Wednesday, September 21, 2016

මං ඉපදිලා තියෙන්නෙ උන්ට ලාභ හොයල දෙන්න


මං ඉපදිලා තියෙන්නෙ

උන්ට ලාභ හොයල දෙන්න


මං ඉපදුණේ පුද්ගලික රෝහලක
අම්ම ලෝන් එකක් දාලයි
ගෙවල තිබුණෙ ඒකට
මොළේ වැඩෙන්න
අහවල් දේ තියෙන
කිරිපිටි පැකට් ගන්න
බැරිමරගාතෙ තාත්ත  ඕටී කරලයි
ගෙව්වෙ ඉස්කෝලෙට
අපේ වෙඩින් එක
අර ටීවී එකේ පෙන්නුව විදිහට
ෆොටෝ ෂූට් සෙටි බැක්
නහුතයක් දේවල්
තාම අපි ණය ගෙවනවා
හරිම සන්තෝෂයෙන්
ලොකු ගෙයක් හදන්න
හොද කාර් එකක් ගන්න
මහන්සියට ටිකක් නවතින්න
ඉඩක් නෑ ජීවිතේ
වස උනත් කන දේ
හිතන්න එපා කන්න
ලෙඩ උනාට භයවෙන්න එපා
අත ළගම ඉස්පිරිතාලෙ
සල්ලි ගෙවන පරක්කුවට
බෙහෙත් දෙන හිත පිරෙන්න
මරණයත් ලස්සනට තියෙන්න  ඕනෙ
හොද මිනී පෙට්ටියක් එහෙම
අන්තිමට ජීවිතේ
හර බැර කරල ගත්තම
අපි ඉපදිලා තියෙන්නෙ
උන්ට ලාභ හොයල දෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Friday, July 29, 2016

මස්තිෂ්ක අන්ධකාරය

මස්තිෂ්ක අන්ධකාරය


මිනිස්සු සිය ගණනින් මැරෙන්න ගන්නවත් එක්කම රට පුරා හිදිසි තත්වයක් ප‍්‍රකාශ කරනව. විද්‍යාගාරවල පරීක්ෂණවල ඉදන් බලි තොවිල් වෙනකම් හැම විදිහකින්ම මිනිස්සු උත්තරයක් හොයන්න මහන්සි ගන්නව. නගර පිටින් පාළුවෙලා ඒ භයානක හැගීම් විරහිත අන්ධකාරෙ ගිලෙද්දි වෙන කරන්න දෙයක් නැති තැන නගර ගම් පිටින් මරණයට හුදෙකලා කරන්න තීරණය වෙනව. කවුරුත් විශ්වාස කරයිද මේ අන්ධකාරය පටන් ගන්නෙ ආලෝකමත් පුංචි සුන්දර ගමකින් කියල. සමහර විට අන්ධකාරය හරිම තැනින් පැතිරෙන්න පටන් ගත්ත වෙන්න ඇති, ඒ තමන්ගෙ ප‍්‍රතිපක්ෂය වෙච්ච ආලෝකය තුළින්ම ඒ අන්ධකාරයට ඉපදෙන්න දීල.
    ⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆
ගම සුන්දරයි නගරය කැතයි කියන කතාව ඇත්තද බොරුද කියන්න මං ඉක්මන් වෙන්නෙ නෑ. ඒත් මං එක දෙයක් දන්නව ගමේ තවම මොකක්දෝ සාමූහිකත්වයක් තියෙනව, ඒකෙන් ගමට ඔය වෙල් එළිවල තියෙනවයි කියන ලස්සනට වඩා ලස්සනක් ගේනව. ගම කතාබහේදි මොන තරම් උඩින් උස්සල තිබ්බත් අවුරුද්දට ගිහින් එන්න යනව මිසක් ඔච්චර හොදයි කියන ගමේ නවතින්න කවුරුත් කැමති නෑ. කොහොම හරි නිවාඩුවට කැම්පස් එකේ යාළුවො දෙන්නෙක් එක්ක පොඩි මාමලගෙ ගමට යන්න හිතුවෙ වෙනසකටත් එක්කයි. ඒ ගම මේ වගේ කාලෙක හොයා ගන්න අමාරු විදිහෙ හුදෙකලා වෙච්ච බිමක්. ළගම තියෙන බස් එකක් යන පාරට එන්නත් ඒ මිනිස්සු ගොඩක් දුර පයින් එන්න  ඕනෙ. ඒ හින්දමද කොහෙද ඒ මිනිස්සුන්ගෙ ලෝකය ගමෙන් එහාට පැතිරෙන්නෙ හරිම අඩුවෙන්. මේ හුදෙකලා බව නිසාම ගමට අනෙන්‍යය වෙච්ච සංස්කෘතික ලක්ෂණ ගොඩක් තියෙනව. කොහොම උනත් ඒ මිනිස්සු හරිම මිත‍්‍රශීලී වගේම විනෝදකාමීයි. රටේ අනිිත් මිනිස්සුන්ට වගේ පාරට බස් එකක් නැති එක, විදුලිය නැති එක වගේ දේවල් එයාලට හිතන්න තරම්වත් දෙයක් නෙමෙයි ඒ හින්ද මොන තරම් අඩුපාඩුකම් මැද උනත් ඒ මිනිස්සු සැහැල්ලූවෙන් උන්නා. ගම මැද්දෙ සතියට සැරයක් දෙසැරයක් පැදුරු සාජ්ජයක් තියෙනව. ගමට කවුරු හරි අමුත්තො ආව දවසට ඒක අනිවාර්යයි. ගමේ හැම ගෙදරකම දොර හැම කෙනෙක්ටම විවෘතයි. ගමේ කොල්ලො ටිකත් හරිම මිත‍්‍රශීලියි. දකින දකින තැන ඇවිත් කතා කරනව. යාළුවො දෙන්නත් එක්ක මෙහෙ එන්න හිතුවෙ වෙනසකටත් එක්කයි.
ටවුමෙ ඉදල සෑහෙන දුරක් බස් එකේ ඇවිත් පන්සල පහුවෙලා ටිකක් ගියහම තියෙන නුග ගහ ගාවින් බහිද්දිම මට හරිම අමුත්තක් දැනුන. එතනින් ගමේ අය දෙතුන් දෙනෙකුත් බැස්ස. මෙතනින් බහින්නෙ ගමට යන්න කියල හැමෝම දන්නව ඉතිං මෙතනින් බහින කෙනෙක්ගෙන් කවුද කින්ද මන්ද කියල අහන්න, බඩු මොනව හරි තිනෙවනම් උස්සන් යන්න, ගමේ අලගිය මුලගිය තැන් ඔක්කොම යනකම් කියන්න මේ මිනිස්සුන්ට ඒ එන අමුත්තව කළින් අදුනගෙන ඉන්න  ඕනෙ නෑ මං දන්න තරමින්. ඒත් අද ඒ මිනිස්සු හරිම නිහඩයි. මං කළින් ගමට ආව පාර මේ ගොඩක් දෙනෙක් මාව හොය හොය ඇවිත් කතා කරපු හින්ද ඇදුනුම් කමට නිකමට හිනාවුනා විතරයි.  ඒ හිනාවත් උදේට ජොගින් පාත් එකේ දුවන මිනිස්සු මූණට හම්බෙන අයට ගුඞ් මෝනිං කියනව වගේ හරිම ව්‍යාජයක්. පැය එක හමාරක විතර පයින් ගමන පුරාම තිබ්බෙ ගුප්ත නිහඩ බවක්. ඒත් මං දන්න ගමේ මිනිස්සුනම් හැම තිස්සෙම ළග ඉන්න අයත් එක්ක මොනව හරි ආගිය තොරතුරු කතා කරණව. මෙතන මිනිස් කට හඩකට ඇහුනෙ අපි තුන්දෙනා මොනව හරි කුටු කුටු ගාපු එක විතරයි. පුරුදු නැති හින්ද පාරෙ සමහර තැන් වලදි බෑග් උස්සන් අපිට යන්න් අමාරු වෙද්දි එයාල උදව් කළා. ඒත් ඒ උදව් කරල පුරුද්දට මිසක් හැම වෙලේම අපි අතර ලොකු දුරක් දැනුනෙ.
ඒ ඇත්තටම මං දන්න පොඩි මාම නෙමෙයි. කළින් පාර බස් එකෙන් බහින තැනට පැය ගානකට කළින් ඉදන් ඇවිත් ඉදල මාව එක්කගෙන ගිය පොඩි මාමගෙන් අද හම්බවුණේ කොහොමද පුතා කියල වචන දෙක තුනකට සීමා වෙච්ච රාජකාරිමය පිළිගැනීමක්. පොඩි මාමගෙ දුව පොඩි කෙල්ල ගිය පාර ආපු වෙලාවෙ අයියෙ අයියෙ කියල මගෙ පස්සෙමයි. කියවනව කියවනව ඉවරයක් නෑ. ඒකට අද ඒ කෙල්ල ගොළුවෙලා නෑ කියල දැනගන්න මට පැය ගාණක් ගියා. අමුත්තෙක් ආව කියල ගමේම මිනිස්සු යනින් එනින් ගමන් ගෙට ගොඩවෙලා අදුනගෙන යනව වෙනුවට ගාණක්වත් තිබුන් නෑ කාටවත්. නිකන් අපි පොඩි මාමලගෙ ගෙදර කාමරයක් කුළියට අරන් නැවතිලා වගෙයි. ගමේ කොල්ලො ටික පේන්නවත් හිටියෙ නැති හින්ද මං උන් ටි‍්‍රප් එකක්වත් ගිහින් කියල හිතුවට උන් ඔක්කොම ගෙවල් අස්සට වෙලා උන්නා. වෙනද ගම මැද්දෙ තිබුණ පැදුරු සාජ්ජ දැන් කෙරෙන් නෑ කියලම් පැහැදිලියි. වෙනද ගමේම කොල්ලො මාත් එක්ක ඇවිදින්න ආවට මේ පාර අපිට උදව්වට පාර පෙන්නන්න කෙනෙක් හොයා ගන්න නැතිවුණා. ගමේ ඉස්කෝලෙ වහලද කියලත් මට හිතුන, වෙනද හැතැම්මක් තියා පොඩි උන්ගෙ කෑගැහිල්ල. ගිය පාර මං කැම්පස් එකේ කියල ආරංචි වෙලා ඉස්කෝලෙ ටීචර් මාව එක්කන් කරන් ගිහින් ළමයින්ට කතා කරන්න කිව්ව. ආයෙ ආවොත් අනිවාරෙන්ම ඉස්කෝලෙ පැත්තෙ එන්නත් කිව්ව. මං අද ඉස්කෝලෙටම ගිහින් මගෙ යළුවන්වත් අදුන්නල දීල කතා කළාට හිනාවුණා ඇරෙන්න ටීචර්ගෙන් වෙන කිසිම ප‍්‍රතිචාරයක් ලැබුන් නෑ. ගිය පාර මං එද්දි සිංදු කිය කිය, ළමයි එක්ක සෙල්ලම් කර කර ඉගැන්නුව ඇය අද පුටුව උඩට වෙලා පාඩම කියවනව.
මගෙ යාළුවො දෙන්න අපහු එන ගමනම ආවෙ මට බැන බැන. ඒක හරිම සාධාරණයි. සතියක් ගමේ නතර වෙලා ඉන්න ගියපු අපි දවස් තුනෙන් ආපහු ආව. ඇත්තටම ඒ දවස් තුනත් අපි ගෙව්වෙ හරිම අසහනෙන්. ඇත්තටම අපිට දැනුනෙ මළවුන් මැද්දෙ ජීවත් වෙනව වගේ හැගීමක්. අපි ගමට ආපු එක වගේම ගිය එකත් කාටවත් අදාල වුණේ නැහැ. මාමනම් නිකන් නමට වගේ අපිව ඇරලවන්න ටික දුරක් මගටත් ආව. ගිය පාර වගේ උස්සගෙන යන්න බැරි තරම් බඩු ගොඩවල් යද්දි ගමේ මිනිස්සු ගෙනත් දුන්නෙ නෑ. මං ආයෙ එනකම්ම පැය ගාණක් කල්පනා කළේ ඒ මිනිස්සුන්ට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියල. ටවුමට ආවට පස්සෙ ටවුමෙ පොඞ්ඩක් අපි ඇවිද්ද එතනදි අපි ගමට ගිහින් එන ගමන් කියල කිව්වම එතන හිටපු මනුස්සයෙකුත් කිව්ව ගමේ මිනිස්සු දැන් වෙනද වගේ නෙමෙයි හරිම අමුතුයි කියල. ඇත්තටම පොඩි මාමලට මොකක් හරි කියාගන්න බැරි කරදරයක්වත් වෙලාද? මට කීප සැරයක්ම අහන්නම හිතුනත් පස්සෙ අන්තිමට අහන් නැතුව හිටිය. කොහොම හරි කැම්පස් එක ආයෙ පටන් අරන් වැඩ වැඩි වෙද්දි මේ දේවල් මතකයේ පල්ලන් බැස්ස. ඔය අතර දවසක් මගෙ අර යාලූවො දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්ගෙ පෙම්වතිය මාව හොයන් ඇවිත් අඩ අඩ කියන්න ගත්තෙ මගෙ යාලූව දැන් ගොඩක් වෙනස් වෙලා හරියට කතා කරන්නෙවත් නෑ කියල. එතකොටයි මට කල්පනා වෙන්න ගත්තෙ ඒ මනුස්සය අපි එක්කත් දැන් එහෙමයි කියල. ළගදි ඩ‍්‍රාමා එකක් බලන්න යන්න එන්න කිව්වම වෙනද ඒවට අපිවත් ඇදගෙන දුවන මනුස්සය මහන්සියි කියල හොස්ටල් එකට වෙලා හිටිය. මගෙ යාලූව විතරක් නෙමෙයි එයාගෙ රූම් එකේ සෙට් එකම දැන් වැඩි කතා බහක් නෑ වෙනම ලයින් එකක් දෙන්නෙ කියල කැම්පස් එකේ තැන තැන කතා කරන්න ගනිද්දියි මට පොඩි මාමලගෙ ගම මතක්වුණේ. මෙතන මොකක් හරි අවුලක් තියෙනව.

⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆

කැම්පස් එකේ ළමයින්ගෙ හැසිරීම අසාමාන්‍ය විදිහට වෙනස් වෙලා කියල අපිට පරීක්ෂා කරන්න ආව. වෙනද වගේ කැම්පස් එකේ අරගල මොකුත් තිබ්බෙ නෑ. කලා උළෙලවල් වගේ දේවල්, තැන තැන පෙම් සුව විදින පෙම්වතුන් මේ හැමදේම අඩුවෙන්න ගත්ත. මේ අසාමාන්‍යකම ටික කාලයක් යද්දි රටේ තැනින් තැන මතුවෙන්න ගත්ත. ඒ හැම තැනක්ම මොන විදිහකින් හරි කැම්පස් එකේ කාට හරි සම්බන්ධ වෙලා තිබුණ. ඒක වසංගතයක් ලෙඬේ මොකක්ද කියලවත් අපිට තේරෙන්නෙ නැති. අපේ පරීක්ෂණ වලට රජය දිගටම මැදිහත්වුණා. ඒව කෙළින්ම රජයේ භාරයට ගත්තා. ඈත ගමක මිනිස්සු හදුනා නොගත් මොළේ ඉදිමීමේ රෝගයකින් මැරෙන්න ගන්නවත් එක්කම හැමදෙයක්ම එළිවෙන්න ගත්ත. ඇත්තටම මොළය ඉදිමෙනව කිව්වට ඒක මොළේ කුණු වෙනව කිව්වොත් හරි. ඊළගට කැම්පස් එකේ ළමයිනුත් ඒ ලෙඩෙන්ම මැරෙන්න ගන්නවත් එක්කම රටම අසහනයට පත්වුණා. රජයේ රහසිගත පරීක්ෂණාගාර වලට ඒක නවත්තන්න බැරි වෙද්දි ආපහු අපිව මේ වැඩ වලට සම්බන්ධ කරගත්ත. මුළින් අපිට හරියටම තොරතුරු නොදී අපි ලවා වැඩකරගන්න හැදුවත්, ඒ දේවල් හංගන් ඉන්න බැරිවුණා වැඩි දවසක්. අන්තිමට ඒ යක්ෂයාගේ පරීක්ෂණය එළිවුණා.
පාලකයන්ට අවශ්‍යය වෙනවා මිනිස්සුන්ව තමන්ට  ඕනෙ විදිහට පාලනය කරගන්න. ඒත් ආර්ථික අර්බුද එද්දි මානව සමාජය එහි හරයන්ගෙන් අභාවයට යද්දි මිනිස්සු ඒවට විරුද්ධව නැගී සිටින එක වළක්වන්න බැරිවෙනව. පොළිසිය, උසාවිය, ජනමාධ්‍ය මේ විදිහට පාලකයන්ට තියෙන හැම ආයුධයක්ම පාවිච්චි කළාට පස්සෙත් අර්බුදයේ උච්චතම නිමේෂයන් වලදි මිනිස්සුන්ගේ මේ නැගිටීම් නවත්තන්න ඔවුන්ට බැරි වෙනව. ඒකට ඔවුන්ට සාම්ප‍්‍රදායික උත්තර වලට වඩා වෙනස් උත්තරයක්  ඕනෙ වෙනව. ඒකට ඔවුන් හොයාගන්න ආයුධය පනුවො. පනුවො කිව්වට ඇත්තටම ක්ෂුද්‍ර ජීවියෙක් මොළයෙ ජීවත්වෙන. උන් ජීවත්වෙන්නෙ මොළයෙ නියුරෝන වල ප‍්‍රබල ආවේග වලින් නිපදවෙන ශක්තිය උරාගෙන. ඒකෙන් මිනිස්සුන්ට ආදරය, සහෝදරකම් වගේ ප‍්‍රබල මානවීය හැගීම් නැතිවෙලා යනව. නැතිවෙලා යනව කිව්වට ඒව ඇතිවෙනව ඒත් ඒ ආවේගයන් අර ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් උරාගන්නව. එතකොට අපිට ඒ හැගීම් දැනෙන් නෑ. ඒ අය පරීක්ෂණයට යොදාගන්නෙ සමාජෙන් හුදෙකලා වෙලා ඉන්න ඈත පිටිසර ගමක්. ඒ පරීක්ෂණය සාර්ථකව අවසානයට ළංවෙමින් තියෙනව ඒ ගමට හදිස්සියෙම නිවාඩුවකට කැම්පස් එකේ ළමයි වගයක් එනකන්.
ඒ රෝගය මිනිහෙක්ගෙන් තවත් මිනිහෙක්ට පැතිරෙන්නෙ නැති විදිහටයි හදල තිබිල තියෙන්නෙ. ඒත් අර ආපු ළමයි අතරින් කෙනෙක්ගෙ ජාන සැකැස්මෙ මොකක් හෝ වෙනසක් නිසා ඔහු මේ රෝගය මිනිසෙක්ගෙන් බෝවුණු පළවෙනි රෝගිය වෙනව විතරක් නෙමෙයි, එයාගෙ ශරීරය ඇතුළෙ මේ ක්ෂුද්‍ර ජීවිය වර්ධනය වෙනව මිනිහෙක්ගෙන් තවත් මිනිහෙක්ට පැතිරෙන්න පුලූවන් විදිහට. ඒකයි කැම්පස් එක ආශ‍්‍රයෙන් මේ ලෙඬේ හැම තැනම පැතිරෙන්න ගන්නෙ. ඔය අතර පරීක්ෂකයො නොහිතපු තවත් දෙයක් වෙනව. ඒ මේ ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගේ කි‍්‍රයාකාරීත්වය හින්ද ටිකෙන් ටික මොළයේ කි‍්‍රයාකාරීත්වය නතර වෙන්න ගන්නව. සරළව මොළය මිය යනව. අන්තිමට ඒ භයානක පරීක්ෂණය මානව ඛේදවාචකයක් වෙනව. මේ ගතවෙන තත්පරේදිත් අපි ඒක වළක්වන්න ක‍්‍රම හොයනව. දැනට අපිට නිරෝගී අයට ඒක බෝවෙන එක වළක්ව ගන්න ක‍්‍රමයක් තියෙනව. රෝගය වැළදුනු අය බේරගන්න ක‍්‍රමයක් තමයි තවම නැත්තෙ. අපිට මේ විද්‍යාගාර ඇතුළෙ ඒකට කොහොම හරි උත්තර හොයාගන්න ලැබෙයි හැබැයි පාලකයන්ටනම් එයාලගෙ ප‍්‍රශ්නෙට අර්බුදයට යන්න දෙනවා ඇරෙන්න උත්තරයක් හොයාගන්න එක ලේසි වෙන එකක් නැහැ.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Tuesday, July 19, 2016

