Tuesday, November 10, 2020

එයා කැමති රතු රෝස වලට

 එයා කැමති රතු රෝස වලට

ඇහැරිලා තත්පර කීපයක් යනකන් කල්පනා කලේ මං මේ කොහෙද ඉන්නෙ කියල. කි‍්‍රෂාන්ගෙ බෝඩිමේ එයත් එක්ක නතර වෙන්න ඇවිත් දැන් දවස් තුනක්, ඒ වගේම අද තමයි අන්තිම දවස. කි‍්‍රෂාන් තවම නිදි. එයා නිදන් ඉද්දි එයා දිහා බලන් ඉන්න මං හරි ආසයි. ඒත් ඒ වෙලාවට මීට අවුරුදු තුනකට කලින් අපි හම්බවෙච්ච දවසෙ ඉදල ඒ වෙලාව වෙනකන් අපි දෙන්නගෙ ජීවිතේ හයිලයිට් එකක් මට මතක් වෙන්න ගන්නවා, හැම වෙලාවෙම ඒක ඉවර වෙන්නෙ ඔලූවට බර ගතියක් ගෙනල්ලා. කාමරේ එක කෙලවරක බිත්තිය මුල්ලෙ සතියකට දෙකකට සැරයක් පහන තියන බුද්ධ ප‍්‍රතිමාව. ඇද ගාව බිත්තියෙ චේගෙ පිංතූරයක්. ඒ කි‍්‍රෂාන්ගෙ හැටි එහෙම ලොකුවට බෞද්ධයෙකුත් නෙමෙයි, පක්ෂෙට ලොකුවට වැඩකරන්නෙත් නෑ. හැබැයි වෙසක් එකකට පන්සලටයි, මැයි දිනේට රැුළියටයි යන්නනම් වරද්ද ගන්නෙ නැහැ. රෑ දාපු ෆෑන් එක තාම ඔලූව දෙපැත්තට කරකවන්නෙ ඒ තාලෙට නෙට් එක නටව නටව. සද්ද නොකර ඇදෙන් බැස්සෙ ජීවිතේ අන්තිම පාරට කි‍්‍රෂාන්ට උදේට තේකක් හදල දෙන්න. එයාගෙ අපිළිවෙලින් ලස්සන වෙච්ච මේ කාමරේ මොන තරම් ආදරයක් පිරිල තියෙනවද? ඒත් මේ කාමරෙන් එළියෙ ලෝකෙට මේ අදරේ ආක්‍යානයන් තේරුණේ නැහැ. ඒ හින්ද අපිට වුණා ඒ ආදරෙත් එක්ක මේ කාමරේ හැංගෙන්න. එත් දවසින් දවස සතුරො අපිව වටකලා. අපි තේරුම් ගත්තා තව දවසක් දෙකක් යද්දි මේ කාමරේ ආරක්ෂක ප‍්‍රකාර බිදගෙන ඒ සතුරු සේනාව අපේ ආදරේ ආක‍්‍රමණය කරනව කියල. අපිට පහුබහින්න තැනක් නෑ, උදව්වට එන්න මිතුරු සේනාවලූත් නෑ.

එයා කැමති රතු රෝස වලට, මං කැමති සුදු රෝස වලට කොහොම හරි අපි දෙන්නම කැමතියි රෝස වලට. ගිය නිවාඩුවට නුවරඑළියෙ ගිය වෙලාවෙ අපිට හමුබුණා රතු සුදු කලවං වෙච්ච මල් පිපෙන රෝස පැළයක්. අපි ඒක කි‍්‍රෂාන්ගෙ බෝඩිම ඉස්සරහ මිදුලෙ හිටෙව්ව. නුවරඑළියෙන් ගෙනාපු හින්ද පැලකරගන්න සෑහෙන්න මහන්සිවෙන්නවුණා. අපි ළමයෙක් බලා ගන්නව වගේ ඒ රෝස පැලේ බලාගත්තෙ. ඊයෙ ඒකෙ පොහොට්ටුවක් හැදිල තිබුණ අද ඒ මල පිපේවි. අන්තිම දවසෙ අපි දෙන්න ඉන්නෙ අපේ ආදරේ මතක සටහන් වල අද හැන්දෑවෙනකන් ඇවිදින්න. ඒවා ආයෙ ආයෙ මතක් කර කර හිනාවෙන්න, අඩන්න මොකක් හරි කමක් නෑ හැගීමක ගැඹුරටම කිමිදෙන්න.

ස්කූටියෙන් අපි මුළින්ම අවෙ නුගේගොඩ Fab එකට. අපි දෙන්න මුළින්ම තනියෙන් කතා කරන්න ආවෙ මෙතන්ටx එදා වගේම අදත් අපි Ice Coffee දෙකක් බිබී කතා කලා. පපුව ඇතුලෙ පුපුරන්න තියෙන ගිණකන්ද වහගෙන අපි Ice Coffee සීතල ගිණිගත්ත නහරවල රැුදෙව්ව. KFC එක Macdonald එක නුගේගොඩ කෑම කඩ එකක් ගාණෙ අපේ මතක ඇහිද ඇහිද ඇවිද්ද. අපි දෙන්නම දැනගෙන ඒත් අපි අපිටම හංගගෙන හිටිය, ඒ ඇත්ත නැමැති නිරුවත වහගෙන හිටිය විනිවිද පෙනෙන තුනී රෙදි කඩ ඉවතලා අපේ පේ‍්‍රමය නිරුවත් කර අපි දෙන්නට දකින්නට ඉඩ හදපු නාවල වැලිපාක් එකේ අපි ගොඩක් වෙලා හිටිය. එයා මට ආදරෙයි කියපු, ඔයා  ඕක කියනකන් මං බලන් හිටියෙ කියල මං කියපු අපි දෙන්නගෙ බංකුව උඩ අද තවත් කපල් එකක් වාඩිවෙලා. බැලූ බැල්මට එයාලගෙ ආදර කතාව අපේ තරම් වෙහෙසකර වෙන එකක් නැහැ, ආදරේ බේරගන්න දුවල දුවල හතිවැටෙන තරම්. 

ඇත්තටම ඒ දවස්වලත් අපිට අනිත් ආදරවන්තයොන්ට වගේ දුර ඈත හීන තිබුන් නෑ. අපි එහෙම හීන දකින්න භයවුණා. මොකද අපි දැනන් හිටිය මේ ගමන කොහෙන් හරි වැඩි දුරක් යන් නැතුව අපිට නතර කරන්න වෙනව කියල. ඒත් අපි ඇවිදන් ගියෙ කිලෝමීටර් ගාණක් වුණාට අපි දෙන්න අපි දෙන්න ඇතුලට අලෝකවර්ෂ ගාණක් කිදාබැහැල තිබුණ ආපහු හැරිල එන්න පාරක්වත් හොයාගන්න බැරිවෙන්න. හිනාවෙන එකත් පරිස්සමට හිතල බලල කරන්න  ඕනෙ අයෝජනයක් කියල හිතන මිනිස්සු, ළග ඉන්න එකෙක් මැරිල වැටුනත් මිනීපෙට්ටි සාප්පු අයිති එකෙක් ඇරෙන්න වෙන කවුරුත් හැරිල නොබලන උන් අපේ ආදරේ ගාව ඇස් උඩ ඉන්දන් බලන් ඉන්නව අපි දැක්ක. අපේ ආදරේට ඔරව ඔරව උන් ස්තී‍්‍ර දූෂකයන්ව පාර්ලිමේන්තුවට යවනව අපි දෙන්න බලන් හිටිය. අපිට මේ ලෝකෙ තේරුනේ නැහැ, ලෝකෙට අපිව තේරුනෙත් නෑ, අපිට වෙනස් වෙලා මේ ලෝකෙට තේරෙන අය වෙන්න  ඕනෙ වුනෙත් නෑ.

