Showing posts with label ජනරළ. Show all posts
Showing posts with label ජනරළ. Show all posts

Friday, August 21, 2015

හොඳ පරාජිතයින් හා නරක ජනතාව


හොඳ පරාජිතයින් හා නරක ජනතාව


තවත් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් අවසන් වී ඇත. ජයඝෝෂා, අදෝනා, විචාර හැම තැනම ඇහෙන කාල සීමාවක්. කාලෙකට කළින් කොටින්ගෙන් රට බේරාගනිමු වගේ මේ පාර නැගල ගිය අදහස වුණේ හොරකම් නොකරණ උගත් බුද්ධිමත් පිරිසක් පාර්ලිමේනුතු යවමු කියන එකයි. කළින් වගේම මේ සටන් පාඨය උඩට උස්සන්න ගොඩක් දුරට මැදිහත් වුණේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. ජනතාව ඒ කිව්ව කතාව අසන්නේ නැතිව ඉදලාම නැති හැඩය. හර්ෂලා එරාන්ලා පාර්ලිමේන්තුවට තේරීපත්වී ඇත. ගිය වර වැඩි ආසන ගණනක් ලැබෙද්දීත් මර්වින්ලා පාර්ලිමේන්තු යන විට පළාත් සභාවට වී සිටින්නට සිදුවූ නීතීඥ සිසිර ජයකොඩි වැනි අය ගම්පහින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වී ඇත. නමුත් ඡන්දදායකයා ඒ හැන්දෙන් හැමෝටම බෙදා නැත. පාර්ලිමේන්තුව තුළ සිටිය යුතුම ඇතැම් පිරිස් එළියේ සිටියදී කිසිදු සුදුසු කමක් නොමැති පිරිස් ඡුන්දය ජයග‍්‍රහණය කර ඇත. මේ කාරණය සමාජජාල අවකාශයේ තදින් මතුවී ඇති අයුරු දැක ගතහැකිවිය. එහිදී ප‍්‍රබලව සන්සන්දනය වූයේ දකුණු පළාතේ පාර්ලිමේන්තු අසුන අහෝසිවූ සුනිල් හදුන්හෙත්ති සහ ජය ලැබූ ගීතා කුමාරසිංහ හා නිශාන්ත මුතුහෙට්ටිගමයි. බොහෝ ජවිපෙ හිතවාදී පිරිස් හා වෙනත් පාර්ශව පවා ඉතා කළකිරීමෙන් අදහස් දක්වනු දැකගත හැකිවිය. ජනාධිපතිවරණය සමයේ බුද්ධිමත් යැයි කියූ ඡුන්ද දායකයා, මැතිවරණ දින වන තුරු මැතිවරණ ඉතිහාසයේ වෙනසකට සූදානම් වී සිටි ඒ ඡුන්ද දායකයා එක රැුයින් බත් කන හරකුන් ලෙසින් රූපාන්තරණය කරන්නට විය. මිනිස්සුන්ට තේරෙන් නෑ, මිනිස්සුන්ට කොච්චර හොද කළත් වැඩක් නෑ, දැන් ඔය තෝරල යවපු අය පිස්සු නටද්දි තේරේවි මේ වගේ හිතේ දුකට කියන කතා ගොඩක් අහන්න දකින්න ලැබුණා.
ඇත්තටම ඔය විදිහට බැලූවොත් උගත් බුද්ධිමත් හොද වගේ නිර්ණායක අනුව ගීතා කුමාරසිංහලට වැඩිය වෘත්තීමය දේශපාලන කි‍්‍රයාධරයෙක් වෙච්ච සුනිල් හදුන්හෙත්ති සහෝදරයගෙ සුදුසුකම ගැන තර්කයට ලියුම්කරුට කිසිම ගැටළුවක් නෑ. හැබැයි එහෙම බලද්දි ගාල්ලෙ අජිත් කුමාර සහෝදරයත් පාර්ලිමේන්තුවෙ ඉන්න  ඕනෙ කෙනෙක්, පහුගිය කාලය පුරාවට පනත් ගණනාවකදි ඒවට විරුද්ධව තනිව පෙනී සිටියෙ අජිත් සහෝදරයා. හැබැයි කවුරුත් අජිත් කුමාර පාර්ලිමේනතුවට තේරුන් නෑ කියල හොටු පෙරනවා දැක්කෙ නෑ. ඒ වගේ ඔය උගත් බුද්ධිමත් හොද වරණයන්ට අනුව පාර්ලිමේන්තුවට යන්න  ඕන ගොඩක් දෙනෙක් වමේ පක්ෂ ඇතුළෙ වගේම වෙනත් පාර්ශව වලත් උන්නා. ඒත් ඒ අය වෙනුවෙන් ඒ වගේ දුක් වීමක් දකින්න ලැබුණ් නෑ. ගැටළුව පවතින්නේ සුදුසු පුද්ගලයන් තේරී පත් නොවී නුසුදුසු පුද්ගලයන් පාර්ලිමේන්තුවට පත් වීමනම් ඒ වෙනත් පාර්ශව වල පිරිස් ගැනත් ඒ කණගාටුව පැවතිය යුතුයි. නමුත් මේ බොහෝ තැන්වල පවතින්නේ තමන් අපේක්ෂා කළ ප‍්‍රතිඵලය නොලැබීම තුළ ඇතිවුණ සිත් වේදනාව සමනය කර ගැනීමට ගන්නා උත්සහායක් විනා අන් දෙයක් නොවෙයි.