හිරගෙර ටිකක් විවේකෙන් ඉදපන්

හිරගෙර ටිකක්
විවේකෙන් ඉදපන්


රෑ වෙනව එළිවෙනව
වෙලාවක් මතක නැති
කෑවද බීවද
මතකයේ ඉඩක් නැති
හමුවෙනා හැමදාම
බෑග් එක එල්ලගෙන
කොහේ හරි දුවන
උන් හුගක් භය කෙරුව
පොඩි එකා උඹ ඇකා
නිවාඩු නැති අරගලයෙ
අලූත් අවුරුද්දටත්
උඹ හිටියෙ අට්ටාලෙ
කදුළු ගෑස් බැටන් පොළු
ජීවිතේ කොටසක් වෙච්ච
මේ සමාජය හිරකරණ
බැරියර් අද්දර
නිල් කොළ රතු හීනවල
වීරයො හුරතල් වෙද්දි
බැරියර් පෙරළන්න
භය නැතුව කර තිබ්බ
උඹට මහන්සියක්
දැනෙන් නැතිබව ඇත්ත
ඒත් මේ නිවාඩු කාලෙ
රෑ දවාලෙ වෙනස දැකපන්
හිර ගෙදර ටිකක්
විවේකෙන් ඉදපන්
එලියට ආවට පස්සෙ ආයෙත්
උඹට දැනෙන්නෙ නැතිවෙයි
මිනිස්සු නිදියන්න  ඕනෙ
කන්න බොන්න  ඕනෙ

(රිවිහාර පින්නදුව)