Galle Face එකේ ඉස්සො වඬේ වලටත් අපේ ආදර කතාවෙ වෙනමම පරිච්ෙඡ්දයක් වෙන් වෙනවා. Galle Face එකට පේන්නෙ බටහිර මුහුද. අපි දෙන්න හැන්දෑවල් ගණනාවක් ආසාවෙන් බලන් ඉදල තියෙන්නෙ ඉරේ වේදනාබර වෙන්ව යාම දිහා. අද අපිට පේනව දැනෙනව ඉරයි අහසයි දරාගෙන හිටපු ඒ වේදනාව. Galle Face එකත් හරියට අපේ ආදරේ වගේ, එක පැත්තකින් වරාය නගරය අනිත් පැත්තෙන් හතර අතේ බලන් ඉද්දි අහසට උස යන සුවිසල් ගොඩනැගිලි හැමෝම බලන් ඉන්නව Galle Face එක ගිළ ගන්න.  වේදනාවන් දරා ගන්න බැරි තැන ඉර සටන අතඇරල මුහුදෙ ගිළෙද්දි අදුර කොළඹ වහගන්න ගත්ත. නෙළුම් කුළුණෙ ලයිට් දාල. අපි දෙන්න ඒ දිහා බලාගෙන හිටිය. නෙළුම් කුළුණ ගොඩක් උසයි.

පාරට හැරෙන තැන සයිවර් කඩෙන් අපේ පුරුදු කොත්තුව කාල අපි දෙන්න බෝඩිමට ආව. බෝඩිමට ආපු ගමන්ම කවදාවත් නැතුව කි‍්‍රෂාන් බෝඩිම අස්කරන්න ගත්ත. ඒකෙන් අපිළිවෙල ලස්සන හැඩිවුණා. අපිට වෙන් වෙන්න වෙලාව ඇවිත්. අපි දන්නව තමන් ආදරේ කරන දෙයක් වෙනුවෙන් තමන් විශ්වාස කරන දෙයක් වෙනුවෙන් සටන් වදින්න  ඕනෙ. පරාජය භාර අරගෙන පහුබහින එකෙන් මොකුත් ලැබෙන් නැහැ. ඒත් අපි දෙන්න අවුරුදු තුනක් තිස්සෙ හැප්පුනා. දැන් අපි දෙන්නටම මහන්සියි. තවත් මේක කරන්න බැහැ.  බුදු පහන පත්තුවෙද්දි බිත්තියෙ හිටපු චේ අපි දිහා බලන් ඉද්දි කි‍්‍රෂාන් එයාගෙ අන්තිම හාදුව මට දුන්න.

⋆⋆⋆⋆⋆

මං මේ කතාවට අදාලම නෑ. උදේම ආරංචිය ආවෙ පල්ලෙහා බොඩිමේ දෙන්නෙක් වහබීල මැරිල කියල. මාත් දඩිබිඩියෙ කුණු කෙළ පිටින්ම දුවන් ගියා. වැට දිගට මිනිස්සු පිරිලා පොරකනව. බෝඩිම ඉස්සරහම රෝස පැළේක  ලස්සනට රෝස මලක් පිපිල. ඒ රතු සුදු කලවම් වෙච්ච රෝස මලක්. ඒත් කවුරුත් ඒ ලස්සන රෝස මල දැක්කෙ නැහැ. හැමෝම කටවල් ඇරගෙන කම්මුල් අතේ තියාගෙන බලන් හිටියෙ වැලේ තිබුණු සයිස් දෙකක පිරිමි යට ඇදුම් දෙකක් දිහා.


රිවිහාර පින්නදුව

ප.ලි.

1. ජීවිතයෙන් පලා යාමෙන් කිසිදු ප‍්‍රශ්නයකට විසදුමක් නොලැබෙයි.

2. යම් ගැටළුවකට මුහුණ දෙන පිරිසකගේ අර්බුදය පිටතින් බලා සිට අවබෝධ කර ගැනීමේ සීමා පැවැතිය හැක.

Tuesday, August 4, 2020

සාලයේ මල් බදුන් මතට නොව පරාගනය වී ඵල දරන්නට වනාන්තරයේ ගස් මතට මල් අවැසිව ඇත. එන්න..... ඇවිත් පිපෙන්න....



සාලයේ මල් බදුන් මතට නොව පරාගනය වී ඵල දරන්නට වනාන්තරයේ ගස් මතට මල් අවැසිව ඇත. එන්න..... ඇවිත් පිපෙන්න....


මෙය මා ලියන වෙලාව වන විට බොහෝ දෙනෙකු ඡුන්දය දෙන්නට යාම සදහා දත් මදිනවා විය යුතුය. කිසිදු වෙනසක් සිදුනොවනු ඇත. පුරුදු මුහුණත් තහඩු ටිකෙන්ම පාර්ලිමේන්තුව සැරසෙනු ඇත. කෙසේ නමුත් මැතිවරණ ආසන්න කාලය තුල සුපුරුදු පරිදි මාගේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු දේශපාලනිකව සකී‍්‍රයව සිටිනු මට දැකගත හැකිවිය. නමුත් එම දේශපාලනික ආශ්වාදයේ පරමත්වයට අද ඔබේ ඡුන්දය පෙට්ටියට දැමීමෙන් පසු හෝ හෙට ප‍්‍රතිඵල ඇසීමෙන් අවසන් වෙනවානම් එය හුදු දේශපාලනික ස්වයංවින්දනයක්ම වනු ඇත. කිසිදු නව දේශපාලනික ජනිතයක් එයින හට නොගැනෙනු ඇත. මේ ගෙවෙන්නේ මෙම නාටකයේ පොතේ ගුරු භූමිකාවයි. සැබෑ රංගනය ආරම්භවන්නේ හෙටින් පසුවයි. එබැවින් තිරය ඇරුණු සැනින් වේදිකාවෙන් බැස යන්නට සූදානම් නොවන්න.

දැනටත් එහෙන් මෙහෙන් මතුව ඇති කොළඹ වරායේ නැගෙනහිර ජැටිය, ඵක්‍ක්‍ ගිවිසුම, අවශේෂ වනාන්තර සම්බන්ධ නීති ආදී දහසකුත් එකක් දේ හෙටින් පසුව සැබෑ යක්ෂයා ලෙසින්ම පැමිණ අපව අරගලයට කැදවනු ඇත. මා හට හැගෙන යථාර්තය නම් මෙම මැතිවරණයෙන් කිසිදු වෙනසක් සිදුනොවන අතරම තත්වය තවත් භයානක කරනු ඇත. එසේනම් හෙට අපට පිළතුරු සොයන්නට වෙන්නේ අරගල බිම් වලය. ඒ හැර විකල්පයක් නොවනු ඇත.

යම් මට්ටමකින් හෝ අරගලයන් සමග සම්බන්ධවී ඇති අයෙක් බැවින් මගේ බොහෝ මිතුරන් මා හමුවූ විට එය සිදුකල යුත්තක් බව පවසා මා හට සුභ පතයි. අරගලයන්ට සම්බන්ධ අනෙකුත් සගයින්ගේ අත්දැකීමද මීට සමානය. එම මිත‍්‍රත්වයේ සුභ පැතුම් ආදරයෙන් වැළදගන්නා අතරම පැවසිය යුත්තේ අරගලය යනු අපගේ උපන්දිනය හෝ විවාහ මංගල්‍යය නොවන බවයි. අද මැතිවරණය තුල දේශපාලනිකව සකී‍්‍රය වන බොහෝ මිතුරන් හෙටින් පසු සැබෑ ගැටළුව අප ඉදිරියට පැමිණෙන විට ගැලරියට ගොස් පොප් කෝන් කන්නට පටන් ගන්නා අතර ඇතමෙක් ගැලරියෙන් හෝ සොයා ගැනීමට නොහැකිවෙයි. එබැවින් හෙට අරගලයට සුභ පතන්නන් නොව අරගලකරුවන් අවැසිව ඇත. මේ යථාර්තය තුල අනාගතය තීරණය වන්නේ අද ඡුන්දයෙන් නොව (එහි තීරණය වන්නට දැන් දෙයක් නැත. වෙන දේ අප සැවොම දනී* හෙට අරගලයෙන්ය. සාලයේ මල් බදුන් මතට නොව පරාගනය වී ඵල දරන්නට වනාන්තරයේ ගස් මතට මල් අවැසිව ඇත. එන්න... ඇවිත් පිපෙන්න...

රිවිහාර පින්නදුව

Friday, May 15, 2020

තරගයේ වීරයා කවුද?


තරගයේ වීරයා කවුද?


