Saturday, May 20, 2017

වැලන්ටයින් දන්නවද?

වැලන්ටයින් දන්නවද?


නුඹ නමින් පේ‍්‍රමයක්
ඇත මගේ හදවතේ
පිළිගන්න ඉතිං දැන්
මගේ මේ ආදරේ
හීන මගඇරුණු ලෝකෙට
පණ ගැහෙන ප‍්‍රාර්ථනාවක්
අරන් එන්නේ නුඹලයි
අන්ධකාරයට හුරුවූ දෑස් අද්දර
දල්වලා පහන් එළි
මේ ඝනදුරු අන්ධකාරය
සදාකාලික නොවන වග
සිහිකරන්නේ නුඹලයි
මල් නොපිපෙනා බිමක
මලක් වී විකසිත වෙන්න
වෙර දරණ නුඹලාට
පුද නොදෙන පේ‍්‍රමයෙන්
ඵලක්වේවිද කාට
වැලන්ටයින් දන්නවද
සටන් පාඨ වලින්
ආදරෙයි කියනකොට
ඒක හරි ලස්සනයි
රෝස මල් වෙනුවට
පාප්ප බාල්දි අතට ගත්
චොක්ලට් පෙති නැති
ඒත් ප්ලේන්ටියෙන්
ඇස් වැහෙන්නට නොදෙන
සුමට පෙම්බස් නොමැති
ගොරහැඩි මුවින් සටන් පාඨ මොරදෙන
පෙම්බරය පෙම්බරිය
අද ආදරවන්තයින්ගේ දිනය
ඒ කියන්නේ නුඹලගේ දවස

(රිවිහාර පින්නදුව)


Thursday, May 18, 2017

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා


සිවුර ඇතුළින් කකියනා ලේ
බවුන් වඩනට නොවේ
අරගල බිමට වඩිනට
ඉතිං ඉල්ලයි කෑ ගසා
සිහින ඇහැරෙන කණිසමේ අද
සැගවිලා ඉන්න හැටියක් නැතිවෙලා
අකුරු වළදන රුපුන් එනකොට
සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා
දිව ගියා මා පෙරමුණට
කෙලෙස වන්නද පමා
ජල ප‍්‍රහාර කදුළු ගෑස් මැද
ශාන්තිවාදී බණ කෙලෙස දෙසන්නද මං
උගුර ලේ රහ කරන්
මොර දුනෙමි සටන් පාඨ
රතන සූත‍්‍රය එය යැයි සිතා
දන් දුන්නම මල් පිදුවම
විතරමද පිනක් වෙන්නෙ
විකුණනා හෝඩි පොත
රකින අරගල බිමත්
පිං බිමක්ය මට
බෝ මළුව සේ අද
සිත නිවා සනහනා

(රිවිහාර පින්නදුව)


Monday, May 15, 2017

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල


ඉතිං හරියනවද
වෙනුරල ති‍්‍රමාලව
හිරකරල තිබ්බහම පිළිමෙක
යුනියන් එකේ පිංතූර වල
තවත් අපි බලන් උන්නොත්
අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල
බන්දේසිවල තියල
ගෙන ආවෙ කවුරුන්ද කවදද
නුඹට මට හිමි ලෝකය
දිනාගන්නට ඒ ලොව
කදුළු දහඩිය මත
සිතුවම් කරපු සිතුවමකි
රුධිරයෙන් අතීතෙක
මැක්ඩොනල්ඞ් කේ එෆ් සී
බ්‍රෙඞ් ටෝක් ෆැබ් එකත් පරාදයි
කැම්පස් කැන්ටිමේ
සීනිත් නැති තේ කොළත් නැති
ප්ලේන්ටි වල හයිය
කහ පාට වතුර වල
පරිප්පු ඇට හොයන
බත් එකකින් ලැබෙනවද
අධිබලැති ප්‍රෝටීන
කදුළු ගෑස් කාගෙන
බැරියර් පෙරළන්න
මම තනියෙන් ගොඩයමි ගච්ඡාමි
සිල් පදය පස් පාරක් කියල
පන්සිල් ගන්න ලෝකෙක
උත්තර හොයන එක එකට
ඒකත් ජයක් ලේසි නැති
ඉතිං වෙනුරලව නිදහස් කරන්න
ඔයත් එන්න අරගල බිමට
වෙනස් කරන්න බැහැ කියන ගොඩක් දේවල්
වෙනස් කරන්න පුලූවන් කියල
එහෙම හිතන්නවත් අකමැති
කොළඹ පාරවල් වල කෑගහන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)