Monday, July 4, 2016

හුදෙකලාව අහිමිව

හුදෙකලාව අහිමිව


එලාම් එක පුරුදු විදිහට වදිනව. මං වගේම ඔරලෝසුවත් දන්නෙ නැහැ ඌ මොකටද මේ වැඬේ කරන්නෙ කියල ඒත් ඌ හැමදාම උදේට කෑගහල මාව ඇහැරනව. අදත් ඇදේ මං ළගින් කවුද නිදාගෙන තියෙනව. මං දවස් ගාණක්ම ? තිස්සෙ නැගිට නැගිටත් බැලූව, කවුරුවත් නෑ හැබැයි කවුරු හරි ඉදල තියෙනව. පුරුදු විදිහට ඇද ළග මේසෙ උඩ උදේ තේක හදල. හැමදාම උදේ මං ඇහැරෙන්නෙම මේ උභතෝකෝටිකයත් එක්ක. ඇත්තටම කවුද මේව කරන්නෙ. මගෙ ඇදුම් හිටපු ගමන් හේදිලා වැල් වල තියෙන්නෙ කොහොමද? මං ඔෆිස් ගිහින් එද්දි ගෙවල් දොරවල් අතුගෑවිලා අස්පස් වෙලා තියෙන්නෙ කොහොමද? ඇත්තම මේක අගක් මුලක් නැති ප‍්‍රශ්නයක්, මං ඔෆිස් යන එකේ ඉදන්ම. දන්න කියන කාලෙක ඉදන් මේ ලෝකෙ ඉන්නෙ මං විතරයි. අනිත් මිනිස්සුන්ට මොකද වුණේ? කොච්චර මතක් කළත් මතක් වෙන් නැති අතීතෙක ඒ හේතුව වැළලිලා. මට මේ ලෝකෙ අන්තිමට මිනිස්සු හිටිය මතක මීට අවුරුදු පහළවකට වගේ කළින් දවසක. මට ඡුායාවල් වගේ මතකයි මං යාළුවො වගයක් එක්ක මුහුදු වෙරළෙ සිංදු කිය කිය ඉන්නව. එදා තමයි මේ ලෝකෙ අන්තිමට මිනිස්සු හිටියෙ. ඒ අය මැරිලද? නැත්තන් වෙන ලෝකෙකට ගිහින්ද? එහෙමත් නැත්තන් මාව මේ වෙන සමාන්තර ලෝකෙකට ඇදිල ගිහිල්ලවත්ද? නැත්තන් කවුරු හරි පිස්සු විදඥාඥයෙකුගෙ පරීක්ෂණාගාරෙකද මං මේ ඉන්නෙ? හැම දෙයක්ම ප‍්‍රශ්න විතරයි. කවදාවත් උත්තර නෑ. පුරුදු විදිහට ලෑස්තිවෙලා පහළට එද්දි මේසෙට උදේ කෑම ඇරල. කටට දෙකට පාන් කෑල්ලක් කාල පොඩි උන් දෙන්නෙක්ගෙ ඉස්කෝල බෑග් දෙකකුත් අරන් මං කාර් එකට නැග්ග. කාර් එකට නගිද්දි වැහිල තිබුණු ගේට්ටුව නැගල බලද්දි ඇරල. හැමදාම ඔෆිස් එකට ගිහින් බලද්දි අර පොඩි ළමයින්ගෙ බෑග් දෙක නෑ. හැබැයි ගෙදරට හවස එද්දි ඒව සාලෙ සෙටිය උඩ තියෙනව. පුරුද්දට ළමයි නැති ඉස්කෝලෙ ගාව ටිකක් වාහනේ නතර කරන් ඉදල ඔෆිස් එකට ආවෙ. පැමිණීමේ ලේඛනේ අදත් කට්ටිය අත්සන් කරල. මං මගෙ කැබින් එකට ගිහින් ටිකකින් ආයෙ ඇවිත් බලද්දි මගෙ නමට යටිනුත් තවත් අය අත්සන් කරල. ඒත් කවුරුත් නෑ. ටික වෙලාවකට ආපු ගමන් ෆේස් බුක් ගියා. සිය ගණනක් යාළුවො එක එක ඒව ෂෙයාර් කරණව, මගෙ ඒවට ලයික් කරණව, හිටපු ගමන් මාවත් ටැග් කරණව. ඒත් කවුරුත් නෑ. දැනට විනාඩි දෙක තුනකට කළින් මගෙ එහා පැත්තෙ කැබින් එකේ ඉදන් ගහල අප්ලෝඞ් කරපු සෙල්ෆියක්. මං දුවගෙන ගිහින් ඒ කැබින් එකේ බැලූව, කවුරුත් නෑ. හැබැයි මං යද්දි කලබලේට අරන් ගිය ලියුමටනම් අත්සනක් ඇවිත් කොහෙන් හරි.
හැමදාම උදේට අළුතින් ෆයිල් ටිකක් මගෙ මේසෙට එනව ගිණුම් වාර්තා තියන්න. දවල් කෑම වෙලාව වෙනකන් මට ඔළුව උස්සන්න වෙලාවක් ලැබෙන් නෑ. දවල්ට කන ගමනුයි මට ටිකක් හිතන්න වෙලාවක් ලැබෙන්නෙ. මං ඒ වෙලාවට ගොඩක් කල්පනාවෙන් ඉන්නෙ, මොකද මට දෙතුන් දවසක්ම මිනිස්සු වගයක් හිනාවෙවී කතා කරනව ඇහුන මං ළගින්ම. එක දවසක් හදිස්සියෙම මං ඉස්සරහ පුටුවෙ මිනිහෙක් ඉන්නව පෙනිල නොපෙනී ගියා වගේ වුණා. සමහර විට ඒ හැම දෙයක්ම මගෙ හිතේ ඇදුන මනස්ගාත වෙන්න ඇති. වෙලාවකට හිතෙනව මේ හැම දෙයක්ම හීනයක් වෙන්න ඇති භය හිතෙන ඇහැරුණාම හැමදේම හරියයි කියල. ඒත් ඒක එහෙම නෑ. මගෙ මේසෙ උඩට එකපාරට කොහෙන්ද තේ කෝප්පයක් ආවහමයි මට මතක් වුණේ තව ටිකකින් යන්න  ඕනෙ කියල. මං ළග එක ෆයිල් එකක් තියෙනව ඒකෙ තියෙන්නෙ බෝඞ් මීටින් වල වාර්තා. ඒකට අනුව ඊයෙත් මං ඒකෙ කතා කරල තියෙනව. ටිකක් වේලාසන ඔෆිස් එකෙන් ඇවිත් මං හෝටල් කාමරේකට වෙලා පැය දෙක තුනක් නිදාගෙන උන්නා. මං සතියකට දෙකකට සැරයක් මේ විදිහට හෝටල් කාමරේට ඇවිත් ඉදල යනව. ඒකෙන් මගෙ හිතට පොඩි සැහැල්ලූවක් වගේ දෙයක් දැනෙනව. ආයෙම ගෙදරට යන්න පාරට ආව. ගෙවල් ගාව බිල්ඩිමක් හදනව මං හැමදාම ඒක දිහා හොදට බලන් යන්නෙ දවසෙන් දවස ඒ බිල්ඩිම හැදෙනව. ඊට ටිකක් එහායින් ෆිල්ම් හෝල් එක. හිටපු ගමන් දවසක මං ඒකට ගිහින් ෆිල්ම් එකක් බලල එනව. මං එහෙම දවසක් ගිහින් ඇවිත් සාක්කුව බලද්දි ටිකට් හතරක් තිබිල හම්බුණා. හදිස්සියෙම තාප්පෙක ලොකුවට ලියල තියෙනව දැක්කා ඔයාට හුදෙකලාවවත් නෑ කියල. මං මීට කළින් දවසකුත් වෙන තැනක මේ විදිටම ලියල තියෙනව දැක්ක හැබැයි දවසකට පස්සෙ ඒක එතන තිබුණ් නෑ. මං වාහනේ පාරෙ පත්තකින් නවත්තල එතන්ට ගිහින් බැලූව. ඒකෙ පොඩියට ලියල තිබුණ අපි ඔයාව හොයන් එන්නම් කියල. එතනම දාල තිබුණ අගුරු කෑල්ලකින් මාත් ඒකට යටින් මගෙ ලිපිනය ලිව්ව.
මං අළුත් බලාපොරොත්තුවකින් දවසක් දෙකක් සතියක් බලන් හිටිය. ඒත් මොකුත් වුණේ නැහැ හැමදේම පරණ විදිහමයි. ඉරිදට මං ගෙදර ඉන්නෙ. ඉරිද හවසට යනව මුහුදු වෙරළට. ගිහින් ඇවිදිනව හවස් වරුවම. වෙරළ කෙළවර තියෙනව බංකු වගයක් මං ගිහින් ඉර බැහැල යනව බලන් ඉන්නව එතන්ට වෙලා. මං ඒ හැමදාම ඉස්සො වඬේ කනව. ඒ කොහොමද කියල මට අදහසක් නෑ. එදත් වෙරළට ගිහින් ඇවිත් නාගෙන මං ප‍්‍රවෘත්ති බල බල හිටියෙ. එ්ව මට කොහොමද අදාල වෙන්නෙ කියල මට අදහසක් නැතිවුණාට මං හැමදාම අනිවාර්්‍යයෙන් ප‍්‍රවෘත්ති බැලූව. ඔය අතරයි ගෙදර බෙල් එක වැදෙනව ඇහුණෙ. මගෙ හෘදස්පන්ධනයත් වැඩිවුණා, රුධිරය වේගෙන් ගලන් ඇවිත් හදවත ඇතුළෙ තෙරපෙනව මට හොදටම දැනෙන්න ගත්ත. දොර ගාවට තියන අඩියක් ගානෙ පපුව ගැහෙන එක වැඩි වෙන්න ගත්ත. මං දොර අරිද්දි දොර ඉස්සරහ මගෙ වයසෙ විතර මනුස්සයෙක් හිනාවෙවී හිටගෙන ඉන්නව. ඒ මනුස්සය මාව හොදට අදුනනව වගේ මගෙ සැප දුක අහන ගමන් ගෙට ඇවිත් වාඩිවුණා. තාප්පෙ ලියල තිබුණු ලිපිනෙ හොයාගෙනලූ ආවෙ. අවුරුදු නෙමෙයි දශක ගාණකට පස්සෙ පණ තියෙන මිනිහෙක් මං ඉස්සරහ. මේ වෙනකම් ජීවිතේ පිරෙව්ව ප‍්‍රශ්න ගොන්නක් මට ඒ මනුස්සයගෙන් අහන්න තියෙනව. එයා කොහෙන්ද ආවෙ? මේ ලෝකෙ අනිත් මිනිස්සුන්ට මොකද වුණේ?
ඒත් මං වචන නැතුව එයා ඉබාගාතෙ කියන දේවල් අහන් උන්න. මේ ඔයාගෙ වයිෆ් වෙන්න  ඕනෙ කියල එයා කිව්ව විතරයි එතනට තේ අරගෙන ගෑණු කෙනෙක් හිනාවේගෙන ඇවිත් තේ ටික එතනින් තියල මං ළගින් වාඩිවුණා. එතකොට මෙයාද මගෙ බිරිද? අර ඇදේ එහා පැත්තෙ මං ළගින් නිදාගෙන තියෙන්නෙ මෙයාද? එතකොට එක පාරට කොහෙන්ද මතුවුණේ? මේ අපේ පොඞ්ඩ කියල ඇය මගෙ කකුල් දෙක ළග උන්නු පොඩි එකෙක් වඩාගෙන අමුත්තට පෙන්නද්දි මං පළවෙනි පාරට ඒ ළමයව දැක්කෙ? තව ටිකක් ලොකු ගෑණු ළමයෙක් බිත්තියට මුවා වෙලා අපි දිහා බලන් ඉන්නව මං දැක්ක. ඒ අය ටිකක් එහාට වෙනකන් ඉදල අමුත්ත වටේ කැරකැවි කැවී උන්නු කතාව පටන් ගත්ත. ”මං දන්නව ඔයා මොන තරම් කලබල වෙලාද ඉන්නෙ කියල. මටත් පළවෙනි දවසෙ ඔහොම දැනුණ. ඔයාට මගෙන් අහන්න ගොඩක් දේවල් ඇති ඒත් ඒවට ඔයාම උත්තර හොයාගනී. ආයෙ දවසක අපි ඉක්මනට හම්බෙමු. මං නම්බර් එක දීල යන්නන්. මං ඉන්නෙත් මේ කිට්ටුව” මං ඔහුත් එක්කම දොර ගාවට යනකම් ගියා. යන්න කළින් එක ප‍්‍රශ්නයක් අහන්න තිබුණ මට. ඔයාට හුදෙකලාවවත් නෑ කියන එකේ තේරුම මොකක්ද? ”අපිට අනිත් මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත් වෙලා හුදෙකලා වෙන්න පුළුවන් ඒත් අනිත් මිනිස්සු කියල කට්ටියක් නැත්තන් එතන හුදෙකලාවවත් නෑ. එතන තියෙන්නෙ දරුණු රික්තකයක් විතරයි” ඔහු පාර දිගේ ඇවිදන් ගිහින් නොපෙනී ගියා. පාරෙ හැම තැනම මිනිස්සු.
මගෙ හොදම යාළුව කතා කරල අද පරිස්සමට ගෙදර ආවද කියල ඇහුව. ලබන සතියෙත් වෙරලෙ ඇවිදින්න එන්න කිව්ව. ඇය උයල දුන්නු බත් එකත් අරන් පොඩි උන් දෙන්නත් එක්ක ඉස්කෝලෙට ගහින් එයාලව එතනින් බැස්සුව. හැම තැනම සුදු ඇදගත්ත පොඩි උන්. වාහන තදබදේ මැද්දෙම අමාරුවෙන් ආව ඔෆිස් එකට. කැබින් එකට යනකන් දෙපැත්තෙ හැමෝටම මෝනින් කිය කිය ආව. වැඩ පටන් අරන් ටික වෙලාවකින් ආව ගෑණු කෙනෙක් මේක එදා දාල ගිහින් තිබුණ කියල පෑනක් මේස උඩ තියල අමුතු විදිහට හිනාවෙලා ගියා. සතියකට දෙකකට සැරයක් මං හෝටල් කාමරේකට යන්නෙ මොකද කියලත් මට දැන් පැහැදිලියි. හවස ගෙදර එන ගමන් තවත් තාප්පෙක ඔයාට හුදෙකලාවත් නෑ කියල ගහල තියෙනව මං වගේම තව කෙනෙක් ඒක ඉස්සරහ හිටගෙන කියවනව. ලක්ෂ ගණන් කෝටි ගණන් මිනිස්සු අතර අපි හැමෝම තනි තනි හුදෙකලා ලෝකවල. ඇත්තටම බැලූවොත් හුදකලාවත් අහිමි ලෝකවල. මූණකට හෝදගෙන එළියට බැස්සෙ මගෙ ආගන්තුක මිත‍්‍රයා හම්බෙන්න යන්න. එයත් එක්ක කතා කරන්න ගොඩක් දේවල් මට තියෙනව. මාව පහුකරන් දන්න නොදන්න මිනිස්සු සිය ගාණක් යනව. ඒ හැම කෙනෙක්ම තමන් විතරක් ඉන්න ලෝකවල. අතීතයක්, වර්තමානයක්, අනාගතයක් නැති භයානක හිස් කමක් ඒ ඇස් වල පිරිල. මං හිතන්නෙ මට වෙලාව ඇවිත්. මාව පහුකරන් ගිය නන්නාදුනන මනුස්සයෙක්ගෙ පිටට අත තියල මං ඇහුව ටිකක් කතා කරන්න පුලූවන්ද කියල. පුදුමයෙන් ආතුර වෙච්ච ඒ ඇස් මනුස්සයෙක්ව දැක්කෙ අවුරුදු ගාණකින් කියල මං දන්නව. දැන් මං මේ මනුස්සයට ඒ කකාව කියන්න  ඕනෙ ”ඔයාට හුදෙකලාවත් නෑ”.