මේ දවස්වල කට්ටිය කොරෝනා තරගයේ වීරයා තෝරනව. ගෝඨාභයද? මහින්දද? පවිත‍්‍රාදේවිද? ජනමාධ්‍යත් කොරෝනා වල අපේ සාර්ථකත්වය ගැන වාර්තා කරන්නෙ හරියට ඉස්සර ක‍්‍රීඩා පුවත්වල අපේ කි‍්‍රකට් කණ්ඩායම තරගාවලියක් දිනපුවහම කියනව වගේ. ඒත් මේ දේවල් අස්සෙ මතුකරගන්න  ඕනෙ වැදගත්ම සාකච්ඡුාවක් අපිට මග ඇරෙනව කියල හිතෙනව. ඒ තමයි සෞඛ්‍යය නැත්නම් නිදහස් සෞඛ්‍යය ක්ෂේත‍්‍රය.

පහුගිය දශක තුන හතරක කාලය අපි වෙළදපල මෝහනය ඇතුලෙ ගෙවල දැම්ම. කඩයකට ගියහම ඇස් නිළංකාර වෙන්න එක එක දේවල් පිරිල. ටීවී එකේ පාරවල් දිගට වෙළද දැන්වීම් නිකන් පැණි රස කඬේක අතරමංවුණු ඇඹලයො වගේ අපිත් කොහෙද යන්නෙ මොකද කරන්නෙ වගේ වගක් නැතුව ඔහේ දිව්ව. කඩවල් වල බඩු පුළුවන් තරම් ගෙදර ගෙනල්ලා පුරව ගත්ත. අපි ගෙදරට බඩු ගේන්න ගේන්න කඬේට තවත් අලූත් බඩු එන්න ගත්ත. ඒව ගන්න වැඩි වැඩියෙන් සල්ලි හොයන්න අපි තවත් හයියෙන් දුවන්න ගත්තා. හති දාන්නවත් නතරවෙන්නෙ නැතුව අපි දිව්වා. මේ තරගෙ දිනන්න,  ඕන මගුලක් කරන්න පුරුදු වුනා. සොම්බි ෆිල්ම් එකක මොකක් හරි සද්දයක් අවම ඔහේ ඒ පැත්තට දුවන සොම්බි වගේ අපිත් දිව්ව. ඉස්සරහින්ම දිව්ව සොම්බියට අපි සාර්ථකයි කිව්ව. අපි විකුණුව  ඕන දෙයක්,  ඕන කෙනෙක්,  ඕන හැගීමක් අපි විකුණුවා කිසි කැතක් නැතුව.

මිනිස් සමාජෙ අපි අද භුක්ති විදින හැම දෙයකටම ඉතිහාස කතාවක් තියෙනව. ඒ කියන්නෙ අද අපි දකින හැම දෙයක් පිටිපස්සෙම ඉතිහාසයක් තුල මිනිස්සු හෙලූව ශ‍්‍රමයක් තියෙනව. ඒක ටිකක් සරළ කුණු හරුපෙකින් කිව්වොත් අද අපි දකින ගොඩක් දේවල් අද මේ තියෙන තත්වයට එන්න ඉතිහාසයෙ ගොඩක් මිනිස්සු මහන්සිවෙලා තියෙනව. ඔය කතාව මුලින්ම කැම්පස් එකේදි මට කිව්ව සහෝදරය ගත්ත උදාහරණයම ගත්තොත් මුලින්ම කවුරු හරි මිනිහෙක් නැත්තන් වානරයෙක් ගින්දරෙන් වතුර උණු කරන්න පටන් ගන්න ඇති, පස්සෙ කවුරු හරි ඒකට අඩුවක් තිබුණොත් හොදයි කියල හිතන්න ඇති, තවත් කෙනෙක් අත පිච්චෙන් නැති වෙන්න අඩුව තාප සන්නයනය අඩු දේකින් හදන්න ගන්න ඇති, තවත් කෙනෙක් තාපය පිට නොවෙන්න ආවරණය වෙච්ච භාජනයක් පාවිච්චි කරන්න ඇති, තවත් කෙනෙක් දැන් වගේ කේතලේට කටක් දාන්න හිතන්න ඇති, ඊටත් පස්සෙ ඒක ලිපක තියන් නැතුව විදුලියෙන් පාවිච්චි කරන්න විදිහක් හදන්න ඇති. මේ විදිහට අද අපි දකින කේතලය වෙනකන් කේතලය දියුණු කරන්න ඉතිහාසයක් ඇතුලෙ මිනිස්සු ගොඩක් දෙනෙක් මහන්සි වෙලා තියෙනව. මේක සමහර අයටනම් විස්තර කරන්න දෙයක් නැති හොදට දන්න සරළ දෙයක් වෙන්න ඇති. ඒත් මං මේක ලියන්නෙ තණමල්විල කොල්ලෙක් බලල ඒක ගැන සමාජ දේශපාලනික පසුබිම් ලියන අයට නෙමෙයි දෙවෙනි ඉනිම බලල අනුහස්ගෙ ආදරේ ගැන වදවෙන අයටයි.

කේතලයක් හදා ගන්න මිනිස්සු පරම්පරා ගාණක් ඒ තරම් මහන්සිවුණානම් වෛද්‍ය විද්‍යාව වගේ දෙයක් අද තියෙන තත්වයට ගන්න මොන තරම් ශ‍්‍රමයක් හෙළන්න ඇතිද කියල අපිට හිතාගන්න පුලූවන්. අත්හදා බැලීම් කීයක් ඉතිහාසය ඇතුලෙ වරදින්න ඇතිද? ජීවිත කීයක් අනාගතයක් වෙනුවෙන් කැපවෙන්න ඇතිද? වෛද්‍යවරුන් වෙනුවෙන් හිප්‍රොක‍්‍රටික්ස් සහ හෙද සේවය වෙනුවෙන් නයිටිංගේල් වැනි පරමාදර්ශයන් බිහිවන්නේද එම ෙඓතිහාසික කැපකිරීම් තුලයි. ඒ අනුව මෙම වෛද්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය පිටුපස ඇත්තේ සමාජීය ශ‍්‍රමයකි. ඒකියන්නෙ හිතන්න ගමේ මිනිස්සු ඔක්කොම එකතුවෙලා ගමට එන්න පාරක් හදනව, දැන් ඒක එක් ආකාරයක සමාජීය ශ‍්‍රමයකි. ඒ වගේම ඒ පාර ගමේ හැමෝටම අයිතියි. කවුරුවත් කාගෙන්වත් ඒ පාරෙ යන්න අවසර ගන්න  ඕනෙ නැහැ. සමාජීය ශ‍්‍රමයක ප‍්‍රතිලාභද සමාජීය වියයුතුයි.

පහුගිය දශක හතරක කාලය ඇතුලෙ වෙළදපල පූජනීයත්වයට පත්වීම ඇතුලෙ අධ්‍යාපනය සෞඛ්‍යය වගේ දේවල් වලටත් වෙළදපල භෞතීස්මය දෙන්න පටන් ගත්ත. අධ්‍යාපනයට අදාලව ගත්තොත් කවුරු මොනව කිව්වත් ජෝගියට ගත්තත් අන්තරේ උන් පාරෙ පාරෙ ගුටිකාපු හින්දම (අනිත් බලවේගවල උදව් ඇතුව* අධ්‍යාපනය විශේෂයෙන් උසස් අධ්‍යාපනයෙ සමහර ක්ෂේත‍්‍රයන් වෙළදවලකරණයට විවරවුනේ සාපේක්ෂව අඩුවෙන්. හැබැයි සෞඛ්‍යයට අදාලව ඒ වගේ කැපී පෙනෙන විරෝධයක් එල්ලවුනේ නැහැ. ඒකෙ ප‍්‍රතිඵල අපි දකිනව රජයේ රෝහල් සමහර වෙලාවට අර සුපිරි වෙළද සංකීර්ණයක මැද විවෘත අවකාශෙ බංකු දාල බඩු ගන්න එන මිනිස්සුන්ට විවේක ගන්න හදල තියෙන තැන් වගේ. රජයේ රෝහල වටේ පෞද්ගලික රෝහල්, රසායනාගාර, බෙහෙත් ශාලා නිකන් අර සූර පප්ප කතාවෙ පප්පන්ගෙ ගම වටේ රෝමන් කාරයන්ගෙ කදවුරු හදල වගේ. දැන් සුපිරි වෙළද සංකීර්ණෙ විවෘත අවකාශෙට එන මිනිස්සු ඊළගට විවිධ බඩු ගන්න වටේ තියෙන සාප්පු වලට යනව වගේ රජයේ රෝහලට බෙහෙත් ගන්න කවුරු හරි එක්ක එන කෙනෙකුටත් වෙනව අර වටේ රෝමන් කදවුරු වගේ තියෙන පෞද්ගලික ආයතන වලට ගිහින් රුධිර පරීක්ෂණ කරන්න, බෙහෙත් අරන් එන්න. මේක නිකම්ම රාජ්‍ය අංශයක අකර්යක්ෂමතාවයක් නෙමෙයි යම් ක්ෂේත‍්‍රයක් වෙළදපලට විවෘත කිරීම ඇතුලෙ ඇතිවෙන්නට නියමිත අනිවාර්ය තත්වයක්. පෞද්ගලික පාසල් ව්‍යාප්තියත් එක්ක නුදුරු අනාගතයක ලංකාවේ පාසල් පද්ධතියටත් මේ ඉරණම අත්වීමේ අවදානම තියෙනව.

