සා වෙන
මිදුලට පැන හිස හැරුන අත
තරු එළිය යට දුවන්න
ඇයව සොයන් ගොස්
හතිවැටෙන තුරු හාදු දෙන්නට
හොස්ටල් වල මේ වෙලාවෙත්
ඇහැරන් ඉන්න
සහෝදරවරු එක්ක ගිහින්
අරලියගහ මන්දිරේ තාප්පෙ
පෝස්ටර් අලවන්න
හිතෙන්නේ මට විතරද
විභාගෙන් බුදු බව පතා
සටහන් මත අනිමිසලෝචනයෙ යෙදෙමින්
නීරස වචන කටපාඩම් කරණකොට

(රිවිහාර පින්නදුව)



Tuesday, May 2, 2017

උන් මැරිල කියල එයාලට කියන්න

උන් මැරිල කියල එයාලට කියන්න


මට ඇහෙනවා හඩක් ඉකිබිදින
ඒත් ඉකිබිදින කිසිවෙක් නැති
වේදනා සුසුම් පමණක්ම ඉතිරි
හාල් මිල වැඩිවෙලා
බත් කන්න බැරිවෙද්දි
එහෙම රටක මිනිස් ජීවිත
මොන තරම් ලාභද
මතකයන් කප්පරක් දරාගත් පොළවක්
අපෙන් අහනව කවුද මේ මිනිසුන්
ඒත් අපි දන්නෙ කොහොමද
උන්ට කළියෙන් අපි මැරුණනෙ
ඉතිං උන්ට  ඕනෙවුණා
මේ ගැබ පලාගෙන ඉපදෙන්න
ඒත් අපි ලෑස්තිවුණේ නැහැ
හුස්ම ගන්න ජීවිතයකට
ඉපදෙන්න හදපු හැමෝම මැරුණ
නැත්තන් එහෙම අය හිටියෙ නැතිවුණා
අඩුම ගාණෙ මට කියන්න
උන්ව වැළලූව තැන
රතු මලක් තියල පස් පිඩලිමත
මදකට අතීතෙක මතකයන් ළග නවතින්න
උන්ව සිහි කරල සැරෙන් සැරේ අඩන
ලෙන්ගතු හිත්වලට
එකපාර අඩල ඉවරවෙන්න
උන් මැරිල කියල
එයාලට කියන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Tuesday, April 11, 2017

මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද

මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද


අයවැයක් ගෙනල්ලා
බෙහෙත් මිළ අඩුකළා
ඔඪ එකෙනුත් කියනවා
රැුවටෙන්න එපාලූ බොරු කතාවලට
ඉතිං මං කියනවා
රැුවටෙන්න එපා මගේ මේ කතාවට
පාර්ලිමේන්තු වටරවුමෙ හැප්පිලා
පෙන්ෂන් එක දැඩිසත්කාර ඒකකේ
ඔළුවෙ කැක්කුමේ බිල දැකල
හදවත කැක්කුම් දෙන සද
කළු ලෑල්ලෙ අකුරු ලියන්න බෑලූ
හුණු කූරු ඉවරවෙලා
ප‍්‍රපාතෙට බස් එක හරවද්දි
අපි කොන්දගෙන්
ඉතුරු සල්ලි ඉල්ලූව
හොරු සමග හුරතල්
තවත් දහසක් නෙක හැඩයෙ කුණු හරුප
ඔතා සීරුවට පදමට
ගැහුව අපි සූස්ති
පොළව ගිණි ගද්දි
හදට වෙලා හා බෙටි අහුලන්න
ගල් ගැහුණු මිනිසුනේ අපි
මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද
හික් මීයො පිට නැගී
මල්ටි බැරල් ගහන්න  ඕනෙ පොළවකට
අපි ගිහින් පතතුකළා රතිඥ්ඥා

(රිවිහාර පින්නදුව)