Sunday, May 7, 2017

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්


ඉතිං මේ රෑ මැදියම
සිතිවිලි හෙමි හෙමින් ඇවිදින්
අතීතෙක තැනින් තැන කොනිත්තන
ජීවිතේ අරුමයකි
ඒ අරුම විදින්නෙමි
දුක් කදුළු තුටු සිනා
තැවරිලා ඇති මගට
ජීවිතය යැයි නම් දෙන්න
දවසෙ නිහඩම නිමේෂෙක
කොහේදෝ සැගව සිට
නැගිට මා වෙත ඇදෙන
මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්
ඉතිං මා රමණයේ යෙදෙන
වචනයට හකුලන්න බැරි
හැගීමකින් ගැබ්ගෙන
ආයෙමත් උදෑසන ගබ්සා වෙන
මිදුලට පැන හිස හැරුන අත
තරු එළිය යට දුවන්න
ඇයව සොයන් ගොස්
හතිවැටෙන තුරු හාදු දෙන්නට
හොස්ටල් වල මේ වෙලාවෙත්
ඇහැරන් ඉන්න
සහෝදරවරු එක්ක ගිහින්
අරලියගහ මන්දිරේ තාප්පෙ
පෝස්ටර් අලවන්න
හිතෙන්නේ මට විතරද
විභාගෙන් බුදු බව පතා
සටහන් මත අනිමිසලෝචනයෙ යෙදෙමින්
නීරස වචන කටපාඩම් කරණකොට

(රිවිහාර පින්නදුව)



Tuesday, May 2, 2017

උන් මැරිල කියල එයාලට කියන්න

උන් මැරිල කියල එයාලට කියන්න


මට ඇහෙනවා හඩක් ඉකිබිදින
ඒත් ඉකිබිදින කිසිවෙක් නැති
වේදනා සුසුම් පමණක්ම ඉතිරි
හාල් මිල වැඩිවෙලා
බත් කන්න බැරිවෙද්දි
එහෙම රටක මිනිස් ජීවිත
මොන තරම් ලාභද
මතකයන් කප්පරක් දරාගත් පොළවක්
අපෙන් අහනව කවුද මේ මිනිසුන්
ඒත් අපි දන්නෙ කොහොමද
උන්ට කළියෙන් අපි මැරුණනෙ
ඉතිං උන්ට  ඕනෙවුණා
මේ ගැබ පලාගෙන ඉපදෙන්න
ඒත් අපි ලෑස්තිවුණේ නැහැ
හුස්ම ගන්න ජීවිතයකට
ඉපදෙන්න හදපු හැමෝම මැරුණ
නැත්තන් එහෙම අය හිටියෙ නැතිවුණා
අඩුම ගාණෙ මට කියන්න
උන්ව වැළලූව තැන
රතු මලක් තියල පස් පිඩලිමත
මදකට අතීතෙක මතකයන් ළග නවතින්න
උන්ව සිහි කරල සැරෙන් සැරේ අඩන
ලෙන්ගතු හිත්වලට
එකපාර අඩල ඉවරවෙන්න
උන් මැරිල කියල
එයාලට කියන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Tuesday, April 11, 2017

මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද

මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද


අයවැයක් ගෙනල්ලා
බෙහෙත් මිළ අඩුකළා
ඔඪ එකෙනුත් කියනවා
රැුවටෙන්න එපාලූ බොරු කතාවලට
ඉතිං මං කියනවා
රැුවටෙන්න එපා මගේ මේ කතාවට
පාර්ලිමේන්තු වටරවුමෙ හැප්පිලා
පෙන්ෂන් එක දැඩිසත්කාර ඒකකේ
ඔළුවෙ කැක්කුමේ බිල දැකල
හදවත කැක්කුම් දෙන සද
කළු ලෑල්ලෙ අකුරු ලියන්න බෑලූ
හුණු කූරු ඉවරවෙලා
ප‍්‍රපාතෙට බස් එක හරවද්දි
අපි කොන්දගෙන්
ඉතුරු සල්ලි ඉල්ලූව
හොරු සමග හුරතල්
තවත් දහසක් නෙක හැඩයෙ කුණු හරුප
ඔතා සීරුවට පදමට
ගැහුව අපි සූස්ති
පොළව ගිණි ගද්දි
හදට වෙලා හා බෙටි අහුලන්න
ගල් ගැහුණු මිනිසුනේ අපි
මකරු දඩයමේ යන්නෙ කොහොමද
හික් මීයො පිට නැගී
මල්ටි බැරල් ගහන්න  ඕනෙ පොළවකට
අපි ගිහින් පතතුකළා රතිඥ්ඥා