ලෝකය පුරාමත් තත්වය මේකයි. අවිආයුධ වෙළදාමටත් වඩා ලාභ දායක වෙළදාමක් වෙලා ෙඖෂධ වෙළදාම. විවිධ අර්බුද කාලවල අනෙකුත් වෙළදාම් විටින් විට කඩාවැටුනත් ෙඖෂධ වෙළදාමට එවැනි අර්බුද ආශිර්වාදයක් වෙනව මිසක් කඩා වැටෙන් නෑ. කොරෝනා පැතිරුනත්, ලෝක යුද්ධයක් ආවත් එයාලගෙ බිස්නස් එක දුවනව හොදට. මේ ෙඖෂධ මාෆියාව ලෝකය පුරා ප‍්‍රකෝටිපතියන් බිහිකරන ආකරයක් බවට පත්වෙද්දි ලොව පුරා දිළින්දන් මිලියන ගණනින් මරණය වෙත ගෙනයන සාපයක් බවට පත්වෙනව. දැන් මේ සමාගම් සමාජයක් විදිහට වසර දහස් ගණනක් තිස්සෙ මිනිස්සු ගොඩනගපු දැනුම තමන්ගෙ ප‍්‍රාග්ධනය යොදාගෙන අත්පත් කොටගෙන තිබෙනව. හිපොක‍්‍රටිස්ගෙ නැත්නම් ඊටත් පෙර ඉදන් විවිධ මිනිස්සු තමන්ගෙ ජීවිතයන් පවා කැපකරමින් මෙම දැනුම ගොඩනැගුවෙ සමාජයක් සුවපත් කරන්න වුනාට දැන් ඒ සියළු කැපකිරීම් බහුජාතික සමාගම් කිහිපයක ලාභය වෙනුවෙන් භාවිතා වෙද්දි. ඒ දැනුමේ උරුමකරුවන් වෙච්ච අපි‍්‍රකානු ආසියානු කලාප වල මිනිස්සු මිලියන ගණනින් ෙඖෂධ සමාගම් වල ගබඩාවල තොග ගණනින් අදාල ෙඖෂධ ගබඩාකරල තියෙද්දි මැරෙනව. මේක අතිශෝක්තියක් නෙමෙයි ලෝකෙ සෑම වසරකම ෙඖෂධ තියෙන, සුවකල හැකි රෝගවලින් ෙඖෂධ නොමැති නිසා මිය යන පිරිස ගණින්න වෙන්නෙ මිලියන ගණන් වලින්.

ලංකාවත් ඔය ජාවාරමේ ගොදුරක් වෙනවට අමතරව පහුගිය ආසන්න කාලය පුරාවටම දැඩි ෙඖෂධ හිගයක් පවතිනව. පාලකයො හැමෝම අරයට මෙයාට ඇගිලි දික්කරනව. ඒත් අපි හැමෝම දන්න ඇත්ත මේ ජාවාරම්කාර සමාගම්වල සෙවණැලි ඔය කොතනත් තියෙනව. එක බහුජාතික සමාගමක කෘෂි රසායන මාෆියාවට වකුගඩු දෙක නරක්වෙලා ඒකට බෙහෙත් ගන්න තවත් සමාගමකට තමන්ගෙ සේසතම දෙන්න වෙච්ච ගොවි ගම්මාන පිටින් අපිට රජරටින් හොයාගන්න පුලූවන්. තමන්ගෙ ගෙවල් දොරවල් නැතිවෙලා දරුවන්ටත් දුක්විදින්න වෙයි කියල බෙහෙත් නවත්තල ඔහෙ මැරෙන්න බලන් ඉන්න මිනිස්සු  ඕන තරම් මේ රටේ හොයාගන්න පුලූවන්. මහරගම පිළිකා රෝහලේ මෑත දවස්වල ඇතිවෙච්ච ෙඖෂධ හිගය තමන්ගෙ දුව පුතා පිළිකා රෝගයට ගොදුරුවෙලා ගිණිගත්ත ගෙවල් කීයකට ප්‍රෙට්රල් බෝම්බ විසිකරන්න ඇත්ද?
කොරෝනාත් ලෝකයට ඔප්පු කලා සෞඛ්‍ය වගේ දේවල් වෙළද භාණ්ඩ කරගෙන ලෝකයට ඉස්සරහට දුවන්න බැහැ කියන කාරණය. අපේ රටේ පහුගිය කාලෙ මහ ඉහළින් අගය කරපු නිදහස් සෞඛ්‍යට විකල්ප විදිහට ලෝකෙ අත්හදා බලපු සෞඛ්‍ය රක්ෂණ ක‍්‍රමයන්ගේ අසාර්ථකත්වය හෙළිවෙන්න ගත්ත. සෞඛ්‍ය රක්ෂණාවරණය අහිමිව රෝහල් වලට නොගොස් නිවසේ සිට මියගිය කොරෝනා ආසාදිතයින් ගැන පුවත් අපට පහුගිය කාල සීමාව පුරා දියුණු රටවලින් අහන්න ලැබුනා. 

සෞඛ්‍ය ඒ වගේම පරිසරය මේ දේවල් දිහා බලද්දි පැහැදිලි වන කාරණය නම් අපිට තවදුරටත් මේ විදිහට ඉස්සරහට යන්න බැහැ කියන දේයි. කොරෝනා සමහර විට අනතුරු ඇගවීමක් වෙන්න පුලූවන් මහා විනාශයකට පෙර අපිට වෙනස් වෙන්න. මේ සටහනේ අරමුණ නිදහස් සෞඛ්‍ය ගැන ආයෙමත් කතා කරන්න පටන් ගන්න කියල ඔයාලට ආරාධනය කරන්න. ඒ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන් අඩගහන්න. 

නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවයක් දිනාගනිමු....

රිවිහාර පින්නදුව

Wednesday, May 13, 2020

ආත්මීයව දැනුණු අනාත්මවූ පේ‍්‍රමය


ආත්මීයව දැනුණු අනාත්මවූ පේ‍්‍රමය


සංසාරෙ දුකක්වුව
මේ නැවතුමෙහි සතුටක් 
ඉතිං එහු සොයන්නැති
අනාත්මවූ පේ‍්‍රමය
ආත්මීයව දැනෙන්නැති
ති‍්‍රපිටකයෙ හංගන්
බොද මීදුම් විදින්නැති
බණ පදත් කොටස්කර විකුණන
ඒ ආනුභාවෙන් මන්දිර තැනෙන
බඩ මහත දායකයන්ට මුල් තැන ලැබෙන
ඒ කළ පිනෙන්
බොධියේ වැට රන් පැහැයට හැරෙන
පන්සලට වඩා ඇගේ පැල
අල්පේඡ්ය බවක් දැනෙන්නැති
පන්සලේ හොදම දායිකාව
සිරියාවතීගේ දුව
ගමෙන් අතුරුදහන් වෙද්දි
පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙ කුටියෙ
සිවුරක් තනිවෙලා තිබුණ
පන්සලේ මේසන් වැඩකරපු
සෝමෙගෙ ඩෙනිමක්
වැලේදිම අරහත්වෙලා තිබුණ
ඉතිං මේ දුර සංසාරෙ
ඈ ගාව පොඞ්ඩක් නවතින්න
ඔහුට හිතෙන්නැති

(රිවිහාර පින්නදුව)