Monday, March 6, 2017

පිසාච නගරය

පිසාච නගරය


අකාලේ ඇදහැලූනු වැස්සෙන් පාර තෙමිල කාණු උතුරපු තැන්වලින් එන වතුර පාර දිගේ ගලනව. වැහි අනධකාරයට හැන්දෑ අදුර එකතුවෙලා හුළං පොදක් නැති ගුප්ත නිහඩකමත් එක්ක හිතට ගේන්නෙ අසහනයක්. වෙනදට සතියට සැරයක් හම්බෙන්න ආවම සතියක් තිස්සෙ එකතු කරගත්ත දේවල් ඔක්කොම වමාරන ඇයත් අද නිහඩවෙලා. මගෙ අතේ එල්ලිලා නොඉන්න ඇය ඉන්නවද කියලවත් හොයන්න බැහැ. එයාටත් මොනව හරි දැනෙනව වෙන්න ඇති. කලකට පෙර උද්යෝගයෙන් පිරි නගරයක් උනත් අද දැනෙන්නෙ කනත්තක් මැදින් ඇවිදන් යනව වගේ හැගීමක්. සැරෙන් සැරේ පාරෙ හමුවෙන හැම මිනිහෙක් දිහාම අපි බැලූවෙත් අපි දිහා ඒ අය බැලූවෙත් හරිම සැකයකින්. භිය, අවිශ්වාසය, බලාපොරොත්තු විරහිත බව ඒ ඇස්වල පිරිල තිබුණ. අපේ ඇස්වලින් ඒ අය දකින්න ඇත්තෙත් ඒකම වෙන්න ඇති.  වාතයේ සීතළ කලකට කළින් අපිට ආස්වාදයක් ගෙනාවත් දැන් දැනෙන්නෙ ඇටමිදුළු පවා කකියන වේදනාවක්. සිහිනයක් වගේ දැනෙන අතීතය දිහාවට මතකයන් හෙමි හෙමින් ඇවිදගෙන ගියා.
වාතයේ උණුසුම එන්න එන්නම වැඩිවෙන්න ගත්ත හින්ද හැමෝටම  ඕනෙවුණා පොඞ්ඩක් සීතළට සනීපෙට ඉන්න පුළුවන් පරිසරයක් හදාගන්න. ඒකට උත්තරයක් විදිහටයි වාතය සීතළ කරන්න රසායන ද්‍රව්‍ය වාතයට එකතු කරන්න තීරණයක් ගන්නෙ. එහෙන් මෙහෙන් සමහරු මේකෙන් ඉස්සරහට වෙන්න පුළුවන් අනතුරු ගැන කෑ ගගහ කියන්න ගත්තට වාතයේ උණුසුමෙන් හෙම්බත්වෙලා උන්නු මිනිස්සු ඒ කතා ගණන් ගත්තෙ නැහැ. හැමෝම හිතුවෙ මේක නියම තීරණයක් කියල. වාතය සිසිල් වෙන්න ගත්තත් ඒකත් එක්ක කළින් මේකට විරුද්ධව කතා කර කර හිටපු ගොඩක් අයත් ඒ කතාවල් නවත්තල මේ සිසිල විදින්න ගත්ත. හැම තැනම අනිත් නගර වලත් මේ විදිහට වාතය සිසිල් කරන්න ගත්ත හින්ද එහෙම නොකර ඉදීමක් ගැන විශ්වාසයක් නැතිවෙලා ගියා. කොටින්ම මේ විදිහට වාතය සිසිල් වෙන එක අනිවාර්ය දෙයක් කියල අපි හිතුව. ඒත් කාලයක් යද්දි ඒ සීතළත් එක්කම ජීවිතේ තව තවත් වෙහෙසකර වෙන්න ගත්ත. වාතය ස්වසනය කරන්න බැරි තරම් වෙන්න ගත්ත. හැම හුස්මක් ගාණෙම ශරීරයට වේදනාවන් ගෙනෙන්න ගත්ත. මිනිස්සු ඒ වේදනාවට උත්තර හෙව්ව හැමතැනම. අන්තිමට එක භයානක සොයාගැනීමක් වෙනව. ඒ තමයි මේ වේදනාවෙන් මිදෙන්න මනුස්සයෙක් විදිහට බෑ කියන එක. ඒ එක්කම මතුවෙන කාරණය එහෙනම් මනුස්ස ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා මේ වේදනාවෙන් මිදෙන්න පුලූවන් කියන කාරණය. මේ ඛේදවාචකය පටන් ගන්නෙ එතනින්.
එක දවසක් අභිරහස් විදිහට මරා දැමුණු මිනිහෙක් ගැන ප‍්‍රවෘත්තියක් වාර්තාවුණා. විශේෂත්වයවුණේ ඒ මනුස්සයගෙ ශරීරයේ ලේ අසාමාන්‍ය විදිහට අඩුවෙලා තිබුණ එක. බෙල්ලෙ තිබුණ සපාකෑමක් වගේ තුවාලෙකින් ලේ පිට වෙන්න ඇති කියල හිතුවත් ඒ මළසිරුර හම්බුණ තැන ඒ තරම් ලේ සළකුණු තිබුනෙ නැති හින්ද වෙන කොහොදි හරි මරල දාල පස්සෙ එතන්ට ගෙනත් දාන්න ඇති කියල හිතුව. කොහොම හරි මිනිස්සු වැඩිය ඒ ගැන හිතන්න ගියෙ නැහැ. ඒත් ටික දවසක් යද්දි තැන තැන ඒ විදිහට මැරිච්ච මිනිස්සු හම්බෙන්න ගන්නවත් එක්කම හැමෝම ඒ ගැන කතා වෙන්න ගත්ත. සමාජය බය කෙරුව අභිරහසක් හැම මිනිහෙක්ගෙම හිතට තැතිගැන්මනක් ගේන්න ගත්ත. ඔය අතර දවසින් දවස හම්බෙන ඒ වගේ මළසිරුරු ගාණ වැඩි වෙන්න ගත්ත. ඒ එක්කම මේ ඝාතනයන්ට සම්බන්ධ අය එහෙන් මෙහෙන් අත්අඩංගුවට ගන්නගත්ත. ඒ ඝාතනයන් ගැන ප‍්‍රශ්න කරද්දි ඒ මිනිස්සු ආයෙ ආයෙ පුනරුච්චාරණය කරපු හේතුව තමයි ගැළවීම.... ගැළවීම.... කියන කාරණය. මොකෙන්ද මේ ගැළවෙන්න හදන්නෙ කියන ප‍්‍රශ්නය අපිට තිබුණෙ ටික දවසයි. වාතයේ සිසිල් බවින් ගෙනෙන වේදනාවෙන් මිනිසෙකුගෙ උණුසුම් රුධිරය බීමෙන් මිදෙන්න පුලූවන් කියන කාරණය කවුරුන් හරි