වමේ දේශපාලනය තුළ අප මෙම නිශ්චිත දේශපාලන සිදුවීම කියව ගන්න  ඕනෙ කොහෙමද? එක පැත්තකින් ජනපි‍්‍රය දහරාවේ වම ලෙසින් නියොජනය වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගත්තද අනිත් පසින් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ඇතුළු වමේ පක්ෂ ගත්තද ඡුන්ද සංඛ්‍යාවෙන් ගතහොත් අසාර්ථක වී ඇත. ඒ තත්වය මිනිස්සුන්ට පවරා වමට නිදොස් විය හැකිද? එක අතකට ඔය වම කළ කී දෑ වල එක්තරා ශේෂ පත‍්‍රයකි. මෙම මැතිවරණයේදී ජවිපෙ සියයට හතරයි දශම ගණනක ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලංකාවෙන්ම ලබාගෙන තිබේ. නමුත් මේ තරම් ප‍්‍රචාරණ දැන්වීම් සදහා වියදම් නොකර, මුහුණු පෙන්වා පුද්ගල ප‍්‍රතිරූප ඉහළට ඔසවන්නේ නැතිව, අඩු පාඩු මැද වුවත් ජනපි‍්‍රයවාදී නොවන වාමාංශික වැඩපිළිවලක් සහිතව ඡුන්දයට ඉදිරිපත් වී ජවිපෙ 2001 දී සියයට දහයකට ආසන්න ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගන්නා ලදී. ජවිපෙ අපේක්ෂකයින්ගේ මුහුණවල් තාප්ප පුරා ඇළවෙද්දී, ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයේ කවරයට පවා අනුර දිසානායකගේ රූපය පැමිණෙද්දී අප ඒ ගැන විමසන විට ජවිපෙ හිතවතුන් පැවසුවේ මෙය මිනිසුන් ආකර්ෂණයට කරණා උපක‍්‍රමයක් බවයි. එසේනම් දැන් ඒ උපක‍්‍රමය අසාර්ථක වී ඇත. එය ජවිපෙ ප‍්‍රතිපත්තිමය පරිණාමයේ නිරූපණයක් නොවේනම් ඔවුන්ගේ හැසිරීම ඉදිරියේ සැළකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය යුතුව ඇත.
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මෙවර මැතිවරණය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කළ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය පිළිබදව සැළකීමේදී අතීතයේදී මෙන් අනාකුත් ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් කැපී පෙනෙන වෙනසක් නොවූ අතර එම පක්ෂ දෙකට ඡුන්දය නොදී ජවිපෙට ඡුන්දය දීමට ඔවුන් මතු කරණ ලද කාරණය වූයේ ඔවුන්ගේ අපේක්ෂකයන් ලයිස්තුව උගතුන් බුද්ධිමතුන්ගෙන් සමන්විත වීමයි. අනෙක් කාරණය එම අපේක්ෂකයින් සොරකම් නොකරන හොද අය වීමයි. ඒවගේම අළුත් පරපුර වැනි සංවිධාන මතුකළ ශක්තිමත් විපක්ෂය, ආණ්ඩුව කරවන ආණ්ඩුව වැනි සාධයන්ද මතුකරණ ලදී. සමාජ වෙනසක් හෝ වෙනත් එවැනි ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණයක් මිනිසුන් අතරට නොගෙනෙන්ට මිනිසුන්ට ශක්තිමත් විපක්ෂ යන කතාව අදාල නොවන අතර ඔවුන් සිතන්නේ දිනවන්නේ කවුද යන්නය. අවසන එය මහින්දද රනිල්ද වැනි තැනකට ලඝුවීම වැළැක්විය නොහැක. අනිත් අතින් ආසියානු පසුගාමී සමාජ ශේෂයන් කරපින්නාගෙන යන සමාජයක් ලෙස ඇතැම් ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රභූන් වෙත මිනිසුන් නිතැතින් ආකර්ෂණය වනු දැක ගත හැකිය. ඒ මිනිසුන් වෙත දේශපාලනය ගෙන යන්නේ නැතිව, ඔවුන් දියුණු කරන්නේ නැතිව මෙන්න අපේ එකාට උපාධියක් තියෙනවා, එයා හොරකන් කරන් නෑ කියුවට ඵලක් නැත. මිනිසුන්ට එය අදාල නැත ගමේ එකාට ගොස් කතිරය ගසා එයි. එයට ඒ මිනිසුන්ට බැන වැදී ඵලක් නැත. වරද ඇත්තේ සමාජ වෙනසක් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නා බලවේග වෙතය.