(රිවිහාර පින්නදුව)

Monday, March 6, 2017

පිසාච නගරය

පිසාච නගරය


අකාලේ ඇදහැලූනු වැස්සෙන් පාර තෙමිල කාණු උතුරපු තැන්වලින් එන වතුර පාර දිගේ ගලනව. වැහි අනධකාරයට හැන්දෑ අදුර එකතුවෙලා හුළං පොදක් නැති ගුප්ත නිහඩකමත් එක්ක හිතට ගේන්නෙ අසහනයක්. වෙනදට සතියට සැරයක් හම්බෙන්න ආවම සතියක් තිස්සෙ එකතු කරගත්ත දේවල් ඔක්කොම වමාරන ඇයත් අද නිහඩවෙලා. මගෙ අතේ එල්ලිලා නොඉන්න ඇය ඉන්නවද කියලවත් හොයන්න බැහැ. එයාටත් මොනව හරි දැනෙනව වෙන්න ඇති. කලකට පෙර උද්යෝගයෙන් පිරි නගරයක් උනත් අද දැනෙන්නෙ කනත්තක් මැදින් ඇවිදන් යනව වගේ හැගීමක්. සැරෙන් සැරේ පාරෙ හමුවෙන හැම මිනිහෙක් දිහාම අපි බැලූවෙත් අපි දිහා ඒ අය බැලූවෙත් හරිම සැකයකින්. භිය, අවිශ්වාසය, බලාපොරොත්තු විරහිත බව ඒ ඇස්වල පිරිල තිබුණ. අපේ ඇස්වලින් ඒ අය දකින්න ඇත්තෙත් ඒකම වෙන්න ඇති.  වාතයේ සීතළ කලකට කළින් අපිට ආස්වාදයක් ගෙනාවත් දැන් දැනෙන්නෙ ඇටමිදුළු පවා කකියන වේදනාවක්. සිහිනයක් වගේ දැනෙන අතීතය දිහාවට මතකයන් හෙමි හෙමින් ඇවිදගෙන ගියා.
වාතයේ උණුසුම එන්න එන්නම වැඩිවෙන්න ගත්ත හින්ද හැමෝටම  ඕනෙවුණා පොඞ්ඩක් සීතළට සනීපෙට ඉන්න පුළුවන් පරිසරයක් හදාගන්න. ඒකට උත්තරයක් විදිහටයි වාතය සීතළ කරන්න රසායන ද්‍රව්‍ය වාතයට එකතු කරන්න තීරණයක් ගන්නෙ. එහෙන් මෙහෙන් සමහරු මේකෙන් ඉස්සරහට වෙන්න පුළුවන් අනතුරු ගැන කෑ ගගහ කියන්න ගත්තට වාතයේ උණුසුමෙන් හෙම්බත්වෙලා උන්නු මිනිස්සු ඒ කතා ගණන් ගත්තෙ නැහැ. හැමෝම හිතුවෙ මේක නියම තීරණයක් කියල. වාතය සිසිල් වෙන්න ගත්තත් ඒකත් එක්ක කළින් මේකට විරුද්ධව කතා කර කර හිටපු ගොඩක් අයත් ඒ කතාවල් නවත්තල මේ සිසිල විදින්න ගත්ත. හැම තැනම අනිත් නගර වලත් මේ විදිහට වාතය සිසිල් කරන්න ගත්ත හින්ද එහෙම නොකර ඉදීමක් ගැන විශ්වාසයක් නැතිවෙලා ගියා. කොටින්ම මේ විදිහට වාතය සිසිල් වෙන එක අනිවාර්ය දෙයක් කියල අපි හිතුව. ඒත් කාලයක් යද්දි ඒ සීතළත් එක්කම ජීවිතේ තව තවත් වෙහෙසකර වෙන්න ගත්ත. වාතය ස්වසනය කරන්න බැරි තරම් වෙන්න ගත්ත. හැම හුස්මක් ගාණෙම ශරීරයට වේදනාවන් ගෙනෙන්න ගත්ත. මිනිස්සු ඒ වේදනාවට උත්තර හෙව්ව හැමතැනම. අන්තිමට එක භයානක සොයාගැනීමක් වෙනව. ඒ තමයි මේ වේදනාවෙන් මිදෙන්න මනුස්සයෙක් විදිහට බෑ කියන එක. ඒ එක්කම මතුවෙන කාරණය එහෙනම් මනුස්ස ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා මේ වේදනාවෙන් මිදෙන්න පුලූවන් කියන කාරණය. මේ ඛේදවාචකය පටන් ගන්නෙ එතනින්.