සොයාගෙන. මිනිසුන් දසදෙනෙක්ගෙ රුධිරය බිව්වොත් ඒ වේදනාවෙන් සදාකාලිකව මිදෙන්න පුලූවන් වෙනවලූ. ඇත්තටම එතනදි වෙන්න මොකක් හරි ලෙඩක් හොදවෙනව වගේ දෙයක් නෙමෙයි ඇත්තටම ඒ රෝගයට බිලිවෙලා රෝගයේ වේදනාවෙන් මිදෙනව වගේ දෙයක්. ඒ විදිහට මිනිසුන්ගෙ උණුසුම් රුධිරය පානය කිරීමෙන් වේදනාවෙන් මිදෙනව කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නෙ ඒ වේදනාවෙන් මනුස්සයෙක් විදිහට මිදෙන්න බැරි හින්ද මනුස්සයව පිසාචයෙක් බවට පත්කරණ එක. ඒ විදිහට පිසාචයො බවට පත්වෙන අයට සිසිල් වාතය ආස්වාසයෙන් වේදනාවක් දැනෙන්නෙ නැහැ.
මුලදි මේක මිනිස්සුන්ට පිළිකුලක් වුණාට පස්සෙ ටික ටික හැමෝම පිසාචයො වෙන්න දගලන්න ගත්ත. සීතළ හින්ද අසනීප වෙලා එන ලෙඞ්ඩුන්ගෙ ලේ දොස්තරල උරා බොන්න ගත්ත, පන්සලට දානෙ අරන් එන දායකයන්ගෙ ලේ හාමුදුරුවො බොන්න ගත්ත, පෙම්වතියගෙ ලේ පෙම්වතා බොන්න ගත්ත අන්තිමේ අම්ම තාත්තගෙ ලේ බීල හරි හැමෝම පිසාචයෙක් වෙන්න දැගලූව. කට්ටියක් ඒ විදිහට ගොදුරු වෙලා මැරිල ගියා, තව කට්ටියක් පිසාචයො වුණා, තවත් කට්ටියක් පිසාචයො වෙන්න ලේ හොය හොය ඇවිදින අමනුස්සයො වුණා. අන්තිමට මානව සම්බන්ධකම් දියවෙච්ච යක්ෂයාගේ භූමියක් බවට නගරය පත්වුණා. පිසාචයෙක් නොවී මේ හැම දෙයක්ම දරාගෙන ඒ සීතළට මූණ දෙන එක ඒ තරම් ලේසි දෙයක්වුණේ නැහැ. එහෙම උත්සහ කරපු ගොඩක් අයත් නතරවුණේ අන්තිමේ පිසාචයො වෙලා. හැබැයි පිසාචයෙක් නොවී පිසාචයො අතින් මැරෙන මොහොත වෙනකන් පොර බැදුව මිනිස්සුත් නොහිටියම නෙමෙයි. දැන් මං කවුද? ඇත්ත මං තාම පිසාචයෙක් නෙමෙයි. ඒ වගේම මනුස්සයෙකුත් නෙමෙයි. දහවෙනි බිල්ල හොයන අමනුස්සයෙක්. පේ‍්‍රම සබදතාවයෙ සංවත්සරය දවසෙ ඇවිදින්න යන්න දාගෙන පෙම්වතියගෙ ලේ බොන්න ලෑස්තිවෙච්ච එකෙක් ගාව මනුස්සයෙක් ඉදීවි කියල හිතන්න පුලූවන්ද?
සීතළ එක්ක පොරබදල හෙම්බත් වෙච්ච දවසක රෑ අවසිහියෙන් වගේ මං පළවෙනි ගොදුර හොයාගත්ත පාළු පාරකදි. එතන ඉදන් ජීවිතේ එකම අරමුණ වුණේ පුලූවන් තරම් ඉක්මනට ලේ බොන්න මිනිස්සු දහයක් හොයාගන්න එක. අහළ පහළ ගෙවල්වල අය, නෑදෑයො, යාළුවො මේ හැම කෙනෙක්ම මගේ ගොදුරු අතර වුණා. අද මං මනුස්සයෙක් විදිහට නාමිකව හරි ඉන්න අන්තිම දවස. ඒ දවස්වල දවසක් දෙකක් දැක්කෙ නැතිවුණාම කෑවෙ නෑ වගේ දැනුන, පුලූවන් හැම වෙලේම කෝල් කර කර කටහඩ අහන් උන්නු පෙම්වතියගෙ ලේ උරාබොන්න මං ලෑස්තියි. අපි ඇවිදන් ගිය මාවතේ කෙළවර උද්‍යානයට ඇතුල්වෙලා අපි දෙන්නට පුරුදු බංකුවෙ තනිවුණා. දැන් වෙලාව ඇවිත් පුරුදු විදිහට බංකුවෙ තනිවුණාම කරණ ආදරණීය සිපගැනීමට. ඒක ඉවර වෙනවත් එක්කම මගෙ වැඬේ කරගන්න  ඕනෙ. මේ වගේ වෙලාවක් ආයෙ ලැබෙන් නැහැ. සිප ගැනීම අවසන තව සිප ගැනීමක් ඇරඹුනා එකකට එකක් පසු පස වැළද ගැනීම් හා සිප ගැනීම් ගලාගෙන ගියා. පුදුමයක් මට සීතල මැදින් උණුසුමක් සිරුර පුරා දුවනව දැනුන. 
අන්ධකාර සන්ධ්‍යාවක් අවසන රාති‍්‍රය උදාවෙමින් තියෙනව. නමුත් ඒ අන්ධකාරය මැදින් පෙරදිගින් සද නැගී නගරය ආලෝකමත් කරණව. කිසිවෙකු අන්ධකාරය සමග එළියට නොබසිනා සමයක තරුණයෙක් හා තරුණියක් අත්වැල් බැද සිනා සලමින් මාවත දිගේ ඇවිදයන් යනව අපිට පෙනෙනව. හොදින් බැලූවොත් ඒ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි සෙවණැලි අතර සැගවෙමින් තවත් ගොඩක් දෙනෙක් ඒ මාවතේ ඇවිදන් යනව පෙනේවි. මාවතේ තාප්ප මත රහසින් ඇළවුණු පෝස්ටරයක තියෙනව ”පිසාචයො පරදවමු”. මේ නගරයේ ඉතිහාසය ගැන අනාගතයෙදි ලියැවෙන කෘතියක ලේඛකය අනිවාර්යයෙන්ම ලියාවි අන්ධකාරම හැන්දෑවක ආලෝකමත් අරුණෝදයක් ගැන විශ්වාසය අත්නොහැරි මිනිසුන් ටිකක් ගැන කතාවක්.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Tuesday, February 28, 2017