(රිවිහාර පින්නදුව)



Tuesday, June 14, 2016

කණ්නාඩි ත්‍රස්තවාදියෝ


කණ්නාඩි ත්‍රස්තවාදියෝ


ජීවිතේ සිදුවෙන සමහර අහඹු දේවල් ජීවිතේම වෙනස් කරණව. හැබැයි ඒ අහඹුව අපි ඉස්සරහට එද්දි අපි ඒක භාරගන්න ලෑස්ති වෙලා හිටියෙ නැත්තන් ඒකත් ජීවිතේ හැම විනාඩියක් ගානෙම වෙන කෝටි ප්‍රකෝටි ගාණක් දේවල් ජීවිවලින් තවත් එකක් විතරක් වෙයි. හරියට බස් එකක යද්දි පහු කරන් යන ලයිට් කණුවක් වගේ. තවත් වෙලාවකට මට හිතෙනව මේ දේවල් ඇත්තටම අහඹුවක්ද? නැත්තන් කවුරු හරි කරපු දෙයක්ද? කාලය ගැන මං මේ තරම් සවිඥාණික වෙච්ච දවසක් මට මතක නෑ. ගතවෙන හැම තත්පරයක් තත්පරයක් ගාණෙම මං ජීවත් වෙනව. ඒ හැම තත්පරේකටම මට වටිනාකමක් තියෙනව. ජීවිතේ වැදගත්ම නිමේෂෙකට ළං වෙමින් ඉද්දි එහෙම වෙන එක පුදුමත් නෑ. මං හරිම ලෝබ කමින් හුස්ම ගන්නව. මේ තරම් හුස්මක ආස්වාදයක් මට කවදාවත් ලැබිල නෑ. ජීවිතේ පළවෙනි පාරට පෙම්වතියකගෙන් හාදුවක් ලැබෙද්දිවත් මං මේ තරම් ආස්වාදයක් විදල නෑ. ඒක රමණයටත් එහා ගිය උන්මාදනීය ආස්වාදයක්. මං ආලෝකයත් අදුරත් අතර නිමේෂයක් ගතකරමින් ඉන්නෙ. කොහෙන්දෝ පටන් ගත්ත මතකයන් මගෙන් එළියට ඇවිත් මං ඉදිරියේ අවකාශයේ හැසිරෙන්න ගත්ත. මං අම්මගෙ කුසෙන් එළියට එන හැටි, දණ ගාන හැටි, මුළින්ම ඇවිදපු දවස, පළවෙනියට ඉස්කෝලෙට ගිය දවස මේ හැම දෙයක්ම. ඇත්තටම මේ මතකයන් ටික අකුළගෙන ගිහින් වෙන කාගෙ හරි ඉස්සරහ දිග ඇරියොත් එයාටත් වැඩි අමුත්තක් දැනෙන එකක් නෑ. මොකද එහෙන් මෙහෙන් වෙච්ච මග ඇරීම් ඇරෙන්න ලොකුවට වෙනසක් කියල කියන්න දෙයක් අපේ මතකයන් අතර නෑ ඒ දවස එනකම්. ඔව් මේ හැම වෙනසකටම මුල කණ්නාඩියක්. සත්තකින්ම නිකම්ම නිකන් මූණ බලන කණ්නාඩියක්.
කණ්නාඩිය, පුංචි කාලෙ ඉදල අපිට හරිම අරුම පුදුම දෙයක්. ඒ ගැන එක එක කතා අපි අහල තියෙනව. කොහොම හරි අපේ හිත් වලට කාවද්දල තිබුණෙ කණ්නාඩිය කියන්නෙ භයානක නපුරු දෙයක් කවදහරි හමුබවුණොත් ඒකෙන් පුළුවන් තරම් ඈත්වෙන්න කියල. ඉස්සර මිනිස්සු කණ්නාඩියෙන්ලු මූණ බැලුවෙ. දැන් කණ්නාඩි වෙනුවට හැමෝම ගාව තියෙන ෆෝන් වල ඉස්සරහ කැමරාව තියෙනව. ගෙවල් වලත් බිත්තියෙ ලොකු තිරයක් තියෙන මේ වගේ මූණ බලන උපකරණ හයි කරල තියෙනව. දුප්පත් ගෙවල් වල වතුර භාජනයක් තියල තියෙනව. ඉස්සර මිනිස්සු ගමනක් යද්දි බෑග් එකේ සාක්කුවෙ එහෙමත් මේ භයානක කණ්නාඩිය දාගෙන යනවලු. ඒ දවස් වල කණ්නාඩියත් නිකන් පෑනක් පොතක් පැන්සලක් වගේම තවත් දෙයක් විතරයි. කාලෙකට පස්සෙ ඒ හැම දෙයක්ම වෙනස්වුණා. මිනිස්සුන්ට කණ්නාඩි වලින් යක්ෂයො පේන්න ගත්ත. ඒ දවස්වල හැමදේම අවුල් වුණාලු. ගොඩක් මිනිස්සු භයවෙලා ඉස්පිරිතාල වලටත් ගේන්න අරන්. අන්තිමට හැම තැනම තිබුණ කණ්නාඩි එකතු කරල විනාශ කරල තියෙනව. කණ්නාඩි හදන එක තහනම් කරල. තහනමෙන් ටික කාලයක් යනකන් මිනිස්සු අතර එහෙන් මෙහෙන් ඉතුරුවුණු කණ්නාඩි තිබිල තියෙනව. ඒත් පස්සෙ ඒවගෙනුත් සැරෙන් සැරේ මිනිස්සු භය වෙන්න ගත්ත හින්ද කණ්නාඩි ළග තබා ගන්න එක අපරාධ වරදක් කළා. අන්තිමට වසූරිය වෛරසේ වගේම කණ්නාඩිත් මේ මහ පොළවෙන් තුරන් කරල තියෙනව. අන්තිම කණ්නාඩියත් විනාශ කරල පොලව කණ්නාඩිවලින් තොර බිමක් කරපු දවස අදටත් අපි සමරනව. මේ දේවල් වෙද්දි අපේ පරම්පරාව ඉපදිලත් නෑ. අපේ තාත්තටත් යන්තම් අවුරුදු  හතරක් පහක් විතර ඇතිලු. තාත්තටනම් යාන්තමින් වගේ මතකයිලු කණ්නාඩිය කියන එක ගැන. ඉස්සර සීය ඉන්න කාලෙනම් මහගෙදර තිබුනු කණ්නාඩි මේසයක් ගැන, ආච්චි අම්මට සීය තරුණ කාලෙ තෑගි දීපු පොඩි කණ්නාඩියක් ගැන, බාබර් සාප්පු වල බිත්තියෙ හයිකරල තිබුණ ලොකු කණ්නාඩි ගැන මේ විදිහට දහසකුත් කතා කියනව. ආච්චි අම්ම පුංචි කාලෙ බිත්තියෙ එල්ලල තිබුණු කණ්නාඩියක් ගලවන්න ගිහින් ඒක ඇගට වැටිල, බිදිල ඒකට කැපිල වෙච්ච තුවාල කැලලක් ආච්චි අම්මගෙ කකුලෙ තිබුණ. දෙක වසරෙ සිංහල අච්චු පොතෙත් තිබුණ කණ්නාඩිය කියල පාඩමක්. මං ටිකක් ලොකු වෙද්දි සීය කණ්නාඩිය ගැන වෙනස් විදිහෙ දේවල් එහෙන් මෙහෙන් මට කියන්න ගත්ත. මට ලොකුවට ඒ කියපු දේවල් තේරුණෙත් නෑ. ඒත් සීය හැම තිස්සෙම කිව්ව දෙයක් තමයි කණ්නාඩි නෙමෙයි වැරදි කියල. එහෙමනම් මොකක්ද, කවුද වැරදි? කොහොම හරි ආච්චි අම්මයි අපේ අම්මයි හැමෝම සීයට කෑගහන්න ගත්ත පොඩි එකාගෙත් ඔළුවත් අවුල් කරන්න එපා කියල. පස්සෙ සීයත් ඒ කතා අඩු කළා.
සීයගෙ අවසන් කටයුතු ඉවරවෙලා ටික කාලෙකින් මහ ගෙදර කඩල එතන අලුතින් ගෙයක් හදන්න අපේ ගෙදර අය ලෑස්ති වුණා. මහ ගෙදර තිබුණ බඩු ඔක්කොම අපේ ගෙදර පිටිපස්සෙ තිබ්බ ගබඩා කාමරේට ඇද්ද. කුළු ගෙඩි පාරවල් එකින් එක වැදිල මහගෙදර බිමට සමතලා වෙද්දි මොකක්දෝ බරක් පපුවට දැනුනෙ මගෙ විතරක් නෙමෙයි කියල තේරුණේ පිටිපස්ස බලද්දි ගෙදර අනිත් අයගෙත් මූණවල් දකිද්දියි. හැන්දෑවෙලා ඒ වැඩ ඔක්කොම ඉවර කරල ගෙදර කට්ටිය ආගිය කතා කතා කර කර තේ බොද්දි මං මගේ තේකත් අරගෙන ගබඩා කාමරේට ආව. මේ පොළවෙ එක පරම්පරාවක් ඇස් අයාගෙන මං දිහා බලන් ඉන්නව වගේ හැගීමක් මට කාමරේ ඇතුලෙදි දැනුණ. ඒ පීඩනේට ආපහු යන්න දොර දිහාට හැරුනම අදුරු කාමරයත් ආලෝකවත් දොරත් අතර මං අතරමං වුණා. ටික වෙලාවක් ඉද්දි මට තේරුණේ මේ කාමරෙන් පැනල යනවට වඩා දෙයක් මෙතන තියෙනව කියල. මේ හැම මේසයක් පුටුවක්ම හුස්ම ගන්නව මට දැනුණ. ඒව මට කොහෙට හරි පාර කියනව වගේ. ඔය අතරෙයි කාමරේ කෙළවරම තිබුණ පරණ පෙට්ටගම මං දැක්කෙ. සීය ඉන්නකන් කාටවත් ඕකට ළං වෙන්න දුන් නෑ. ඊට පස්සෙත් ඕකෙ දාල තිබුණ ආච්චි අම්මගෙ රත්තරන් බඩු වගයක් ගන්න ඇරිය ඇරෙන්න කාටවත් ඒ පරණ පෙට්ටගම ගැන වගේ වගක් තිබුණ් නෑ. යතුරත් යතුරු කටේම