දැන් කෙනෙකුට අසන්නට පුළුවන් එහෙනම් ඩිමෝ බට්ටො අරන් හන්දි හන්දි ගානෙ ගිහින් විකල්ප ආර්ථික වැඩපිළිවලක් ගැන කිව්ව පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට හෝ වෙනත් වාමාංශික පක්ෂයකට මෙම ඡුන්ද ප‍්‍රතිඵල අනුව ජනතාව ආකර්ෂණය වෙලා තියෙනවාද කියල. එවැනි තත්වයකුත් නැහැ. පැහැදිලිවම පවතින සමාජ ප‍්‍රශ්න වලට පිළිතුර ලෙස වාම විකල්පයක් පිළිබදව අදහස ගොඩනගන්න, ඒ ගැන මිනිස්සු අතර කතිකාවතක් හදන්න, වම ගැන විශ්වාසයක් හදන්න ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය අසමත් වෙලා තියෙනවා. මෙතන ගැටළුව ලෝක පරිමාණව වමේ ව්‍යාපාරය නැවත අළු දූලි මතින් නවතාවයකින් නැගී සිටින මොහොතක ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය ජනතාවගෙන් ඈත් වීමත්, ලිබරල් සංශෝදනවාදයන්ට පසුබැසීමත්ය. එසේම පසුගිය කාල සීමවේ ප‍්‍රධාන දේශපාලන ධාරාවන්ට වෙනස්ව විකල්ප දේශපාලනයක් උදෙසා ලංකාව තුළ යම් අවකාශයක් ගොඩනැගුන අතර එය ජවිපෙ විසින් හුදු ජනපි‍්‍රයවාදය තුළ ප‍්‍රධාන දේශපාලන ධාරාවටම ගැටගසන ලද අතර අනෙකුත් වාමාංශික පක්ෂයන්ද එම අවකාශයට කඩාපැන එය තමන්ගේ ග‍්‍රහණයට ගැනීමට අපොහොසත්විය.
මේ සියළු කරුණු සාරාංශ ගත කළහොත් නැවත නැවතත් පසක් වෙන කාරණය වමේ දේශපාලනය නැතහොත් සමාජ වෙනසක් වෙනුවෙන් කරණා දේශපාලනය පිළිබදව නැවත නැවතත් වමේ අවකාශය තුළ සංවාදයට බදුන් කළ යුතු බවයි. එතනින් ඔබ්බට ජනතාව සකී‍්‍රය වෙන කම්හල් ගොවිබිම්වල අරගල තුළට යමින් මිනිසුන් අතර හිදිමින් ඔවුන්ගේ ඡුන්දය තම පක්ෂය වෙතට නොව ඔවුන් වම වෙත මතවාදීව දිනා ගැනීමේ දුෂ්කර මාවතට සමාජ වෙනසක් වෙන්වෙන් පෙනී සිටිනා සියළු පක්ෂ හා සංවිධාන යොමුවිය යුතුය. තම පක්ෂ අනන්‍යතාවයන් අතහැර වාමාංශික අනන්‍යතාවයක් තුළ සියළු දෙනාම පුළුල් සමාජ වෙනසක් වෙනුවෙන් තමන්ද වෙනස් වෙමින් දියුණු වෙමින් මිනිසුන් වෙනස් කිරීමේ කාර්්‍යය ඇරඹිය යුතුව ඇත. මොකක් හෝ දෙයක් කේවල් කොට ඔළු ගෙඩි ටිකක් දිනා ගැනීමෙන් කළ හැකි සමාජ වෙනසක් නොමැත. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය මැතිවරණ වේදිකාවල පැවසූ පරිදිම අප සියල්ලන් එකතු වී අළුත් ජනතාවක් පත්කර ගත යුතුව ඇත. 


   


Tuesday, August 11, 2015

පක්ෂ විපක්ෂය වෙනුවට සැබෑ විපක්ෂය


පක්ෂ විපක්ෂය වෙනුවට සැබෑ විපක්ෂය


මං පුංචිම කාලෙ ගෙදර සහෝදර සහෝදරියො කවුරුත් නැති හින්ද තනියමයි සෙල්ලම් කළේ. රූපවාහිණියෙන් බලන කාටුන් චිත‍්‍රපටි වගේ වැඩසටහන්වල චරිත තනියම රඟපාන එක  ඕනෙම පොඩි දරුවෙක් කරන දෙයක් ඒත් මට ප‍්‍රශ්නයක් තිබුණ, මං ඒ කතාවල වීරයා වුනාට පස්සෙ කවුද දුෂ්ඨය වෙන්නෙ? ඒකට උත්තරේ වුනේ මගේ සතුරා මංම වෙන එක. වීරයත් මන්ම රඟපානව, සතුරත් මන්ම වෙනව. සෙල්ලම් කරන්න කවුරුත් නැති එකේ ප‍්‍රශ්නෙත් මඟ ඇරෙනව. මට මේ දේ මතක්වුනේ පහුගිය කාලෙ පුරාවටත් දැන් ආයෙ ඡුන්දෙ කිට්ටු වෙලා වැඩියෙනුත් මතුවෙලා තියෙන හොද විපක්ෂයක් නැත්නම් ශක්තිමත් විපක්ෂයක් කියන කතා බහත් එක්කයි.