පිස්සු කෙළපු ති‍්‍රමාලා හා වැඬේ ගොඩ දාගත්තු ධම්මිකලාගේ කතා වස්තුව

පිස්සු කෙළපු ති‍්‍රමාලා හා වැඬේ ගොඩ දාගත්තු ධම්මිකලාගේ කතා වස්තුව

කාලෙක ඉදන් ලියන්න කියල හිතන් උන්නු කතාවක් මේ විදිහට ලියන්න හිතුවෙ පහුගිය දවසක සගයෙක් බුකියෙ පළවෙලා තිබුණ ති‍්‍රමා හා ධම්මික පෙරේරා අතර යම් සන්සන්දනයක ස්වරූපයේ අදහස් දැක්වීමක් මගේ අවධානයට යොමුකිරීමත් එක්කයි. ඇත්තටම ඒ සටහනේ තියෙන කරුණු සාමාන්‍යයෙන් පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය ගැන සංවාදයේදී එක්තරා සමාජ ස්ථරයක් වෙතින් බහුලව පැවසෙන අදහස්. නමුත් ඒ ලේඛනයට ආකර්ෂණයක් ගෙනෙන්නෙ එය ධම්මික පෙරේරා හා පද්මසිරි තී‍්‍රමාවිතාන අතර කෙරෙන සංසන්දනය නම් අලංකරණය එයට එකතුවීමත් සමගයි. මේ ලිවීමට එය පදනම් කරගන්නෙ එහි ලියුම්කරු සමග තියෙන තරහක් හින්ද නෙමෙයි. එමගින් ඒ අදහස් නිශ්චිතව පෙළගස්වා ගන්න තියෙන පහසුව හින්දයි.
මෙහි පළවෙනි කාරණය පුද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන වලින් මිනිස්සු ඉගෙනගෙන රස්සා කරල ජීවිතේ ගොඩදාගන්නව රටටත් සේවයක් කරණව ඉතිං ඇයි ඒ මිනිස්සු ඉගෙනගත්තම තියෙන වැරැද්ද කියන කාරණය. ඒ එක්කම ති‍්‍රමාලගෙ අරගල වගේ දේවල් නොතිබෙන්න පුද්ගලික අධ්‍යාපන අවස්ථා පුළුල් වෙලා තවත් ගොඩක් දෙනෙක්ට උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ලබාගන්න තිබුණ වගේම ඒ හරහා රටට අවශ්‍යය වෘත්තිකයන් ගොඩක් බිහිකරගන්න තිබුණ කියන අදහස. නිකන් කියවන් යද්දි හිතෙනව ඇත්තනෙ කියල. මෙතනදි මං අධ්‍යාපන අර්බුදය කියන චිත‍්‍රයෙ තවත් කොටසක් දිහාට අවධානය අරන් යනව. පහුගිය කාලය ඇතුළෙ අපිට අහන්න ලැබෙනව ඉස්කෝලෙ යන්න සපත්තු නැතුව එල්ලිලා මැරුණ ළමයෙක් ගැන, ඉස්කෝලෙ තීන්ත ගාන්න පොල් හොරකම් කරන්න වෙච්ච ළමයෙක් ගැන, ගෙදට්ට හොරෙන් ඉස්කෝලෙ ඇරිල ඇවිත් අහළ පහල පිරිමි එක්ක ලිංගික ශ‍්‍රමික වෘත්තියෙ යෙදිල සල්ලි හොයාගත්ත ළමයෙක් ගැන, අළුත් පාසල් වාරයට පොත් අරන් දෙන්න සල්ලි නැතුව නිල්වලා ගගට පැන්න අම්ම කෙනෙක් ගැන මේ විදිහට දවස ගාණෙ මේ වගේ සිදුවීම් ගැන අපිට අහන්න ලැබෙනව. ආණ්ඩුව කියන විදිහට ගත්තත් පහුගිය කාල සීමාව තුළ අධ්‍යාපනය ලැබිය යුතු වයසේ ළමයින් පනස් දහසකට වැඩියෙන් පාසල් හැර ගිහින් තියෙනව. මහත්වරුනි මේ උසස් අධ්‍යාපනය නෙමෙයි නාමිකව හෝ නිදහස් අධ්‍යාපනය තියෙන රටක මූලික අධ්‍යාපනයට අදාල ඛේදවාචකයයි. දැන් උසස් අධය්‍යාපනයේ පටන් මේ විදිහට පිළිකාවක් වගේ පැතිරිලා තියෙන අධ්‍යාපනයේ අර්බුදයට පිළියම මොකක්ද? මෙතනදි ජනපි‍්‍රය තර්කය පුද්ගලික අධ්‍යාපනය යන්නයි. නමුත් අධ්‍යාපනයේ අර්බුදයේ වැඩිම පීඩාවට පත්වෙච්ච නැතිනම් මේ අර්බුදයෙන් අධ්‍යාපන අයිතිය දරුණු ලෙසම උල්ලංඝනය වුණ සමාජ කණ්ඩායම් වෙත හැරුනොත් ඒ කිසිවෙක්ට පුද්ගලික අධ්‍යාපනය