තිබුණ හින්ද මං අමාරුවක් නැතුව පෙට්ටගම ඇරගත්ත. පරණ සාරි වගයක්, පොඩි පිත්තල බඩු වගයක් ඔය විදිහට එක එක දේවල් තිබුණ. ඒත් එහෙමටම කියල දෙයක් නෑ. ඒත් හදිස්සියෙම හම්බුන දෙයින් මගෙ ඇග හිරි වැටුණ ඒ කණ්නාඩියක වටේ ආවරණයක් මං හිතන විදිහට. සමහර විට ඒක වෙන්න ඇති සීය අර ආච්චි අම්මට තෑගි දුන්නයි කියපු එක. ඒකෙ කණ්නාඩිය අයින් කරල මිටකුත් එක්ක බෑග් එකක වගේ දාගෙන යන්න පුළුවන් පොඩි එකක්. ඒකෙ මිටේ ලස්සනට ලියවැල් කැටයම් වගේකුත් තියෙනව. ඒව ලස්සන වුණාට එතිල එතිල හරියට කණ්නාඩිය ගැන අපි අහපු කතා වගේම පැටලෙවිල. ඒක ආයෙම පෙට්ටගමේ පතුලෙම තියල මං එලියට ආව. ඒත් මට දැනුන මොකක්දෝ අඩුවක්. ආයෙ ගිහින් පෙට්ටගමේ තිබුණු හැම දෙයක්ම එළියට ගත්ත. ඒත් කිසිම අමුතු දෙයක් තිබුන් නෑ. එහෙම වෙන්න බෑ. බඩු අස්සෙ තිබුණු පිරිත් පොත අතට ගත්තෙ නිකමට. සීය කවදාවත් මේ පොත බලනව මං දැකල නෑ හැබැයි හැමදාම හවසට සීය පිරිත් කිව්ව. එතනත් මට නොතේරුන දෙයක් තිබුණ, වෙසක් පෝයටවත් පන්සල් නොයන, ආච්චි අම්ම දෙවිය ලෝකෙ අපාය ගැන කියද්දි ඇත්තටම ඕව තියෙනවද කියල උඹ කොහොමද දන්නෙ කියල අහන සීය ඇයි හැමදාම පිරිත් කිව්වෙ? මං පිරිත් පොත පෙරළල බැලුව පරණ වෙච්ච අදුරු පැහැ ගැහුණු කඩදාසි පිටු අතර කණ්නාඩියක් දිළිසෙන්න ගත්ත.
මිනිස්සු තමන්ගෙ හැගීම් ප්‍රකාශ කරන්න භාෂාව හදාගත්ත, වඩා තියුණු හැගීම් දනවන්න ඒ භාෂාව ටික ටික දියුණු කළා. ඒත් අපිට දැනෙන හැම හැගීමකටම වචන දෙන්න තවම අපිට පුළුවන් වෙලා නෑ. මං හිතන්නෙ ඒ වෙලේ දැනුණ හැගීමත් එහෙම එකක් වෙන්න ඇති. ඒ කණ්නාඩිය ඇතුළින් මං දැක්කෙ යක්ෂයෙක්. ඒ පෙනුම භයානක වගේම අප්‍රිය ජනකයි. කණ්නාඩිය ආපහු පිරිත් පොත ඇතුළටම ගියා. මට මතක විදිහට මං පෙට්ටගම තිබුණ විදිහටම හැදුව, අමාරුවෙන් ඇවිදන් ගෙදරට ආව සිහිය එද්දි හිටියෙ ඉස්පිරිතාලෙ. දවස් ගාණක්ම අඩුවෙන් නැතුව උණ ගැනිල උන්න. හැමදාම රෑ හීනෙන් භයවෙලා කෑගහන්න ගත්ත. ඉස්සර කණ්නාඩි තිබුණ කාලෙ මේ වගේ ලෙඩක් හැදුණ ගමන් කණ්නාඩියක් දැකල කියල හිතනව. ඒත් දැන් දන්න කියන කාලෙකින් කවුරුත් කණ්නාඩියක් දැකල ලෙඩවෙලා නැති හින්ද කවුරුත් එහෙම හිතුවෙ නැහැ. අම්මලනම් මං සීයගෙ අවතාරෙ දැකල භයවෙලා කියල හිතල ගෙදර පිරිතකුත් කියන්න ලෑස්ති වුණා. හැබැයි පිරිත් කියන්න කියන්න මගෙ ලෙඬේ වැඩිවුණා. එතකොට අම්මල හිතුව මට සීයගෙ අවතාරෙ වැහිල කියල ඊට පස්සෙ කට්ඨඩියෙක් ගෙන්නල තොවිලෙකුත් කළා. ටික දවසකින් උණ අඩුවෙලා ගියා. ඊට පස්සෙයි මං නිවී සැනසිල්ලෙන් උනේ මොකක්ද කියල හිතන්න ගත්තෙ. ඒක කණ්නාඩියක්, පුංචි කාලෙ ඉදන් මාව කුතුහලයෙන් පිරෙව්ව ඒක කණ්නාඩියක්. මොන තරම් දේවල් උනත් මොකක්දෝ හේතුවක් හින්ද මම කණ්නාඩිය ගැන කාටවත් කියන්න ගියෙ නෑ. වෙලාවකට හිතුන ඒක මං හිතෙන් මවා ගත්ත විකාරයක්ද කියලත්. ඒ හින්දම මාස දෙක තුනකට පස්සෙ ආයෙත් මං ගියා ගබඩා කාමරේට ඔව් ඒ යක්ෂයෙක් ඌ මං දිහා බලන් හිටියෙ හරිම පෙරේත බැල්මකින්. මට ආයෙත් උණ ගැනුණ වුනාට මේ පාර දවසෙන් දෙකෙන් බැහැල ගියා. ඔය විදිහට තවත් කාලයක් ගතවුණා. ඒ මුළු කාලෙම මං මේ ගැන හිතුව. මට මේ කණ්නාඩිය ගැන කට හරි කියන්න පුළුවන්, ඊට පස්සෙ පොළිසියෙන් ඇවිත් ඒක අරන් ගිහින් විනාශ කරල දායි. ආයෙ පත්තරවල කණ්නාඩි ගැන විශේෂාංග ලිපි දෙක තුනක් යයි. ඒ ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් තියෙනවද? මං ආයෙම ගබඩා කාමරේට යන්න තීරණය කළා. මේ පාර යන්න කළින් හොදට කල්පනා කරල හිත හදාගෙන ගියෙ. කොච්චර භයානක උනත් මේ පාර මං කණ්නාඩියෙ ඉන්න යක්ෂය දිහා ටිකක් බලන් උන්න. ටිකක් බලන් ඉද්දි මට උගෙ හුරු කමක් දැනෙන්න ගත්ත. දෙවියො කියල එකෙක් ඉන්නවනම් උගෙ නාමෙට ඒ යක්ෂය වෙන මොකෙකවත් නෙමෙයි ඒ මං. දැනුයි මට සීය පොඩි කාලෙ කිව්ව කතාව තේරෙන්නෙ කණ්නාඩිය වැරදි නෑ, කණ්නාඩිය හරි. අපිටයි වැරදිලා තියෙන්නෙ. කණ්නාඩියෙන් පේන්නෙ මගෙ ඇත්තම ප්‍රතිබිම්බයම තමයි. ඒ කියන්නෙ ඇත්තටම මම යක්ෂයෙක්.
මගෙ ජීවිතේම එදා ගබඩා කාමරේ ඇතුළෙදි වෙනස් වුණා. ඇත්තටම අපි යක්ෂයො කියන එක අපෙන් හංගල අපේ ඇත්ත විදිහ අපිට පේන හින්ද කණ්නාඩි නැතිකරල. අපි යක්ෂයො වුන එකට උත්තරේ කණ්නාඩි නැති කරල ඒ ප්‍රශ්නය මග අරින එක නෙමෙයි. ඒ ඇත්තට මුහුණ දෙන එක. ඒ හැන්දාවෙ මං ඒ හැන්දෑ කළුවරත් එක්කම මුහුවෙලා ගබඩාකාමරෙන් එළියට ආව. මං සුළගක් වුණා, එහෙම නැත්තන් මට එහෙම වෙන්න ඕනෙ වුණා. හඹාගෙන යන්න ඕනෙ වුණා හැම මිනිහෙක් ගාවටම, ගිහින් කියන්න උඹල මිනිස්සු නෙමෙයි යක්ෂයො කියල. කොහොමද මං මේ පණිවිඩය මිනිස්සු අතරට ගෙනියන්නෙ? ඒකට මං මුහුණ දුන්නු අහඹුව අනිත් අයටත් මුණ ගස්වන්න ඕනෙ වෙනව. මගෙ පුංචි කාලෙ ඉදල හොදම යාළුව ඉන්නෙ අපේ ගෙවල් ගාවමයි. දවසක් මං එහෙට කයියක් ගහන්න ගිය වෙලාවක එද්දි එයාගෙ කාමරේ කොට්ටෙ යටින් අර කණ්නාඩිය තියල ආව. පහුවෙනිද උදේ ෆෝන් එකට කාඞ් එකක් දාගන්න හන්දියට ආවමයි තවත් යාළුවෙක්ගෙන් දැනගත්තෙ අර යාළුවට සනීප නෑ කියල. මං ඉක්මනට ඒ පැත්තට ගියා, මොකද මං දැනන් හිටිය එයාට මට කියන්න ලොකු කතාවක් තියෙනව කියල.