එක දවසක් අභිරහස් විදිහට මරා දැමුණු මිනිහෙක් ගැන ප‍්‍රවෘත්තියක් වාර්තාවුණා. විශේෂත්වයවුණේ ඒ මනුස්සයගෙ ශරීරයේ ලේ අසාමාන්‍ය විදිහට අඩුවෙලා තිබුණ එක. බෙල්ලෙ තිබුණ සපාකෑමක් වගේ තුවාලෙකින් ලේ පිට වෙන්න ඇති කියල හිතුවත් ඒ මළසිරුර හම්බුණ තැන ඒ තරම් ලේ සළකුණු තිබුනෙ නැති හින්ද වෙන කොහොදි හරි මරල දාල පස්සෙ එතන්ට ගෙනත් දාන්න ඇති කියල හිතුව. කොහොම හරි මිනිස්සු වැඩිය ඒ ගැන හිතන්න ගියෙ නැහැ. ඒත් ටික දවසක් යද්දි තැන තැන ඒ විදිහට මැරිච්ච මිනිස්සු හම්බෙන්න ගන්නවත් එක්කම හැමෝම ඒ ගැන කතා වෙන්න ගත්ත. සමාජය බය කෙරුව අභිරහසක් හැම මිනිහෙක්ගෙම හිතට තැතිගැන්මනක් ගේන්න ගත්ත. ඔය අතර දවසින් දවස හම්බෙන ඒ වගේ මළසිරුරු ගාණ වැඩි වෙන්න ගත්ත. ඒ එක්කම මේ ඝාතනයන්ට සම්බන්ධ අය එහෙන් මෙහෙන් අත්අඩංගුවට ගන්නගත්ත. ඒ ඝාතනයන් ගැන ප‍්‍රශ්න කරද්දි ඒ මිනිස්සු ආයෙ ආයෙ පුනරුච්චාරණය කරපු හේතුව තමයි ගැළවීම.... ගැළවීම.... කියන කාරණය. මොකෙන්ද මේ ගැළවෙන්න හදන්නෙ කියන ප‍්‍රශ්නය අපිට තිබුණෙ ටික දවසයි. වාතයේ සිසිල් බවින් ගෙනෙන වේදනාවෙන් මිනිසෙකුගෙ උණුසුම් රුධිරය බීමෙන් මිදෙන්න පුලූවන් කියන කාරණය කවුරුන් හරි සොයාගෙන. මිනිසුන් දසදෙනෙක්ගෙ රුධිරය බිව්වොත් ඒ වේදනාවෙන් සදාකාලිකව මිදෙන්න පුලූවන් වෙනවලූ. ඇත්තටම එතනදි වෙන්න මොකක් හරි ලෙඩක් හොදවෙනව වගේ දෙයක් නෙමෙයි ඇත්තටම ඒ රෝගයට බිලිවෙලා රෝගයේ වේදනාවෙන් මිදෙනව වගේ දෙයක්. ඒ විදිහට මිනිසුන්ගෙ උණුසුම් රුධිරය පානය කිරීමෙන් වේදනාවෙන් මිදෙනව කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නෙ ඒ වේදනාවෙන් මනුස්සයෙක් විදිහට මිදෙන්න බැරි හින්ද මනුස්සයව පිසාචයෙක් බවට පත්කරණ එක. ඒ විදිහට පිසාචයො බවට පත්වෙන අයට සිසිල් වාතය ආස්වාසයෙන් වේදනාවක් දැනෙන්නෙ නැහැ.
මුලදි මේක මිනිස්සුන්ට පිළිකුලක් වුණාට පස්සෙ ටික ටික හැමෝම පිසාචයො වෙන්න දගලන්න ගත්ත. සීතළ හින්ද අසනීප වෙලා එන ලෙඞ්ඩුන්ගෙ ලේ දොස්තරල උරා බොන්න ගත්ත, පන්සලට දානෙ අරන් එන දායකයන්ගෙ ලේ හාමුදුරුවො බොන්න ගත්ත, පෙම්වතියගෙ ලේ පෙම්වතා බොන්න ගත්ත අන්තිමේ අම්ම තාත්තගෙ ලේ බීල හරි හැමෝම පිසාචයෙක් වෙන්න දැගලූව. කට්ටියක් ඒ විදිහට ගොදුරු වෙලා මැරිල ගියා, තව කට්ටියක් පිසාචයො වුණා, තවත් කට්ටියක් පිසාචයො වෙන්න ලේ හොය හොය ඇවිදින අමනුස්සයො වුණා. අන්තිමට මානව