විසදුම්ක් නෙමෙයි. එහෙනම් රනිල්ල පාගමන් ගිය විදිහට අධ්‍යාපනයට 6% ක් වෙන් කිරීම වගේ කි‍්‍රයාමාර්ග හරහා මූලික අධ්‍යාපනයේ සිට අධ්‍යාපන අවස්ථා පුලූල් කොට අධ්‍යාපනය ලැබීම අයිතියක් ලෙසින් තහවුරු කිරීමේ අවශ්‍යයතාවය පවතිනව. මෙතනදි මගේ මූලික තර්කය වෙන්නෙ සමස්ථයක් ලෙසින් ගත්තම අපි මුහුණ දෙන අධ්‍යාපන අවස්ථා අහිමිවීමේ ගැටළුවට අධ්‍යාපනය වෙළදපල ප‍්‍රවණතාවයන්ට නිරාවරණය කිරීමෙන් උත්තර ලැබෙන් නැහැ කියන කාරණයයි.
ඒ එක්කම නැගෙන තර්කය අධ්‍යාපන අවස්ථා අහිමිවීමට සමස්ථයක් ලෙස පුද්ගලික අධ්‍යාපනයෙන් විසදුමක් ලැබුන් නැතිවුණාට යම් පිරිසකට හරි ඒකෙන් ඉඩක් ලැබෙනව, ඇයි ඒකට විරුද්ධ වෙන්නෙ කියන කාරණය. ඒ තර්කයටම එකතුවෙනව පුද්ගලික අධ්‍යාපනය තිබුණට රාජ්‍යය අධ්‍යාපනයට හානියක් වෙන්නෑ කියන මතය. මෙතනදි කියන්න වෙන්නෙ ධම්මික පෙරේරල බබාලා නෙමෙයි කියලයි. මොකද යමක් වෙළද පලට විවෘත කළාට පස්සෙ ඒක එක තැන පල්වෙන්න දෙන්න විදිහක් නෑ ඒකට පැතිරෙන්න වෙනව ඒකෙ අනිවාර්ය තත්වයක් වෙන්නෙ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් යටතෙ නැත්තන් ලාභ අරමුණු කරනොගත් ආයතන යටතේ තියෙන අවකාශයන් අත්පත්කර ගන්න වෙනව. පුද්ගලික රෝහල් හා සෞඛ්‍ය වෙළද පල දිහා බැලූවොත් මේක පැහැදිලි වෙනව. මුලින් සල්ලි තියෙන යම් පිරිසකගෙ තෝරා ගැනීමක් වෙච්ච ඒක අද වෙද්දි සල්ලි තිබුණත් නැතත් ගෙවල් දොරවල් උගස් කරල හරි විවිධ පරීක්ෂණ ආදියට පුද්ගලික ආයතන වෙත යන්න වෙන එක අනිවාර්ය කාරණයක් වෙලා. ඒකෙ සමාජ යථාර්තය මොන තරම් අමිහිරිද කියන එක බස් එකක කෝච්චියක ගියහම වෛද්‍ය සහතික උස්සගෙන බෙහෙත් ගන්න සල්ලි හිගාකන මිනිස්සු ගාණෙන් පැහැදිලි වෙනව. ඒ හින්ද වෙළදපල අහිංසක පැත්තකට වෙලා පාඩුවෙ වැඩක් කරන් ඉන්න එකක් නෙමෙයි. පුද්ගලික පාසල් ප‍්‍රවණතාවය හින්ද රජයේ පාසල් ස්වාභාවික මරණයන් කරා ගමන් කරමිකන් තිබෙන ආකාරය, ටියුෂන් වැනි වෙළදපල ස්වාභාවයන් හින්ද උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථාවන් වැනි කුසලතාව මත තීරණය වන කාරණන්ගේ සමාන ප‍්‍රවේශය අහිමිවී ඇති අකාරය වගේ අධ්‍යාපනයට අදාල උදාහරණයන්ගන්ද මේ කාරණයට අදාල ඉගි දැනටමත් පළවෙමින් තියෙනව. රාජ්‍ය අධ්‍යාපනයෙන් අවම ආවරණයක් වෙන සමහර ක්ෂේත‍්‍ර ඇතුළෙ තවම ඊට අදාල වෙළදපල සම්පූර්ණයෙන් ග‍්‍රහණය කරගන්න ව්‍යාප්ත වෙන්න බැරිවෙලා තියෙන තත්වයන් ඇතුළෙ අපිට අධ්‍යාපනය වෙළද පලට විවෘත කරණ එක අවුලක් නෑ වගේ හිතුනට එතන ඉදිරියෙදි ඛේදවාචකයක් වෙන්න නියමිත අවුලක් තියෙනව.