ඇත්තටම විපක්ෂය කියන්නෙ මොකක්ද? පාර්ලිමේන්තුවෙ ආණ්ඩු පක්ෂය ඉඳගන්න පැත්තට අනිත් පැත්තෙ ඉඳගන්න කට්ටියද? පාර්ලිමේන්තුවෙදි කුණුහරුප කියාගෙන එළියට ගිහින් කැන්ටිමෙන් දෙන්න බැන ගත්ත හැටි කතා වෙවී එකට බුරියානි කන එකද? සරළ අදහසක් තියෙනව විපක්ෂය කියන්නෙ ආණ්ඩු පක්ෂෙ කරණ හොද දේට උදව් කරල නරක දේට විරුද්ධ වෙන කට්ටියක් කියල. ආණ්ඩුවෙ වංචා දූෂණ වෙනවනම් කෑ ගහල  ඒව සමාජෙට එළිකරල ඒවට විරුද්ධව විරෝධය හදන එක, අකාර්යක්ෂම වෙද්දි ඒ ගැන විවේචනය කරණ එක වගේ අදහසක්. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වගේ විපක්ෂයෙ බලය ගන්න  ඕනෙ කියල ගොඩක් මැද පන්තිය පිරිස් අතර කථිකාවතක් හැදෙන්නෙත් මේ තර්කය ඇතුළෙ. ජවිපෙ පසුගිය කාල සීමාව ඇතුළෙ වංචා දූෂණ පිළිබද ප‍්‍රමුඛ විවේචකයාගේ භූමිකාව අයිති කරගන්නවත් එක්කයි. ඒ අනුව මේ පවතින සමාජ ක‍්‍රමය ඇතුලෙ ධනේෂ්වර පක්ෂයක් රට පාලනය කරණකොට ඒක අවුල්කර ගන් නැතුව කරගෙන යන්න මුර බල්ලගෙ භූමිකාව හොදටම කරන්න පුළුවන් කාටද කියල හොයන එක තමයි විපක්ෂයෙ භූමිකාවෙදි සළකන්නෙ. ඇත්තටම විපක්ෂය කියන්නෙ පවතින ක‍්‍රමයේ රැකවලූන් කියන එකද?
දැන් කෙනෙක් මට චෝදනා කරන්න පුළුවන් මිනිස්සුන්ට පොඩි හරි දෙයක් දිනා ගන්න එතකොට කවද හරි සමාජ වෙනසක් වෙනකන්ම ඉන්න  ඕනෙද කියල. චංචා දූෂණ වලට විරුද්ධවෙන එක වගේ දේවල් නරකද? ඒ වගේ දේවල් නේද ඇත්තටම විපක්ෂයකින් වෙන්න  ඕනෙ කියල. ඒවගේ දේවලූත් විපක්ෂයෙන් වෙන්න  ඕනෙ. හැබැයි විපක්ෂයෙ වෙන්න  ඕනෙ ඒක විතරමද? උසස් පෙළ විභාගය හොදට සමත් වෙන්නනම් හැම විෂයකම හැම ප‍්‍රශ්න පත‍්‍රයකටම හොදට ලෑස්තිවෙලා උත්තර ලියන්න  ඕනෙ. කෙනෙක් එක විෂයක පළමු ප‍්‍රශ්න පත‍්‍රයට හොදට ලෑස්ති වෙනව. වෙන එක විෂයක්වත් පොඞ්ඩක්වත් පාඩම් කරන් නැතුව. වෙන විෂයනුත් පාඩම් කරන්න තියෙනව කියල අදහසක්වත් නැතුව. දැන් මං ගිහිං එයාගෙන් අහද්දි ඇයි  ඕකම පාඩම් කර කර ඉද්දි අර වගේම කෙනෙකුට අහන්න පුළුවන් ඇයි පාඩම් කරණ එක නරකද කියල. අපි මෙතනදි බලන්න  ඕනෙ උසස් පෙළ සමත්වෙනව කියන සමස්ථ කි‍්‍රයාවලියට සාපේක්ෂවයි. ඒ වගේම අතනදිත් බලන්න  ඕනෙ රටක විපක්ෂයෙ කාර්්‍යයභාරය කියන කාරණයට සාපේක්ෂවයි. 