Monday, May 11, 2020

එන්න හුස්ම ගන්න ශරීර ඇතුලෙ මැරෙන්න

එන්න හුස්ම ගන්න ශරීර ඇතුලෙ මැරෙන්න


අපි ජීවිතේ ආගන්තුක අත්දැකීම් ගොඩකට මේ දවස් වල මුහුණ දෙමින් ඉන්නව. ගේ ඇතුලට වෙලා ඉන්නව ඇරෙන්න තව වෙනස් දෙයක් මං සමාජ මාධ්‍ය වල දකිනව. මගේ සමහර මිතුරන්ට ලස්සනට සිංදු කියන්න පුලූවන් කියල මං දන්නෙ දැන්. ගිටාර් ගහනව, චිත‍්‍රපටි බලල ඒව විචාරය කරණව, පොත් කියවල උපුටා ගැනීම් දානව, තණමල්විල කොල්ලෙක් බලල සංවාද කරණව. කොරෝනා හින්ද අපි එකිනෙකාගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්නව කියනව ඒත් කවදාවත් නැති තරමට හැමෝම ළංවෙලා ඉන්නව කියලයි මට දැනෙන්නෙ. මැසෙන්ජර්, වට්ස් අප්, තව එක එක අලූත් ඇප් හොය හොය කට්ටිය චැට් කරණව පරණ ඉස්කෝලෙ යාළුවො, කැම්පස් එකේ යාලූවො සමහරු උන්නද මළාද දැනගන්නෙත් කාලෙකට පස්සෙ දැන්. මේ අලූත් මිනිස්සු මෙච්චර කල් කොහෙද හිටියෙ? 

ඇත්තටම මේ තමයි ඇත්ත අපි. සිංදු කියන, ගිටාර් ගහන, යාලූවො එක්ක පැය ගණන් පච හලන්න ආස ඇත්ත අපි. ඒත් කළින් අපි සිංදු කිය කිය, කයිය ගගහ හිටියනම් අපි අසාර්ථක මිනිස්සු වෙනවා. අපි හැමෝටම තිබ්බ අපේ මොකක්ද එක ඉරාගෙන පස්සෙන් එළවන්න සාර්ථකත්වයක් නැත්නම් හීනයක්. වෙලා තියෙන්නෙ ඒ හීනය වෙනුවෙන් අපිට අපිවම අතඅරින්න වෙලා. මෙතන තියෙන භයානකම දේ මේ තරම් මිළක් ජීවිත වලින් ගෙවල අපි හැබෑ කරගන්න දගලන්නෙ අපේ හීනයක්ද නැත්නම් ඇත්තටම අපිට  ඕනෙ කරණ සාරථකවත්ය කියල වර නගන දෙයක්ද? ඔයාට කොළඹ ඉදල කුරුණෑගලට යන්න  ඕනෙනම් කිසිම ප‍්‍රශ්නයක් නෑ යන්න. ඒත් ඇත්තටම ඔයාට ගාල්ලට යන්න  ඕනෙකම තියෙද්දි වෙන කාට හරි කුරුණෑගලට යන්න  ඕනෙ වෙනව, එයා ඔයාට ඒත්තු ගන්නව ඔයාට යන්න  ඕනෙ කුරුණෑගලට කියල. ඉතිං ඔයා හිතනව ඔයාට කුරුණෑගල යන්න  ඕනෙ කියල, ඔයා කුරුණෑගල යනව, අර මනුස්සය ඔයාගෙ වාහනේ එල්ලිලා එයාගෙ ගමන යනවා. මෙන්න මෙතන ප‍්‍රශ්නයක් තියෙනවා. අපි අපේ ජීවිතය පුරාවට ගාල්ලට යන්න  ඕනෙකම තියෙද්දි දණගාගෙන බඩගාගෙන කුරුණෑගලය යන්න දගලනව. අපිට අදාල නැති ගමනකට ජීවිතේ කියනව.
මේ සිස්ටම් එක දුවවන්න අපේ පණ කඩන් දුවන දිවිල්ල  ඕනෙ. ලීස් කරල කාර් එකක් ගන්න ඒකෙ වාරික භාගයක් විතර ගෙවල ඉවර වෙද්දි ඒක විකූණල තව එකක් ගන්න ලෝන් එකක් දාල ලොකු ගෙයක් හදන්න, ඊලගට ඒවගෙ වාරික ගෙවන්න රැුයක් දවාලක් නැතුව වැඩ කර කර නහින්න. ඔයා මට අලූතින් ලීස් කරල කාර් එකක් ගන්න  ඕනෙ නෑ කියල තීරණය කරන තැන ලීසිං ගෙවන්න නැති හින්ද හතරෙන් පස්සෙ  ඕටී කරන්න  ඕනෙ නෑ ගෙදර ගිහින් පුතත් එක්ක කි‍්‍රකට් ගහනව කියල තීරණය කරන තැන මේ ප‍්‍රාග්ධනය ගොඩ ගැසීමේ සිස්ටම් එක අවුල් යනවා. 

දැන් එතකොට අපි මොකද කරන්නෙ? මෙහෙන්ම ගෙදරට වෙලා ඉන්නවද? වනගත වෙනවද? ඇත්තටම කාලෙකට කළින් ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය නම්කරන්න හේතු වෙච්ච හේමාකට් අරගලයෙදිත් කම්කරුවන් ඉල්ලූවේ මේ දේ, ඒ කියන්නෙ ජීවිතය, ඒ කිව්වෙ පැය 08ක වැඩ දිනයක්.  අපි හැමෝම වැඩ කරන්න  ඕනෙ, ඒ අපේ ජීවිතය වෙනුවෙන්, සමාජය වෙනුවෙන් එහෙම නැතුව කාගෙ හරි ලාභ ඉලක්කයක් වෙනුවෙන් නෙමෙයි. මේක නිකන් වැඩකට නැති වාමාංශික ටෝක්ස් ටිකක් කියල දැනෙනව ඇති. ඒත් අපි මේ බිත්තර කටුව ඇතුලෙ ඉන්නකන් අපි ලෝකය දකින්නේ ඒක කියව ගන්නේ මේ බිත්තර කටුවේ සීමාවන්ට යටත්ව. ඒත් අපිට ඇත්තටම ජීවිතය දකින්න  ඕනෙනම් බිත්තර කටුව කඩාගෙන එළියට එන්න වෙනවා.  ඕව කරන්න පුලූවන්ද? හීන විතරයි වගේ ගොඩක් දේවල් අපිට දැනෙන්නෙ අපි මේ බිත්තර කටුව ඇතුලෙ ඉන්න නිසා. බිත්තරේ ඇතුලෙ කොහොමත් ගොඩක් දේවල් කරන්න බැරි හීන විතරයි හැබැයි මේ ලෝකෙ හැමදාම ඉස්සරහට ගියෙ මිනිස්සු මේ බිත්තර කටුව කඩාගෙන එළියට ආපු වෙලාවල් වලයි.

මං දැක්ක කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයෙක් අපිට මේ අර්බුදෙන් ගොඩ එන්න මහන්සි වෙලා වැඩකරන්න කියල කියනව. මට මතක්වුනේ එයාගෙ ෆැක්ටරියක උදේ ඉදන් ? වෙනකන්  ඕටී ත් එක්ක වැඩ කරල පුලූවන්නම් වෙන අහල පහල ෆැක්ටරියක නයිට් ෂිෆ්ට් එකත් ඇදල දාන මගෙ මිතුරෙක්ව. ඇත්තටම කළින් අපි කිසිම වැඩක් නොකර උඩ බලන් හිටියද? එහෙන් මෙහෙන් කෙනෙක් දෙන්නෙක් ඇරෙන්න අපි ගොඩක් දෙනෙක් ජීවිතේ කියල වැඩ කරන එක තමයි කළේ. ජීවිතේම මොකක් හරි කම්පැනියකට කඹුරන එක කරගත්තු මිනිස්සු තව අමුතුවෙන් මොනව මහන්සි වෙලා වැඩකරන්නද?