ගෑණු ළමයෙක් ඉන්නව, එයාගෙ ඇස් දෙක හරිම ලස්සනයි. හැබැයි මුහුණ විරූපියි. දැන් මං එයාගෙ ලස්සන ඇස් දෙකට ආසවෙලා එයාව කසාද බදිනවනම් ලස්සන ඇස්දෙක එක්ක විතරක් විවාහ වෙන්න බැහැනෙ විරූපී මුහුණත් ඒ එක්කම එනව. ඒ වගේ තමයි, අධ්‍යාපන අවස්ථා සීමිතවීම නිසා පීඩාවට පත්වෙන සමහර කෙනෙක්ට පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය නිසා අස්වැසිල්ලක් නැත්නම් ජීවිතේ ගොඩදාගන්න පාරක් හැදෙනව වෙන්න පුලූවන්. ඒත් ඒක මත පදනම් වෙලා ඒ වෙළදපල කි‍්‍රයාවලියම සුජාතකරණය කරන්න බැහැ. ඒකෙන් කියවෙන් නැහැ ඒ හරහා අධ්‍යාපන අවස්ථාවන් ලබාගන්න අයට අධ්‍යාපන අවස්ථා අහිමි වෙන්න  ඕනෙ කියල. කියන්න තියෙන්නෙ ඒ ප‍්‍රශ්නෙට උත්තරය  ඕක නෙමෙයි. හිට්ලර්ගෙ පාලන කාලෙ සිරිපාල කියල සුද්දෙක් ජර්මනියෙ හිටිය. රැුකියා අවස්ථා අහිමිකමින් සිරිපාල ගොඩක් පීඩා වින්ද. ඔය අතර හිට්ලර්ගෙ වධකාගාරයක මරණ යුදෙව්වන්ව වළදාන්න සිරිපාල ඇතුළු පිරිසකට රැුකියාව ලැබෙනව. දැන් සිරිපාලලට රස්සාවක් ලැබෙන එක අවුල්ද? නෑ ඒක නියමයි. ඒත් එහෙමයි කියල හිට්ලර්ට වධකාගාර හදන්න ඉඩදෙන්න  ඕනෙද? සිරිපාලලට රස්සා ලැබෙනව කියන කාරණට දිහා විතරක් බලල හිට්ලර්ගෙ පාලනය ගැන තීරණයක් ගන්න එක හරිද? සිරිපාලලට රස්සා ලැබිය යුතුයි ඒත් ඒ හිට්ලර්ගෙ වධකාගාර හරහා නෙමෙයි.
ඊළග කාරණය කෙටියෙන් කව්වොත් ලංකාවෙ සමාජය ඇතුළෙ වෙළදපලට විරුද්ධ මතවාදයක් තහවුරුවෙලා තියෙනව ඒ හින්ද සයිටම් අහෝසි කරනු කියන කාරණය සමාජගත කරන්න ලේසියි. ති‍්‍රමා හරහා වන ඇගවුම්කාරකය සමාජය තුළ අධිපතිමතය කියන කාරණය. ඒ අදහසට යම් මට්ටමකින් එකගවෙන්න පුලූවන් ලක්ෂණ පැවතුනත් වෙළදපලවාදය සමාජය ඇතුළෙ කිදා බැහැල තියෙන්නෙ. ඒක එහෙම නොවෙන්න සයිටම් වගේ සටනක් උස්සගන්න අන්තරයට මෙච්චර කාලයක් මෙච්චර කට්ටක් කන්න  ඕනෙ වෙන්න නැහැ. පාරවල් ගාණෙ ගුටිකකා ගමින් ගමට මිනිස්සු දැනුවත් කර කර ඉන්න  ඕනෙ වෙන්නෙ නැහැ. අද ඇතිවෙලා තියෙන මේ සංවාද හෝ කතිකාවන් මීට අවුරුදු දෙක තුනකට කළින් මේ විදිහට තිබුණෙ නැහැ. සයිටම් හරහා මතුවෙන සංවාදය වෙළදපල ක‍්‍රමය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න අයට උනත් ලේසියෙන් මගහැරයා හැකි අනිවාර්ය නොවන කාරණයක්ව පැවතුනේ. නමුත් පසුගිය කාලය පුරාම අතහරින් නැතුව සමාජය වෙත කරපු අඛණ්ඩ බලපෑම ඇතුළෙයි මේ වගේ කතාබහක් පවා ඇතිවෙන්න බලපාන තත්වයන් ගොඩනැගෙන්නෙ.
ඇත්තටම ආගම්වාදී ඇදහීමක් මේ මොහොතේ පවතින්නේ වෙළදපල ක‍්‍රමය සම්බන්ධවයි. අද පවතින් වෙළද සමාජයෙන් එහාට වූ සමාජ පැවැත්මක් නැහැ කියන වෙළදපල සම්බන්ධ අනුරාගී බැතිමත්භාවයකින් වැඩකරණ මිනිසුන්වයි අපි දකින්නෙ. අධ්‍යාපනය අයිතියක් ඒක වෙළදපලට විවෘත කරන්න බැහැ කියල කියද්දි කොහොමද එහෙම කියන්නෙ වගේ අදහසක් එක පාරට නැගෙන්නෙ ඒකයි. මේ සියල්ල කරන්නෙ දෙවියන් වහන්සේ එතනින් එහාට දෙයක් නැහැ වගේ ප‍්‍රශ්න කිරීමකින් තොරවයි මේ ක‍්‍රමය පිළිගන්නෙ වගේම ඊට වඩා වෙනස් ක‍්‍රමයක් ගැන අදහස් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නෙත්. මේක හොදට කිරල මැන ගන්න පුලූවන් තැනක් තමයි අපි පොඩි ළමයින්ට ලොකු උනහම කවුරු වගේද වෙන්න