මෙතනදි තැන් දෙකකින් මේ කාරණය දිහා අපි බලන්න  ඕනෙ. කල්පනා කරල බලන්න පහුගිය කාල සීමාව පුරා විපක්ෂය කියන සාධකයේ හැසිරීම. අත්අඩංගුවට ගත්ත කෙනෙක් පැය 48ක් අත්අඩංගුවේ තබාගන්න ඉඩදෙන මර්දන පනතට, පාසල් වල ගාස්තු අය කිරීම නීත්‍යානුකූල කිරීමේ පනත වගේ දේවල් වලට ඔය විපක්ෂය විපක්ෂ වෙන් නෑ. ජවිපෙ පවා ඒ තීරණාත්මක පනත්වල ඡුන්දය විමසන වෙලාවල විපක්ෂයෙ භූමිකාව ඉටුකරමින් කැන්ටිමට වෙලා තේ බොනවා. මහින්ද ගෙනාපු අයවැයම අතුරු අයවැය කියල ගේද්දි, සේනක බිබිලෙගෙ නම සිල්ලරට විකුණල සමාගම් තර කරණ ෙඖෂධ පනත ගේද්දි අජිත් කුමාර සහෝදරය ඇර ඔය කොයි කවුරුත් යස අගේට අත ඉස්සුව. ඉතිං නියමින් හෝ අනියමින් හැම ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණාවකටම සහාය දෙනවා. ඒත් මහබැංකු අධිපති වංචා කරද්දි විපක්ෂය කඩු හෙලි අමෝර ගන්නව. මේ සමාජ ක‍්‍රමයෙ නඩත්තුවට  ඕනෙ කරණ ප‍්‍රතිසංස්කරණ, යෝජනා වලට විපක්ෂය නිහඩයි හැබැයි වංවා දූෂණ වගේ ඒ වැඬේ පිළිවලකට කරන්න බාධාවෙන වැඩ වලට විරුද්ධයි. පවතින වෙළඳ පල ධනේෂ්වර සමාජ භාවිතාවන් තව තවත් තහවුරු කරගන්න ගන්න කි‍්‍රයාමාර්ග වලට සහාය දෙන ගමන් ඒක හරියට කරගන්න බාධාවෙන පසුගාමී කි‍්‍රයාවන්ට විරුද්ධවෙන විපක්ෂයේ භූමිකාව සැබෑ විපක්ෂයේ භූමිකව වෙත ගෙන යා යුතුව තියෙනවා. ඒකට විපක්ෂයෙ භූමිකාව කියන්නෙ මොකක්ද කියල හරියටම අඳුන ගන්න වෙනවා.
ඇත්ත විපක්ෂයක් කියන්නෙ පවුලේ සංවාදයක් වගේ අපි අපි ඇතුළෙ පුංචි පුංචි ආරවුල් විසඳගන්නව කියන එකට නෙමෙයි. උදාහරණයක් ගත්තොත් පවතින සමාජ ක‍්‍රමය ඇතුළෙ හැමෝම හැම දෙයක්ම වෙළඳ භාණ්ඩයක් කරන්න හදනවා. ඒ අනුව සෞඛ්‍යත් වෙළද භාණ්ඩයක් කරන්න ඔය කොයි පාලකයත් ඡුන්දෙදි අපේ මූණට නොකීවට උත්සහ කරණව. දැන් සැබෑ විපක්ෂයක කාර්්‍යයභාරය වෙන්නෙ සෞඛ්‍ය ඇමතිවරයා ගත්ත කොමිස් කුට්ටියක් ගැන කියන එක විතරක් නෙමෙයි. මේ සෞඛ්‍ය වෙළඳ භාණ්ඩයක් කරණ ප‍්‍රතිපත්තියත් එක්ක කොන්දේසි විරහිතව ගැටෙන්න  ඕනෙ. ඒත් අපි විපක්ෂයෙ කාර්්‍යය භාරය කියල දකින්නෙ මීට වඩා හරිම සරළ දෙයක්. ඇත්තටම ඒක විපක්ෂයද කියන ප‍්‍රශ්නෙත් එනවා. ආණ්ඩුව ගෙනියන ප‍්‍රතිපත්තියට විරුද්ධවීමක් නෙමෙයි ඇත්තටම එතන කරන්නෙ ඒකට උදව් කිරීමක්. නැත්නම් ඒකට පක්ෂ වීමක්. 