දැන් ආයෙ අපි ටික ටික අපේ පුරුදු ජීවිත වලට යනව. ඒ කියන්නෙ අපි ආයෙ සිංදු කියන් නැද්ද? ගිටාර් ගහන් නැද්ද? අපිට තේරුන් ගන්න වෙනවා මැරිච්ච ශරීර හුස්ම ගන්න එකට නෙමෙයි ජීවිතය කියන්නෙ කියල. අපිට වෙනව ඒ අහිමි කරපු ජීවිත වෙනුවෙන් අරගල කරන්න. එහෙම නැත්තන් හුස්ම ගන්න ශරීරයක් ඇතුලෙ මැරෙන්න. තියෙන තත්වයත් එක්ක හෙට ලෝකය ආයෙමත් ජාතිකවාදයේ අදුරු ලෙන් තුළට ගාල්වෙලා පරණ ඇටකටු ලෙවකන්න ගනීවි. හැබැයි ඒ අතර කොමියුනිට්ස් සමාජක‍්‍රමයන් වගේ දේ ගැනත් මිනිස්සුන්ට අලූතින් හිතන්න ඉඩක් ලැබේවි. මොකද දැන් මිනිස්සුන්ට වගේම පෘථුවියටත් මහන්සි දැනිලා තියෙන්නෙ.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Thursday, April 30, 2020

The Curfew Love ඇදිරි ආදරය

The Curfew Love 
ඇදිරි ආදරය


හැම අදුරු වළාවකම රිදී රේඛාවක් සැගවිලා තියෙනව කියල පොඩි කාලෙ අපි අහල තිබුණට කවුද දන්නෙ ඇදිරි නීතියෙත් ආදරයක් සැගවිලා තියෙනව කියල. ඒ අනුහසුයි දෙව්මියි, ඔයාල දන්න තවත් අනුහස්ල දෙව්මිල ඇති ඒත් මේ දෙන්න වෙන දෙන්නෙක්. නැත්තන් ඔයාල දන්න අයගෙම වෙන වර්ශන් එකක් වෙන්නත් පුලූවන්. අනුහස් කොළඹ ගබඩාවක සහාය කළමණාකරුවෙක්. බැදල ළමයෙකුත් ඉන්නව. කොහොමත් අනුහස් සාර්ථකත්වය කියල එයාගෙම අර්ථකතනයක් පස්සෙ දුවන මනුස්සයෙක්. සරළව අනුහස් අසාර්ථක වෙච්ච ගේම් කාරයෙක්. අනුහස්ගෙ කසාදෙත් අනුහස්ගෙ ඒ ගේමෙම කොටසක්. හැබැයි අනුහස් ඇතුලෙ තවත් කෙනෙක් ජීවත්වූණා මීට වෙනස්, අනුහස් පස්සෙන් දිව්ව ඉලක්කයට යන්න තමන් ඇතුලෙම බන්ධනාගාර ගත කරපු තවත් අනුහස් කෙනෙක්. පස්සෙ කාලෙක බූට් එක තිබ්බ ඒලෙවල් කාලෙ සෙට් වෙලා අවුරුදු ගාණක් සම්බන්ධයක් තිබුණ ගෑණු ළමයගෙන් ඇහුවනම් එයා කියාවි ඒ අතුරුදහන් කරපු අනුහස් ගැන. ඒ වගේම අනුහස් ඇතුලෙ ඉන්න ඊට වෙනස් අනිත් මනුස්සය ගැන ඉදල හිටල හම්බෙන බම්බලපිටියෙ ගණිකාවකගෙන් අහගන්න පුලූවන්. 

දෙව්මි කොළඹ ව්‍යපාරික ආයතනයක ප‍්‍රධානියෙකුගේ පෞද්ගලික ලේකම්වරියක් විදිහට වැඩ කරනව. එයත් එක්ක දෙව්මිගෙ තියෙන පොඩි අනියම් සම්බන්ධය ඉතිං පුදුම වෙන්න දෙයක් නෙමෙයිනෙ. ඒ වගේම ඉතිං දෙව්මිට ඉස්කෝලෙ අට වසරෙ විතර ඉදල කොල්ලන්ගෙන් අඩුපාඩුවක් තිබ්බෙත් නෑ. කොහොම හරි මේ දෙන්නම කොළඹ නැවතිල රස්සාවල් කරන්නෙ. සති අන්තෙට ගෙදර යනව. ඒ වසංගතයක් හින්ද මුලූ රටටම හදිස්සියෙ ඇදිරිනීතිය දාපු දවසක්. කොළඹින් පිටට කාටවත් යන්න බැහැ. මොනව කරන්නද හිතාගන්න බැරුව පිටකොටුවෙ නන්නත්තාර වෙච්ච සෙට් එකේ අනුහසුයි දෙව්මියිත් හිටිය. දෙව්මි හැමදාම රැුකවරණයක් හෙව්ව, බොස්ගෙන් යාලූ වෙච්ච කොල්ලන්ගෙන් දැන් ඒක දෙව්මිට පුරුද්දට ගිහින්.  එදා ?ත් දෙව්මිට ආරක්ෂාවක්  ඕනෙවුණා. හිගන්නො, යන එනමන් නැතුවුන කම්කරුවො අතර යම් තරමකට හරි දෙව්මිට ආරක්ෂිත බවක් දැනුණ ඇස් දෙකක් තිබුණෙ අනුහස්ට විතරයි. කතාව පටන් ගත්තෙ හරිම සරළ වචන ටිකකින්

”ඔයා ගාල්ලට යන්නද ඉන්නෙ?”

පාන්දර එකයි. අනුහසුයි දෙව්මියි හම්බෙලා පැය පහයි. ෆ්ලෝටින් මාර්කට් එක පහුකරන් දෙන්න ඉස්සරහට අවිදන් යද්දි මතකයන් දිගේ ආපස්සට ඇවිදන් ගියා. ඒ දෙන්නටම තේරුමක් තිබුණ් නෑ ඇයි මේ අතීතය වමාරන්නෙ කියල ඒත් දෙන්න දෙන්නට තමන්ගෙ ඉතිහාස කතාව කියන්න ගත්ත. අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ එයාලත් එයාලගෙ අතීතයට අයෙත් ටිකක් ඇවිදල බලන්න ගියා. තමන්ගෙ අඩි සටහන් දිහා කොච්චර කාලෙකට පස්සෙද ආයෙ හැරිල බැලූවෙ කියනවනම් පළවෙනි පාරට චිත‍්‍ර ප‍්‍රදර්ශනයක් බලන්න ආව රසිකයින් වගේ එයාල එයාලගෙම අතීතයෙ ඇවිද්ද. ඒ දෙන්න කියා ගත්ත අතීත කතාවල ඇත්ත මොනවද බොරු මොනවද කියල ඒ දෙන්නටවත් තේරුමක් තිබුන් නෑ. කොහොම හරි තමන්ගෙ අතීතයෙ සමහර කොටස් තමන්ටම අමතකවෙලා ගිහින් කියල අනුහස්ටයි දෙව්මිටයි තේරුනේ මේ වෙලාවෙ. තමන්ගෙ අතීතය තමන්ට අමතක වෙලා කියන කාරණය ඒ කියන්නෙ අතීතයක් නැති මිනිහෙක් වෙන එක මොන තරම් අමාරුද කියල ඔයාලට තේරෙනව ඇති. එතකොට මේ වර්තමානයෙ ඉන්න බැරිවෙද්දි පැනල යන්න තැන් නැතුව අපිව තව තවත් අසරණ වෙනව. 

කොහොම වුනත් අතීතයේ අදුරුම කොනක හංගල දාල තිබුණ සමහර මතකයන්ට දෙන්නම අත තිබ්බෙ නැහැ. ඒව දැක්කෙ නැහැ වගේ හිටිය. ඒ මොනවද කියල අහන්න එපා. එයාල කිව්වෙ නැති හින්ද මාත් දන්නෙ නැහැ. සමහර විට දෙව්මිගෙ ඉස්කෝලෙ කාලෙ රැුයක් දවාලක් නැතුව හීන දැක දැක ආදරේ කරපු පෙම්වතා එයත් එක්ක රූම් ගියපු වීඩියෝ එකක් එළියට දානව කියල කරපු තර්ජනයට භයෙන් පෙම්වතාගෙ යාලූවො එක්ක ඉන්න වෙච්ච මතකයක් වෙන්න පුලූවන්. නැත්තන් අනුහස් පණ ඇරල ආදරේ කරපු ගෑණු ළමය එයාගෙම යාලූවෙක් එක්ක රූම් ගිහින් ඒ යාලූව ඒකෙ වීඩියෝ එකක් යාලූවො සෙට් එකට පෙන්නපු වෙලාවක් වෙන්න පුලූවන්.  ඕනෙම දෙයක්, තමන්ට ඇත්තටම වුණ ඒත් තමන්ම ඇත්ත කියල පිළිගන්න අකමැති මතකයක්. තවත් තේරෙන් නැත්තන් ඔයාගෙ අතීතෙ අදුරු සෙවණැල්ලක හංගල තියෙන මතකයක් හයියක් තියෙනවනම් එළියට අරන් බලන්න. අන්න ඒ වගේ එකක්.

⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆

අනුහසුයි මායි ඇදිරි නීතියෙ හිරවෙලා මේ තුන්වෙනි දවස. අද ? ගෝල් ෆේස් එකේ ඉන්න තීරණය කළා. ඉස්සො වඬේ නැති, සෙනග නැති ගෝල් ෆේස් එක පාළුවට ගිහින්. තනියට ඉන්නෙ ගෝල්ෆේස් එක ටික ටික ගිළින වරාය නගරය විතරයි. කවුරුවත්ම නැති වෙලාවෙ තමන්ව ගිළින යක්ෂයෙක් විතරක් තනියට ළග ඉතුරුවෙන එකෙත් අමුතු මොකක්ද එකක් තියෙනව. අනුහස්ගෙ උරහිසට ඔළුව තියන් මායි අනුහසුයි අහස දිහා බලන් හිටිය. මුහුදෙ පසුබිම් සංගීතයට අහස නිකන් අපි දෙන්නට විශේෂයෙන් ලෑස්ති කරපු චිත‍්‍රපට දර්ශන වාරයක් වගෙයි. හය වසරෙදි වගේ මං අහසෙ තරු රටා හොයන්න මහන්සි ගත්ත. ඔරායන් දඩයක්කාරය ලේසියෙන් හොයාගන්න පුලූවන් එයාගෙ බද පටියෙන්. ඒත් මට තවම තේරෙන් නැත්තෙ එයා මොනවද දඩයම් කරන්නෙ කියල. මුලූ ලෝකෙම නතර වෙච්ච නිමේෂෙක අපි දෙන්න කිස් කරා. මට මගෙ පළවෙනි කොල්ලගෙ පළවෙනි හාදුව ඇත්තටම මතක නෑ. ඒත් එදත් දැනුණෙ මේ වගේ හැගීමක් කියලනම් මතකයි. මං හිතුවෙ නෑ මට ජීවිතේ කවදාවත් ආයෙ ඒ හැගීම දැනෙයි කියල.

මට හිතෙනව මේ හැම දෙයක්මවුනේ අපේ මේ හාදුව වෙනුවෙන් කියල. ලෝකෙම නතරවුණේ, අහසෙ චිත‍්‍රයක් වගේ තරු පායල තියෙන්නෙ මුළු විශ්වයම බලන් ඉන්න අපේ හාදුව වෙනුවෙන්. අපි දෙන්න ජීවිතේ මෙච්චර කාලයක් තැන තැන ඇවිදල තියෙන්නෙ අද මේ හාදුව වෙනුවෙන් වෙලාව එනකන්. ඒත් මේ ගමනක ආරම්භයද නැත්තන් අවසානයද? නැත්තන් අපි මේ එක් අවසානයකුත් තවත් ආරම්භයකුත් අතර සංක‍්‍රාන්තික කාලයක් ගෙවල දානවද? මං දන්නෙ නෑ.

⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆

ඇත්තටම මම කවුද? දැන් ඉන්න මමද නැත්තන් කළින් හිටපු මමද ඇත්ත මම? දුවන ජීවිතේ කැමැත්තෙන් හරි අකමැත්තෙන් හරි පොඞ්ඩකට නවත්තල හති දාන්න වෙලා තියෙන හින්ද මට වගේම ලෝකෙ අනිත් මිනිස්සුන්ටත් එයාල කවුද කියල පැටලිලා ඇතිද? දැන් ඇදිරි නීතිය අයින් කලාට පස්සෙ ආපහු දුවන්න ගන්නෙ දැන් ඉන්න අපිද නැත්තන් පරණ අපිද? දෙව්මිට නින්ද ගිහින්. අදට සතියයි අපි කොළඹ හිරවෙලා. ඇත්තටම කිව්වොත් නිදහස් වෙලා. මට දෙව්මිව දැනෙන්නෙ නිකන් ලයිට් හවුස් එකක් වගේ. මුහුදෙ අතරමං වෙලා හිටපු අයට ගොඩබිමට එන්න පාර කියන. මෙහෙ හිරවෙච්ච හැමෝම ගෙදර යන්න දගලනව. අරහෙට මෙහෙට කෝල් කරනව, කෑ ගහනව. එත් මටනම් දැනෙන්නෙ මුහුදෙ අතරමං වෙලා හිටපු නාවිකයෙක් ලෝකෙ වටේ රස්තියාදුවෙලා ගෙදර ආව වගේ හැගීමක්. භෞතිකව අනාරක්ෂිත ඒත් ආරක්ෂිත හැගීමක්.

ගෙදරින් කතා කරද්දි මට දැනෙන්නෙ මං නිකන් වෙන කෙනෙක් වගේ රගපානව කියල. ගෙදර එන්නෙ නැද්ද කියල අහන හැම පාරම මට හිතෙන්නෙ දැන් ඉන්නෙ ගෙදර තව කොහෙ යන්නද කියල. ඇත්තටම ගිහිල්ල ගිහිල්ලම මට දැන් මහන්සියි. මං කවදාවත් හිතුවෙ නැහැ කොටුවෙ ප‍්‍රයිවට් බස් ස්ටෑන්ඞ් එක මට ලෝකෙ ආදරණීයම තැන කියල දැනෙයි කියල. හැමදාම මට හෙට ගැන ගොඩක් සැළසුම් තිබුණ. ඒත් දැන්, හෙටක් ගැන කිසිම අදහසක් නෑ. හරියට ගහත් එක්ක තිබුණ බැදීම අතඇරල සුළගට  ඕනෙ දිහාවකට ගහන් යන්න ඉඩදුන්නු කොළයක් වගේ. සැහැල්ලූයි වෙන මොකුත් නෑ, ඒ හින්දම සැහැල්ලූයි.

⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆

- අනුහස් අර නෙළුම් කුළුණෙ ලයිට් දාල. හොස්පිට්ල් වල වැඩ කරන අයට ගෞරවයක් විදිහටලූ.

- මට හිතෙනව ඒකෙන් තරුවලට ඩිස්ටර්බ් වෙයි කියල.

- ඔයා ආස නැද්ද නෙළුම් කුළුණ වගේ අහස උඩට යන්න?

- මං හිතන් හිටියෙ මං ආස ඒකට කියල ඒත් දැන් මං ආස පොළවට.

- ඒ කිව්වෙ?

- අහසට යද්දි සීතළයි. ඒත් මට දැනෙනව මං හොයන්නෙ පොළවෙ උණුසුම. ඒ හින්ද මට  ඕනෙ අහසට      යන්න නෙමෙයි පොළවෙ සැතපෙන්න.

- නෙළුම් කුළුණටත් එහෙම හිතෙනවද දන්නෙ නෑ?

- හිතෙනව ඇති, ඒත් එයා දැන් අහසට ගිහින් වැඩියි. 

- එයාට හැමදාම ඔහොම්ම ඉන්න වෙයිද?

- නෑ.. දවසක් ඒවි හැමදේම සමතලාවෙන. එදාට එයාටත් පොළවෙ උණුසුම දැනෙන්න ගනීවි.

- එතකන් බලන් ඉන්නද වෙන්නෙ?

- නෑ.. සමතලා කරන්න වෙනව.

⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆

අනුහස්ගෙයි දෙව්මියිගෙයි කතාවට දැන් සති දෙකක් වෙනව. සමහර වෙලාවට අපිට අපේ ජීවිතේ අහුවෙන්නෙ හරිම පුදුම වෙලාවල් වලදි. ඊළග මොහොතෙ ජීවිතේ අතඅරින්න වෙන වෙලාවක ජීවිතේ අහුවුනාම ඒක තුරුල් කර ගන්නවද ඈතට විසිකරල දානවද කියල හිතාගන්න බැරුව අපි අසරණ වෙනව. ව්‍යාජයේ ගිළෙමින් ඉන්න අපිට යථාර්තයේ ගොඩබිමට එන්න අවස්ථාවක් ලැබිල ඒ ගොඩබිමේ ඉන්න බැරිවෙද්දි අපි ව්‍යාජයේ ගැඹුරටම කිමිදෙනව යථාර්තයේ ගොඩබිමක මතකයක්වත් ඉතුරුවෙන් නැති වෙන්න.