කියන්නෙ කියන කාරණයෙන්. ඉස්සරම ගමේ ඉස්කෝලෙ මහත්තය, වෙද මහත්තය වගේ චරිත පරමාදර්ශවුණා. එවගෙ සමාජ පිළිගැනීම වගේ කාරණයන් එක්ක ඒ අදාළ පුද්ගලයින්ට ආරෝපණය කරපු යම් යම් මානවීය ගුණයන් තිබුණ. ළමයින්ට බල කෙරුනෙ ඒ වගේ කෙනෙක් වෙන්න. ඒත් අද දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න නැත්තන් ඉංජනේරුවෙක් වෙන්න හරි වෙන මොකෙක් හරි වෙන්න හරි කෙරෙන බල කිරීම පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ අදාල වෘත්තිකයන්ට අදාල මානවීය ගුණයන් හරි වෙන මොකක් හරි නෙමෙයි ඒ අය සමාජයෙ අනිත් අයට සාපේක්ෂව වෙළද භාණ්ඩ වැඩියෙන් පරිභෝජනය කරණව. ඉතිං අරය වගේ වෙන්න මෙයා වගේ වෙන්න, එයානම් හරිම සාර්ථක මනුස්සයෙක් මේ වගේ කතා හැම එකක් පිටිපස්සෙම තියෙන්නෙ වැඩි වැඩියෙන් භාණ්ඩ පරිභෝජනය කරණ මිනිහෙක් වෙන්න කියන කාරණය. ඒ අනුව ජීවිතේ සතුට අරමුණ මේ හැමදේම වෙන්නෙ පුළුවන් තරම් වෙළද භාණ්ඩ පරිභෝජනය කරණ එක. පුළුවන් තරම් නැහිල ඉගෙනගන්නව කියල වෘත්තීය සුදුසුකම් හදාගෙන රැුයක් දවාලක් නැතුව නැහිල හම්බකරල පුලූවන් තරම් භාණ්ඩ ගොඩගහගන්න කියන වෙළද පලට අවශ්‍යය මනුෂ්‍යයව හදන කි‍්‍රයාවලියෙන් බැහැරට ඒ ජීවිත වල මොනවද තියෙන්නෙ? නව යොවුන් ගෑණු ළමයෙක්ගෙ තමන්ගෙ අනාගත ස්වාමිපුරුෂයා ගැන තියෙන චිත‍්‍රය ගත්තොත් ඒක සමාන වෙන්නෙ ධම්මික පෙරේරගෙ ස්වරූපයකට මිසක් ගෙවුණු බාට දාන වේලිච්ච තීන්ත පැල්ලම් වලින් අවපැහැවුණු අත් තියෙන ති‍්‍රමාට නෙමෙයි.
වෙළදපල ක‍්‍රමයේ බැතිමතුන්ට කියන්න තියෙන්නෙ ඒ මවන ස්වර්ගය වෙළදපල ක‍්‍රමයේ ශුද්ධවූ භූමීන් තුළ පවා පහුගිය දශකයක පමණ කාලය තුළ ප‍්‍රශ්න කිරීම් වලට ලක්වෙන්න අරන් තියෙන්නෙ. අසූව දශකය අග භාගයේ ඔබ විසින් අතුගා දමන ලද වාමාංෂික මිථ්‍යාදෘෂ්ඨික අවතාර වෙනස්වූ ආකෘතීන් හා ස්වරූප සොයමින් මතුවෙන්න අරන් තියෙනව. ඒ නිසා ඉතිහාසයේ ඒ තනි අශ්වයාගේ තරගය එය විසින්ම නිමාකරගනිම්න් ඇත. අන්තිමට ව්‍යතිරේඛ සාමාන්‍යකරණය කිරීම හරහා ඔප්පුවෙන මොකුත් නැහැ. ධම්මික පෙරේරා කියල සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙක් මේ වෙළදපල ඇතුළෙ ගේම ගහල සාර්ථකවෙද්දි ඒ එක මනුස්සය පිටිපස්සෙ ඒ ගේම ගහල කෙළ වෙලා වකුගඩුවත් විකුණන්න වුන සෝමදාසල, තමන්ගෙ අකමැත්තෙන් රැුයක් දවාලක් නැතුව තැන තැන එක එක මිනිස්සු එක්ක බුදියන්න වෙච්ච සෝමලතාල සිය දහසක් ඉන්නව කියන යථාර්තය අපිට මගහරින්න බැහැ. ධම්මික පෙරේරලගෙ පැවැත්ම රදාපවතින්නෙ මේ ගේම ෆේල් වෙන සෝමදාසල, සොමලතාල මත. එහෙම නැත්නම් ඒ මවන රූපය අනුව මහන්සිවෙලා පිස්සු කෙළින් නැතුව ගේම ගැහුවොත් මේ රටේ මිලියන 20ටම ධම්මික පෙරේරල වෙන්න පුලූවන් වෙද්දි රටේ ගැරඩින්ට පිහාටු එනවලූ. ඒ කාලෙට අහසෙ ලවක් දෙවක් නැතුව ගැරඩි පියාඹනවලූ. ඇත්තමයි... සත්තයි... නෙවිල් ප‍්‍රනාන්දු පල්ලා...