සැබැවින්ම පවතින සමාජ ක‍්‍රමය තුළ සැබෑ විපක්ෂයේ භූමිකාව පවතින සමාජ ක‍්‍රමයෙන් වෙනස්ව වඩා යහපත් සමාජයක් දිහාවට යොමුවූවක් වෙන්න  ඕනෙ. ඒක පාර්ලිමේන්තුවෙ අනිත් පැත්තෙ වාඩිවෙලා ආණ්ඩුවට හූ කියනවට වඩා සංකීර්ණ වගේම භාර¥ර කාර්්‍යයක්. සැබෑ විරුද්ධ පක්ෂයේ කි‍්‍රයාකාරීත්වය මහ පොළවත් එක්ක බැඳුනක් වෙන්න  ඕනෙ. විරුද්ධත්වය කියන මතය ඊළග ඡුන්දෙදි තමන්ට බලය ගන්න හෝ තමන්ගෙ ගොඩ වැඩිකර ගැනීමෙන් එහාට ගිහින් පවතින ක‍්‍රමයට එරෙහි අදහසක් ජනතාව වෙත ගෙනයාමත් ඔවුන් ඒ වටා ගොනු කිරීමත් දිශාවට යොමුවිය යුතුයි. මෙතනදි ආණ්ඩුව කරණ ¥ෂණ වංචා වලට මුණිවත රකින්න  ඕනෙ කියල කියවෙන් නෑ. ඒවට විරුද්ධ වෙන්න  ඕනෙ හැබැයි මේ සමාජයෙ අර්බුදය මේ ආණ්ඩුවෙ ඉන්න ඇමතියෙක් හරි දෙතුන් දෙනෙක් හරි හොරකන් කරණ එක වගේ තැනකට ලඝුවෙන්න දෙන්න බෑ. 
පවතින සමාජය ඇතුළෙ සැබෑ විපක්ෂයෙ භූමිකාව පවතින්නෙ මිනිසුන් අතරයි. සැබෑ විපක්ෂය මතුවෙන්න  ඕනෙ ඔවුන් තුළිනුයි. ආණ්ඩුව ගන්න ජනතා විරෝධී කි‍්‍රයාමාර්ග වලට එරෙහිව දැනුවත් වෙලා නැගී සිටින්න  ඕනෙ ඔවුන්. එහෙම නැතුව පාර්ලිමේනතුව ඇතුළට යවන ගැළවුම්කරයො ටිකක් ස්වර්ග රාජ්‍යය පහල කරනකන් බලන් ඉදීමෙන් විසදුම් ලැබෙන් නෑ. ඉතිහාසය පුරාම තීරණාත්මක ජනතා විරෝධී තීරණ පරාජය කළේ පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළෙ නෙමෙයි, ඉන් එහා මහපාරෙ අරගල ඇතුළෙයි. පහුගිය මහින්ද රාජපක්ෂ සමය ඇතුළෙ පාර්ලිමේන්තුවෙ තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් තියෙද්දිත් පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල පනත, විශ‍්‍රාම වැටුප් පනත වගේ දේවල් පරාජය කළේ ඒ ප‍්‍රශ්න පාර්ලිමේන්තුවෙ හතර සීමාව පැනල මිනිස්සු ඒව තමන්ගෙ අතට ගත්ත හින්දයි. ඒ නිසා කවුරු බලයට ආවත්, සැබෑ විපක්ෂයවීමේ වගකීම තියෙන්නෙ මිනිස්සු අතේ. ඡුන්දෙදි කාට හරි කතිරය ගහන එක නෙමෙයි වැදගත් දෙය, එතනින් එහා එළඹෙන සමය ඇතුළෙ සකී‍්‍රය වෙන එකයි. වාමාංශික ව්‍යාපාරය වැනි සමාජ වෙනසක් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න බලවේග වල වගකීම මේ සැබෑ විපක්ෂය ගොඩනගන එකයි. ඒ විපක්ෂයෙ වගකීම තමන්ගෙ කරට ගැනීමෙන්ම නෙමෙයි මිනිස්සු සංවිධානය කිරීම හරහා ඔවුන්ව විපක්ෂය බවට පත් කිරීමෙණි. එවැනි සකී‍්‍රය ජනතාවක් හරහායි එම ව්‍යාපාර බලාපොරොත්තුවෙන සමාජ වෙනස කරන්න වෙන්නෙ. එහෙම නොවී කොළ පාටට නිල් පාටට වගේම රතු පාටට අත්පුඩි ගහන පිරිසක් හදා ගන්න එකෙන් නෙමෙයි.



Friday, July 10, 2015

කලාවට සදළුතලාවෙ ඉන්නදෙමුද?


කලාවට සදළුතලාවෙ ඉන්නදෙමුද?