එහා ගමේ රොමේෂ්ගෙ මාමට අයිති වත්තක් තිබුණ අතඇරල දාපු, අපි මුළින්ම කණ්නාඩි හදන්න පටන් ගත්තෙ එතනින්. වැඩි කාලයක් යන්න කළින් කණ්නාඩි ආපහු තැනින් තැන හම්බෙන්න ගත්ත. ඒක රටේ හැම තැනටම පැතිරෙන්න ගන්නවත් එක්කම හමුදාව පොළිසිය මේ හැම එකකම ප්‍රධාන වැඬේ කණ්නාඩි හොය හොය විනාශ කරණ එක වුණා. ඒත් විනාශ කරන්න කරන්න තව තවත් කණ්නාඩි හැදෙන්න ගත්ත. ඊට පස්සෙ කණ්නාඩි එක්කම ඒව හදන බෙදන අයවත් විනාශ කරන්න පටන් ගත්ත. මිනිස්සු උදේ ඇහැරිලා දොර අරිද්දි දොර ඉස්සරහ කණ්නාඩි තියල ගිහින් තිබුණ. එළිවෙද්දි හන්දි වල ලයිට් කණු වල හැමෝටම පේන්න කණ්නාඩි හයි කරල ගිහින් තිබුණ. කැම්පස් වල පොත් අස්සෙ අතින් අත පොඩි කණ්නාඩි මාරු වෙන්න ගත්ත. අල්ල ගන්න කණ්නාඩි බෙදන මිනිස්සු ප්‍රසිද්ධියෙ එල්ලල මරන්න නියම වුණා. සිය ගණනක් මැරුවත් කණ්නාඩි දවසෙන් දවස හැම තැනම පැතිරෙන්න ගත්ත. පත්තර වලට අලුත් වචනයක් එකතුවුණා. ඒ “කණ්නාඩි ත්‍රස්තවාදියො”.
අපේ කණ්නාඩි හදන තැන් ගොඩක් හමුදාවට අහුවුණා. ඒ මොනව උනත් කණ්නාඩි බෙදන එක නතර වුන් නෑ. මිනිස්සු මුල්ම දවස් වල කණ්නාඩියක් දැක්කම භයේ දිව්වට පස්සෙ ඒව තියෙන තැන් හොයන් යන්න පටන් ගත්ත. හමුදා කදවුරු ඇතුළටත් කණ්නාඩි එන්න ගන්නවත් එක්කම අපිට එරෙහි මර්දනය දෙකෙන් එකක් බේර ගන්න තීරණාත්මක තැනකට ආව. නිකන් කණ්නාඩි ගිහින් තැන තැන තිබ්බටම හරි ගියෙත් නෑ. කර්මාන්ත ශාලා ඇතුළට ව්‍යාපාරෙ අය සේවකයො විදිහට රස්සා ඉල්ලන් ගිහින් මාස ගණන් එතන වැඩ කරණ ගමන් ටික ටික තමයි වැඬේ කරන් ගියෙ. සමහර ගෙවල් ඉස්සරහ කණ්නාඩි තියල යන පාරක් ගානෙ ඒ මිනිස්සු ඒක බිදල දානව. හත් අට සැරේ එහෙම කළාට පස්සෙ තමයි සමහරු ඇත්තටම මෙච්චර නහින්න මොකක්ද මේ කියල බලන්නෙ. සමහර පැති වල මිනිස්සු ප්‍රසිද්ධියෙ කණ්නාඩි වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න ගත්ත. මුළින් ගම් පිටින් අල්ලන් ගියාට දිගටම එහෙම වෙන්න ගත්තම ඒක නවත්ත ගන්න බැරිවුණා. ඒ ගම්වල මිනිස්සු ගමට ඇතුල්වෙන තැන ලොකු කණ්නාඩියක් හයි කළා. ඒ වගේම පාරවල් වල හැම තැනම.
මං නම් දහයකින් විතර සැරින් සැරේ පෙනී හිටිය. ව්‍යාපාරෙ වැඩවලට රටේ හැම තැනම යන්න වුණා. ඒ කරවල වාඩියක් මැද්දෙ අළුතින් හදපු කණ්නාඩි හදන තැනක වැඩ පටන් ගන්න දවස. අලුතින් සම්බන්දවෙච්ච ධීවරයො කට්ටියකුත් හිටිය. අපි ටිකක් ලොකුවට හදපු කරවල වාඩියක් ඇතුලෙ සාකච්ඡා කර කර හිටියෙ. කොහොම හරි මේ වැඬේ ගැන ඔත්තුවක් ගිහින්, හමුදාවෙන් මේ පැත්තට එනවා කියල පණිවිඬේ ආවෙත් හමුදාවෙන්ම තමයි. හැමෝම විසිරෙන්න තීරණය කළා. අපි ටික දෙනෙක් බෝට්ටුවක නැගල ධීවරයො වගේ එතනින් එන්න ආව. ඒත් බෝට්ටු තොටුපළින් බහිද්දි එතන්ට හමුදාව ඇවිත්. මාළු අල්ලන්න ගියා වගේ රගපාල එතනින් හෙමින් මාරු වෙන්න හැදුවත් හරි ගියේ නෑ. ගෙම්බො ඇහිදින්න වගේ අපි එක එක්කෙනාව අල්ල ගත්ත. ජීප් එකට නග්ගද්දියි මං දැක්කෙ අත් දෙකට මාංචු දාල බිම බලාගෙන ඉන්න කදවුරේ උන්නු අපේ මනුස්සයව. එතනින් එහාට මගෙ කටේ දත් දෙකක් නැති වෙච්ච එකයි වම් අත තැන් දෙකකින් කැඩිච්ච එකයි විතරයි වැඩි අමාරුවක් වුණේ නැහැ අනිත් අයට වුණ දේවල් එක්ක. අධිකරණයෙන් තීන්දුව ආව මාව එල්ලල මරන්න. මේ දවස් වල කණ්නාඩි ත්‍රස්තවාදියෙක් කියල උසාවියට ගේන අයට මරණ දඩුවම දෙන්නෙ නිකන් ගං වතුර ආධාර බෙදන්නා වගේ. පත්තර වලට ටීවී වලට හොදට රහ කරන්න නිව්ස් එකක් ලැබුණ. හෙට උදේ මගෙ මරණය වාර්තා කරන්න හැමෝම බලාගෙන ඇති. දැන් ඒ පණිවිඩය යන්න ඕනෙ දුර ගිහින්. ඒ හින්ද මං ගියාට කමක් නෑ.
කවුරු උනත් මේ හිර ගෙදර හදපු මනුස්සයට ස්තුති කරන්න ඕනෙ නැගෙනහිර පැත්තට කවුළුවක් දැම්මට. උස වැඩි හින්ද එළිය බලන්න බැරි වුණාට ඒකෙන් ඉර එළිය ඇතුලට ආව හොදට. උදේ ඉර එළියෙ විටමින් ඩී විතරක් නෙමෙයි අපේ ජීවිත ඇතුළෙ හිස්තැන් පුරවන මොකක්දෝ මන්ද නොදන්නා සංඝටකයකුත් තියෙනව මං හිතන විදිහට. උණුසුම් ආස්වාස වාතය මගෙ නහර වැල් දිගේ ආත්මයම උණුසුම් කරමින් ගලනව. හදවත ගැහෙන හඩ මට හොදට ඇහෙනව ඇත්තටම ඒක තනුවක්, හරි අපූරුයි. ඉස්සර මගෙ හදවතේ ගැස්මට මෙහෙම තනුවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඔහෙ ඉබාගාතෙ හදවත ගැහුණ. ඒත් ඒ තනුව ඇහෙන කාලය අවුරුදු මාස සති ගෙවිල මිනිත්තු ගාණට ඇවිත්. හෙමිහිට මගෙ හිර කුටියෙ දොර ගාවට ආවෙ බන්ධනාගාරෙ ඉන්න අපේ කෙනෙක්. තියෙන ආරක්ෂාවත් එක්ක එයාලට මාව මෙතනින් බේරගන්න විදිහක් නෑ කියල මට හොදටම පැහැදිලියි. මේ අය එහෙම වෙන එක ගැන හිටියෙ හරිම වරදකාරී හැගීමකින්. යකඩ කූරු අතරින් ඒ ඇගිලි මං තදින් මිරිකගෙන හිනාවුණේ ඒ අය හිතින් විදවන්න ඕනෙ නැති හින්ද. මාව මෙතනින් එළියට ගන්න බැරිවුණාට එයාලට මගෙ අන්තිම කැමැත්ත ඉෂ්ඨ කරන්න පුලුවන් වෙලා. ඒ සීයගෙ කණ්නාඩිය.
             ⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆⋆
කණ්නාඩිය මගෙ අතින් ගන්නවත් එක්කම ඔහු වෙනම ලෝකෙක තනිවුණා. ඔහු කණ්නාඩිය දිහා බලාගෙන හිනාවෙන්න ගත්ත. ඇස් වලින් මතුවෙච්ච කදුළු බිංදු දෙකක් හරිම ආසාවෙන් ඒ අසහාය මනුෂ්‍යයාගෙ කම්මුල් සිප ගනිමින් පහළට ඇදුණ. එක මොහොතකට මට විශ්වාස කරන්නත් අමාරු වුණා අපි පුරාවෘතයක් වගේ අහළ තියෙන ඒ මනුෂ්‍යමද මේ ඉන්නෙ කියල. ඇත්තටම ඔහු හරිම සාමාන්‍ය කෙනෙක්. කණ්නාඩිය තුළින් ඔහු බලන් ඉන්න ඔහුගෙ ප්‍රතිබිම්බය මම දැක්කෙ ඒ වෙලාවෙයි. ඒක විශ්වාස කරන්න අමාරුයි. ඒ මනුස්සයෙක්. තවත්නම් සැක කරන්න කිසිම දෙයක් නෑ. වැරැද්ද කණ්නාඩි වල නෙමෙයි අපෙයි. ඒ  එක්කම ඔහුව අරන් යන්න කට්ටිය ආව. යන ගමන් මං ළගදි මට ඇහෙන නෑහෙන ගාණට ඔහු කිව්ව “කිසිම දෙයක් අහඹු නෙමෙයි කවුරු හරි ඔයා ඉස්සරහට ගෙනත් අත ඇරිය දේවල් ඒ”  කියල. ඔහුගෙ මරණය වුණ විදිහ පියවරෙන් පියවර විස්තර කරන්න තරම් හිතක් මට නෑ. ඒත් එක දෙයක්, මරණමංචකයෙදිත් ඔහුගෙ දෙතොලෙ වචන දස දහස් ගණනකින්වත් කියා ගන්න බැරි පණිවිඩයක් ගුලිවුණු විශ්මිත මදහසක් තිබුණ මතක් කරණ පාරක් ගාණෙ මාව හිරි වැටෙන. අන්තිමට කාලෙකට පස්සෙ මේ පොළවෙ මනුස්සයෙක් අවසන් හුස්ම හෙළුව.