නිව්ස් වලට අනුව හෙට උදේ 5 ට ඇදිරි නීතිය අයින් කරණවලූ. කොළඹ හිරවෙලා ඉන්න හැමෝටම ආයෙ ගෙවල් වලට යන්න පුලූවන්. ඒක දැනගත්ත වෙලවෙ ස්ටෑන්ඞ් එකේ අවතැන් වෙලා හිටපු සෙට් එක රතිඥ්ඥා දැම්මෙ නැත්තෙ රතිඥ්ඤා හොයාගන්න තිබුන් නැති හින්ද. විවේක කාලය ඉවරයි. හැමෝම ආයෙ දුවන්න ලෑස්ති වෙනව. ප‍්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ දුවන්න වෙන්නෙ පරණ ට‍්‍රැක් එකේමද අලූත් එකකද කියල, කාටවත් තවම අදහසක් නෑ. අනුසුයි දෙව්මියි වහළයක් නැති තැනක බිම දිගා වෙලා අහස දිහා බලන් ඉන්නව. අදත් අහසෙ ඔරායන් පායල, ඔරායන් දුන්න මානගෙන ඉන්නෙ නෙළුම් කුළුණ දිහාට.

”අනුහස් නේවි කෑම්ප් එකට කොරෝනා බෝවෙලා හින්දා ඔය කිව්වට හෙට ඇදිරි නීතිය අයින් කරණ එකක් නෑ නේද?”

ඇදිරි නීතිය අයින් කලා. කරනවයි කිව්ව දවසෙමද මං දන්නෙ නෑ, ඒත් කවද හරි අයින් කරණවනෙ. මිනිස්සු ආයෙත් ජීවිත පටන් අරන්. ඒ අලුත් ජීවිතද? පරණ එකමද? මං දන්නෙ නෑ. මං අනුවස්වයි දෙව්මිවයි හොයාගෙන ආයෙමත් කොටුවට ආව. පාළුවට ගිහින් තිබුණ පාරවල් පුරා සෙනග දුවනව. කොච්චර හෙව්වත් මට අනුහස්වයි දෙව්මිවයි හොයාගන්න විදිහක් නෑ. සමහර විට ඒ දෙන්නගෙ උපතයි මරණයයි දෙකම ඒ සති දෙක තුන ඇතුලෙ කොටුවෙදිම වෙන්න ඇති. දැන් ඒ අනුහසුයි දෙව්මියි නැතුව ඇති. ඒත් දැන් කොහෙ හරි ඉන්න අනුහස්ගෙයි දෙව්මිගෙයි හිතේ කොහෙ හරි අර මැරුණ අනුහස්ගෙයි දෙව්මිගෙයි සිතුවිලි ශුක‍්‍රානු අංශුවක් ඉතුරුවෙලා නැතුව ඇතිද? මං ෆ්ලෝටින් මාර්කට් එක පහු කරන් ස්ටේෂන් එක පැත්තට ඇවිදන් ගියා. ගොඩක් මිනිස්සු මාව පහු කරන් ගියා. මං ගොඩක් මිනිස්සුන්ව පහු කරන් ගියා.

රිවිහාර පින්නදුව

Sunday, April 5, 2020

සිහිනයට වෙඩි වදින කල පේ‍්‍රමයට පියඹන්නට ඉඩදිය යුතුය


සිහිනයට වෙඩි වදින කල පේ‍්‍රමයට පියඹන්නට ඉඩදිය යුතුය


අපිට අපේ ජීවිත වල යථාර්තය සිනමාව හෝ වෙනයම් නිර්මාණයක් තුල දකින්නට එතරම් කැමැත්තක් නැත. ඒ වෙනුවට තිරය මත දිවෙන ෆැන්ටසියක් දෙස බලා සිටින්නට ආසා කරන්නෙමු. Carnival Row ෆැන්ටසිය දෙස බලා සිටින අපිට සමාජ යථාර්තයන් ඇගට පතට නොදැනී අභිමුඛ වෙයි.
සත්වයන්ගේ යම් යම් අංග ලක්ෂණ සහිත වෙනස් මනුෂ්‍යය කොට්ඨාෂයන් ජීවත්වෙන ප‍්‍රදේශයන් සතුරන් ආක‍්‍රමණය කිරීමත් සමග එම පිරිස් Burgue නගරය වෙත සරණාගතයන් ලෙසින් සංක‍්‍රමණය වන්නට වෙයි. මෙම සුළු ජාතික මනුෂ්‍යය වර්ග නගරයේ සුළු රැුකියාවන්ගේ නිරතවෙයි. ඔවුන් නිරන්තරයනේ වෙනස් කොට සැළකීම් වලට භාජනය වන අතර දිනෙන් දින එම පිරිස ඉහළ යෑමත් සමග ඔවුන්ට එරෙහි විරෝධයද උස්සන්න වන්නට වෙයි. එම අර්ධ මනුෂ්‍යයින් විරෝධී ව්‍යාපාරයන් පවා ඇතිවන අතර එම අර්ධ මනුෂ්‍යයින්ට පහරදීම්, ඝාතනයන් නගරයේ තැනින් තැන වාර්තා වන්නට වන අතර ඔවුන් අර්ධ මනුෂ්‍යයින් වන බැවින් එම ඝාතනයන්ට එතරම් අවදානයක් යොමු නොවෙයි. මේ අතර එම අර්ධ මනුෂ්‍යය කොට්ඨාෂයන් අතරද අන්තනවාදී ව්‍යාපාර ඇතිවන අතර මිනිසුන්ගෙන් වන වෙනස්කම් අර්ධ මනුෂ්‍යයන් මෙවැනි අන්තවාදී සංවිධාන වෙත වේගයෙන් තල්ලූකර දමන ආකාරය නාට්‍යය තුල හමුවන චරිත හරහා මැනවින් නිරූපණය කෙරෙයි.
නගරය තුල පියෑඹීම තහනම්ය. තටු සහිත මිනිසුන්ගේ අනෙන්‍යතාවය පියෑඹීම වන අතර නගරය තුල සිටිනවානම් ඔවුන්ට ඔවුන් නොවී වෙනත් තැනැත්තන් ලෙසින් ජීවත්වීමට බල කෙරෙයි. නමුත් තටුවක අගක මතුපිට වෙනස අභිබවා හදවත් තුල සැගව සිටි වෙනසක් නැති මනුෂ්‍යයා පේ‍්‍රමය තුලින් උපත ලබන ආකාරය Agreus හා Imogen ගේ ආදරය අපට කියා දෙයි.  
තටු තියෙන මිනිසුන්, අං තියෙන මිනිසුන් මේ කල්පිතයන් යටින් දිවෙන්නේ මෑත කාලීන යුරෝපය තුල ඇතිවූ දේශපාලන යථාර්තයි. තම දේශපාලන බලය තහවුරු කර ගැනීම සදහා පාලකයින් ජාතිවාදය යොදාගන්නා ආකාරයත් ඒ තුළ උපක‍්‍රමිකව ව්‍යාජ සතුරෙක් නිර්මාණය කරන ආකාරයත් නාට්‍යය තුළ මෙන්ම අපි අපේ ජීවිත තුලත් අත් දැක හා අත්දකිමින් සිටී. වෙනස ඇත්තේ තටු ඇති මිනිසුන් තටු නැති මිනිසුන් වෙනුවට සැබෑ ලොව එය සිංහළ හා දෙමල හෝ සිංහල හා මුස්ලිම්වීම පමණි.
නාට්‍ය පුරාවට Philo හා Vingette ආදර කතාව දිව යන අතර අතුරු කතා හා චරිත සියල්ල අවසානය වන විට ආකර්ෂණීය ලෙස එකිනෙක බැදෙයි. මනුෂ්‍යය වර්ග අතර යුද්ධයකට අවැසි වටපිටාවක් නිර්මාණය වන වාතාවරණයක පළමු කතා මාලාව අවසන් වෙයි.

රිවිහාර පින්නදුව