ජාතික පුස්තකාල ශ‍්‍රවණාගාරය නිරන්තරයෙන් විවිධ පොත් එළි දැක්වීම්, සම්මන්ත‍්‍රණ ආදියට වෙන් වෙයි. කවි සංවාද, සිනමා රසාස්වාදන වැඩසටහන්, ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලවල් මේ ආදී කලාවට අදාල සංවාද තලයේ යම් යම් දේ කොළඹ කේන්ද්‍ර කොටගෙන පැවැත්වෙයි. නමුත් මේ සංවාද වල සහභාගීත්වය මෙන්ම එහි විෂය පරාසයන්ද යම් නිෂ්චිත සීමාවක් තුළට කොටු වී ඇති බව අපට හදුනාගත හැකියි. මේ හැම තැනකම කැරකවෙන්නේ කොළඹ ආශි‍්‍රත නාගරික තරුණයින් කේන්ද්‍ර කරගත් එකම මුහුණු ටිකක්ය. මෙවැනි සංවාද වලටම සහභාගීවී ඔවුන් සියල්ලෝම එකිනෙකා හදුනන මිතුරු කව බවට පත්ව ඇත. නමුත් ලාංකීය කලාවේ හෝ කලා රසිකයා ගැන නිවැරදි කියවීමක් මේ තුළින් අපට ලබා ගත හැකිද? මේ ගැන සරළ අදහසක් ගන්න සිදුවීමක් පසුගිය වසරෙ කොළඹ අන්තර් අන්තර් ජාතික සිනමා උළෙල කාලෙ මං අත්වින්ද. සිනමා උළෙලෙ සිනමා ශාලා බොහොමයක් තිබුණෙ කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉදන් පයින් යන දුරින්. සිනමා උළෙල නරඹන්න නොමිළේ ප‍්‍රවේශපත් ඒ ආසන්නයේම පදනම් ආයතනයේදී වගේම සිනමා ශාලා අසළත් ලබා ගන්න පුළුවන්කම තිබුණ. නමුත් එහෙන් මෙහෙන් මේ මොකක්ද බලන්න ආපු කෙනෙක් ඇරෙන්න එතනත් වැඩි හරියක් තිබුණෙ පුරුදු මූණු ටිකමයි. කොළඹ ඉන්න ග‍්‍රාමීය තරුණ ප‍්‍රජාව වැඩි පිරිසක් එකට එකතු වුණ තැනක් තමයි කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය. ඒ ආසන්නයේම මෙවැනි ජාත්‍යන්තර චිත‍්‍රපට ප‍්‍රදර්ශනයක් තිබුණත් එහි උණුසුම විශ්ව විද්‍යාලය ඇතුළට දැනුනෙ හරිම අඩුවෙන්. එහෙන් මෙහෙන් කෙනෙක් දෙන්නෙක් මිසක් සාමූහිකව ඒ අවස්ථාවට සහභාගිවෙන්න උනන්දුවක් ඔවුන් තුළ තිබුන් නෑ. සත්‍ය ලෙසම ඔවුන් නියෝජනය කරන්නෙ හුදෙක් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයා නොව මේ රටේ බහුතර සාමාන්‍ය ජනතාවගේ රුචිකත්වයයි, රසවින්දනයයි.
අපේ රටේ ජනපි‍්‍රය කතාවක් තමයි දැන් හැදෙන ළමයි අමරදේවගෙ නන්දා මාලිනීගෙ සිංදු අහන් නෑ මේ අය අහන්නෙ බාතිය සංතුෂ්ගෙ ඉරාජ්ගෙ සිංදු කියන එක. ඒත් අපේ රටේ තරුණය වැඩියෙන්ම කැමති භාතිය සංතුෂ්ලගෙ ඒ සංගීතයටද? පහුගිය සිකුරාද දවසක හැන්දෑවෙ මං කොටුවෙ පදික වේදිකාවෙ ඇවිදිමින් ඉන්නාවිට එහි ක්‍ෘ අළෙවි සැල් අවට සති අන්තයේ නිවෙස් වලට යාමට පෙර තරුණයින් ගෙදර රැුගෙනයාමට ක්‍ෘ පට මිළදී ගණිමින් සිටිය. ඔවුන් වැඩි දෙනෙක් මිළට ගත්තෙ චිත‍්‍රපට හෝ වෙනයම් දෙයක් නොවෙයි ජනපි‍්‍රය සංගීත කණ්ඩායම්වල සජීවී සංගීත ප‍්‍රසංග වල වීඩියෝ දර්ශන. බස් රථවල නිරන්තරයෙන් ප‍්‍රචාරණය වන්නෙත් මෙම ගීතය. නාගරික තරුණයාගෙන් බැහැරව ග‍්‍රාමීය තරුණයින්ගේ ප‍්‍රධානම රසවින්දන මාධ්‍යය වී ඇත්තේ මෙම සංගීත ප‍්‍රසංගය. ”මේ සතියෙ කොහෙවත් සංගීතයක් නැද්ද?” ”සංගීතෙ ගහන්නෙ කවුද?” මේවා මිතුරන් පිරිසක් එකතුවූ විට සුලභ වදන්ය. මිතුරන් එකතුවී ? යතුරුපැදිවල නැගී කෑගසමින් එද භූමියට යන ගමනේ සිට සංගීතයට සවන් දීම, නර්තනය හා මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය ඇතුළු සාමූහික කි‍්‍රයාකාරකම් රැුසක් මීට අයත්ය. මේ සංගීත සම්ප‍්‍රදායට ග‍්‍රාමීය තරුණ තරුණියන් ආකාර්ෂණයට හේතු කිහිපයක් උපකල්පනය කළ හැකිය. 