(රිවිහාර පින්නදුව)

Monday, February 27, 2017

අපි ගෙවල් ගාව හන්දියෙ ගස් ඔට්ටු සෙල්ලන් කළා ෆිදෙල


අපි ගෙවල් ගාව හන්දියෙ

ගස් ඔට්ටු සෙල්ලන් කළා ෆිදෙල


ඉස්සර පත්තර පිටු කප කපා
බිත්තිවල ඇලෙව්වා මතකයි
චේ එක්ක ඔයත් ඉන්නවා දැක්කයි
සියරා මස්ට‍්‍රාවත් ගොළුවෙලා ඇතිනේද
ග‍්‍රැන්මාවෙ මතකයන්
සිහිකරල ඉකිබිදිනවා ඇති සුලග
ඉතිං ෆිදෙල් උඹ යන්න ගිහින්
ගොඩක් ඈත රටක
පුංචි කොල්ලෙක්
මොන තරම් ආදරෙන් කියෙව්වද
උඹල ගැන පොත් පත්තර කෑලි
උඹ දන්නෙ නැතුව ඇති
උඹලගෙ රූප ගහගත්තු පක්ෂෙකට
උඹල හින්දම ඡුන්දෙ දෙන්නට
18 පනිනකන් ඌ බලන් උන්නු හැටි
ඒ වීරයොත් උඹල වගේ
මෙහෙ විප්ලවේ කරන හැටි
ඌත් ඒකට බොක්කෙන්ම සෙට් වෙන හැටි
හවානාව වගේ කොළඹ වටකරණ හැටි
අනේ ඇත්තට ඌ හීන දැක්ක හැටි
කතරගම යන්න හිතන්
අපි ගෙවල් ගාව හන්දියෙ
ගස් ඔට්ටු සෙල්ලන් කළා ෆිදෙල්
ඒව මොනවා උනත්
තාමත් ආදරෙයි උඹලට
වෙර සිදෙන දවසක
අත හරින්නම හිතෙන මොහොතක
දිරි දෙනව මතකයන් අතීතෙක
ඉතිහාසයට ඉතිරිකර උඹලා ගිහින්
උඹලගෙන් පන්නර අරන්
අපිට යන්න වෙනව
උඹලව පහුකරන් ෆිදෙල්
නැත්තන් අර උඹලගෙ රූප තිබ්බ
පරණ පත්තර වගේ අපේ හීනත්
කාවො කාවි බලන් ඉද්දිම
ඒත් ඒව පැත්තක තියල
උඹල ගිය පාර හරහට
ඉටිකොළ එළන්
චේ එක්ක උඹවත්
විකුණනව ෆිදෙල්
ඉරි ගසා එක යුගයක නිමාව
උඹ සමුඅරන් ජීවන ගං තොටින්
ඒත් ඒ පැතුමන් දරාගෙන
තාමත් ඒ පොඩි එකා
පුලූවන් විදිහට ලූහුබදිනව
රතු මල් පිපෙන වසන්තය හොයාගෙන
ඉතිං සුභ ගමන් ෆිදෙල්
රිවිහාර පින්නදුව