(රිවිහාර පින්නදුව)

Tuesday, June 7, 2016

කාක බෝ සමිදු පිහිටයි


කාක බෝ සමිදු පිහිටයි


මලසුනක් නැති
සුවද දුම් කට්ටකුමංජල් නැති
හන්දියෙ වැඩ ඉන්න කාක බෝ සමිදු
ටවුමෙ පිස්සු හිගන්නි විතරක්ම
උදේ හවස මල් පුදන
පිරිත් වෙනුවට හැන්දෑවට
බීල වෙරිවුණ ඇන්ටන් අයියගෙ
තනු කැඩුණු ජෝතිපාලගෙ සිංදු ඇහෙන
හැමදාම හැඩ මවන
කාක් බෙටි පින්තාරුව මත
බුලත් කෙළ මල් රටා
ඉර මැරුණු කළුවරේ
ගාණ අඩු දෙවගනන්
සළු උනා බෝධිය පිටිපස්සෙ
බත් පැකට් එකක ගල් භාගෙක
නිවන් පතා
බෝධි පූජා තියන
තවත් දවසකට
කොල්ලො සෙට් එකට
අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානය
රොකට් නැතුව හදට යන
අපල දුරුවෙන්න
වෘත්තීය සමිතියෙ පෝස්ටර්
නිතර ඇළවෙන
හදිස්සියට මිනිස්සු
කවර් වෙලා හුජ්ජ කරණ
උදේ හවස
ඉබාගාතෙ දුවන
දහසක් දෙන දෙස
අකම්පිතව බලා සිටින
රන්වැටක් නැති
කාක බෝ සමිදු
සෙවණ දෙනවාද අපිට
සල්ලි මරගනන් පැරද
නව ලොවක සිහිනයෙන්
අරහත් වෙන්නට
තී‍්‍රවිල් බජාර් එකේ සෙට් එක
ජෝගියට පාක් එකේ එල්ලූව
බෝඞ් එක
හිතයි මට අපේ ගෙදරත් ගහන්නට
කාක බෝ සමිදු පිහිටයි
සාධු කාක් සාධු කාක් සාධු කාක්

(රිවිහාර පින්නදුව)



Saturday, June 4, 2016

බිරිදකට ටෙන්ඩර් කැදවනු ලැබේ

බිරිදකට ටෙන්ඩර් කැදවනු ලැබේ


ඔයා මට කොච්චර ආදරේද?
ඇහුවට මං දන්නෙ නෑ කියන්නට
පත්තරයක සොසේජස් එකක
සබන් කෑල්ලක පෑන්ටියක
අර්තාපල් පන්සීයක
උපාධියක වකුගඩුවක
ගාණනම් දන්නවා
අම්මගෙ ආදරේ
ඇන්කර් පැකට් කීයද?
තාත්තගෙ රැුකවරණය
සෙලින්කෝ රක්ෂණ ඔප්පුවක ගාණට
ඇත්තටම ආදරේ
නිල්පාට චොකලට් එකක ගාණද?
මං දන්නෙ නෑ කියන්නට
දළ ජාතික නිෂ්පාදනයට
ආදරේ ගන්න බැරිද
හදිස්සියකට උගස් කරන්න
කොටස් වෙළද පල බලල
වැඩි මිළට විකුණන්න
මං දන්නෙ නෑ කියන්නට
තරහ වෙන්න එප ාමං එක්ක
මං දන්නෙ විකුණන්න විතරයි
අනිත් උන් දන්නෙත් එච්චරයි
ශිෂත්ව පංතියෙ ඉදල
අපිව පුරුදු කරල තියෙන්නෙ ඒකටයි
කැම්පස් එකට ගෙවන්න
කන්‍යාභාවය විකුණන
අද දවසෙ හොර රහසෙ
හෙට පත්තර වලත් දැන්වීම් යද්දි
අවුලක් නෑ
වෙළද පල පැතිරෙන්න
දෙන්න  ඕනෙ හැමතැනම
අස්සක තියෙන කන්‍යාපටලෙකටවත්
බේරෙන්න දෙන්න බෑ
ජීවිතය බිලිගත්ත අසහනය පීඩාව
ගුද මාර්ගෙකින් හරි පිටකරගන්න
දියුණු බටහිර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටවල
දේශපාලනික අවබෝධයෙන් යුතු
වගකීම් සහගත පුරවැසියො
කොලූ ගැටව් සොය සොයා
හික්කඩු වැල්ලෙ පෝළිම් ගැහෙද්දි
රට ගිය අම්මගෙ අඩුව
දුවගෙන් පිරිමහගන්න එක
තාත්තලට සිම්පල් ප්ලෑන් එකක් වුණු සමාජෙක
ඉතිං අපි කතා කරමු
ආර්ථික සංවර්ධනය ගැන
වෙළදපල ආර්ථිකය ගැන
කෙස් පැළෙන තර්ක
පදුරු කුණුහරුප
ඔරේන්ජ් ජූස් බොන ගමන්
කියන්න හදපු දේ අමතකත් වෙනවා
රත්තරනෙ ඉක්මනට මට
ආදරේට ලන්සුවක් දෙන්න
ගොඩ මඩ දෑවැද්දකින්
නැත්නම් උසස් රැුකියාවකින්
බැරිමනම් ආස්වාදනීය සංසර්ගයකට
සරාගී සිරුරකින්
පරක්කු වෙන්න එපා
අම්මලත් මේ දවස්වල
බිරිදකට ටෙන්ඩර් කැදවලා

(රිවිහාර පින්නදුව)