සම්බන්ධකම් දියවෙච්ච යක්ෂයාගේ භූමියක් බවට නගරය පත්වුණා. පිසාචයෙක් නොවී මේ හැම දෙයක්ම දරාගෙන ඒ සීතළට මූණ දෙන එක ඒ තරම් ලේසි දෙයක්වුණේ නැහැ. එහෙම උත්සහ කරපු ගොඩක් අයත් නතරවුණේ අන්තිමේ පිසාචයො වෙලා. හැබැයි පිසාචයෙක් නොවී පිසාචයො අතින් මැරෙන මොහොත වෙනකන් පොර බැදුව මිනිස්සුත් නොහිටියම නෙමෙයි. දැන් මං කවුද? ඇත්ත මං තාම පිසාචයෙක් නෙමෙයි. ඒ වගේම මනුස්සයෙකුත් නෙමෙයි. දහවෙනි බිල්ල හොයන අමනුස්සයෙක්. පේ‍්‍රම සබදතාවයෙ සංවත්සරය දවසෙ ඇවිදින්න යන්න දාගෙන පෙම්වතියගෙ ලේ බොන්න ලෑස්තිවෙච්ච එකෙක් ගාව මනුස්සයෙක් ඉදීවි කියල හිතන්න පුලූවන්ද?
සීතළ එක්ක පොරබදල හෙම්බත් වෙච්ච දවසක රෑ අවසිහියෙන් වගේ මං පළවෙනි ගොදුර හොයාගත්ත පාළු පාරකදි. එතන ඉදන් ජීවිතේ එකම අරමුණ වුණේ පුලූවන් තරම් ඉක්මනට ලේ බොන්න මිනිස්සු දහයක් හොයාගන්න එක. අහළ පහළ ගෙවල්වල අය, නෑදෑයො, යාළුවො මේ හැම කෙනෙක්ම මගේ ගොදුරු අතර වුණා. අද මං මනුස්සයෙක් විදිහට නාමිකව හරි ඉන්න අන්තිම දවස. ඒ දවස්වල දවසක් දෙකක් දැක්කෙ නැතිවුණාම කෑවෙ නෑ වගේ දැනුන, පුලූවන් හැම වෙලේම කෝල් කර කර කටහඩ අහන් උන්නු පෙම්වතියගෙ ලේ උරාබොන්න මං ලෑස්තියි. අපි ඇවිදන් ගිය මාවතේ කෙළවර උද්‍යානයට ඇතුල්වෙලා අපි දෙන්නට පුරුදු බංකුවෙ තනිවුණා. දැන් වෙලාව ඇවිත් පුරුදු විදිහට බංකුවෙ තනිවුණාම කරණ ආදරණීය සිපගැනීමට. ඒක ඉවර වෙනවත් එක්කම මගෙ වැඬේ කරගන්න  ඕනෙ. මේ වගේ වෙලාවක් ආයෙ ලැබෙන් නැහැ. සිප ගැනීම අවසන තව සිප ගැනීමක් ඇරඹුනා එකකට එකක් පසු පස වැළද ගැනීම් හා සිප ගැනීම් ගලාගෙන ගියා. පුදුමයක් මට සීතල මැදින් උණුසුමක් සිරුර පුරා දුවනව දැනුන. 
අන්ධකාර සන්ධ්‍යාවක් අවසන රාති‍්‍රය උදාවෙමින් තියෙනව. නමුත් ඒ අන්ධකාරය මැදින් පෙරදිගින් සද නැගී නගරය ආලෝකමත් කරණව. කිසිවෙකු අන්ධකාරය සමග එළියට නොබසිනා සමයක තරුණයෙක් හා තරුණියක් අත්වැල් බැද සිනා සලමින් මාවත දිගේ ඇවිදයන් යනව අපිට පෙනෙනව. හොදින් බැලූවොත් ඒ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි සෙවණැලි අතර සැගවෙමින් තවත් ගොඩක් දෙනෙක් ඒ මාවතේ ඇවිදන් යනව පෙනේවි. මාවතේ තාප්ප මත රහසින් ඇළවුණු පෝස්ටරයක තියෙනව ”පිසාචයො පරදවමු”. මේ නගරයේ ඉතිහාසය ගැන අනාගතයෙදි ලියැවෙන කෘතියක ලේඛකය අනිවාර්යයෙන්ම ලියාවි අන්ධකාරම හැන්දෑවක ආලෝකමත් අරුණෝදයක් ගැන විශ්වාසය අත්නොහැරි මිනිසුන් ටිකක් ගැන කතාවක්.

(රිවිහාර පින්නදුව)