මේ සංදර්ශන බොහෝමයක් නොමිළේ පැවැත්වීම, නැතිනම් ඉතා අඩු මුදලකට පැවැත්වීම නිසා ඔවුනගේ දුෂ්කර ආර්ථික ජීවිතයට මෙය එතරම් අමතර බරක් නොවෙයි. මෙය අප සංසන්දනය කළ යුත්තේ නෙළුම් පොකුණේ මහසමයම නැරඹීමට හෝ ලයනල් වෙන්ට් රඟහලේ ෙවිදිකා නාට්‍යයක් නැරඹීමට ප‍්‍රවේශ පතකට වැය වන මිළත් සමඟය. වේදිකා නාට්‍ය,වෙනත් සංගීත ප‍්‍රසංග ආදිය බොහෝ  විට පැවැත්වෙන්නේ කොළඹ කේන්ද්‍ර කරගනිමින්ය. එබැවින් ඈත ප‍්‍රදේශවල සිටින පිරිස් වලට මෙවැනි අවකාශයන්ට ප‍්‍රවේශවීම අපහසු වෙයි. නමුත් මෙම එළිමහන් සජීවී සංගීත ප‍්‍රසංග රටපුරා හැම තැනකම පැවැත්වෙයි. තම ගමේ පාසලේ කී‍්‍රඩා පිටියේ, ආසන්න නගරයේ නිතර මෙවැනි සංදර්ශන සංවිධානය වෙයි. රාතී‍්‍ර කාලයේ පැවැත්වෙන බැවිනුත් බොහෝ විට සති අන්තයේ පැවැත්වෙන බැවිනුත් තම දෛනික කටයුතු වලට බාධාවක් කර නොගෙන සහභාගීවීමට අවස්ථාව ලැබෙනව. ඒ වගේම මේක සාමූහික කි‍්‍රයාකාරකමක් හැමෝම එකට එකතුවෙලා යන්නෙ නටන්නෙ ගැටුම් ඇතිකරගත්තත් එතනත් යම් විදිහක සාමූහික කි‍්‍රයාකාරීත්වයක් තියෙනව. දහස් ගණනක් සෙනග මැද්දෙ දහඩිය පෙරාගෙන නටමින් ලබන ඒ අත්දැකීම වාහනයකින් පැමිණ වායුසමනය කළ ශාලාවක ලබන දියුණු සංගීතමය අත්දැකීමකට වඩා වෙනස්. 
මීළගට මේ ගීත දිහාවට අවධානය යොමු කළොත් ඉතා සරළ පදවැල් මෙහි පොදු ලක්ෂණයක්. සරළ කිව්වද එය සරළ බවටත් වඩා වචන සංස්කරණයකින් තොරව නැතිනම් ව්‍යවහාර භාෂාවෙන් පැවසුවහොත් අමුවෙන් අදහස් ඉදිරිපත් කරනු දැකගත හැකිය. ඒ බොහොමයක් විරහව වැනි කරුණු මුල් කරගෙන රචනා වී ඇති අතර මව්පිය ගුණ කියවෙන ගීතද ඉහළ ආකර්ෂණයක් හිමිකර ගන්නා අයුරු දැකගත හැකිය. සංකීර්ණ තනු දියුණු සංගීත සංයෝජනයන් වෙනුවට යම් ආකාරයක ඒකාකාරී බවක්ද මෙම ගීත තුළ දැකගත හැකියි. මෙහිදී සමහර වියතිරේඛයන් පවතින බවද අමතක නොකළ යුතුයි. මොවුන් මෙම ගීත වලට මෙතරම් ආකර්ෂණය වන්නේ මන්ද යන්න සිතන විට මා හට මුහුණ දුන් තවත් අත්දැකීමක් මතකයට නැගෙයි. මා මිතුරන් කිහිප දෙනෙකු සමග මිතුරෙකුගේ බෝඩිමකට වී විභාගයකට සූදානම් වෙමින් සිටින අතර තුර දිනක් අප හා කතා බහට එක්වූ එම බෝඩිමේ අයිතිකාරය තම මිතුරාට පැවසුවේ ”මචං මුන් බලන ෆිල්ම් බැලූවම ඔළුව විකාර වෙනව. මටනම් කල්පනා කරන්න ජීවිතේ ඇති තරම් ප‍්‍රශ්න තියෙනව ඔය වෙලාවත් මොනවගෙන් හරි ඔළුව පුරවගෙන බර කරගන්නෙ මොකටද? මටනම්  ඕනෙ එ වෙලාව ජොලියෙන් ඉන්න”. ඔහුගේ කතාව ඉතා සාධාරණය. ජීවිතේ පුරා වෙහෙස වී හෙම්බත් වී සිටින මිනිසුන්ට අවැසි වන්නේ සැහැල්ලූවකි. තම ආතතීන් සමනය කර ගැනීමට මගකි. 
මේ දිහා විමසිලිමත්ව බලන විට පැහැදිලිවන කාරණයනම් කලාවේ උසස්ම නිර්මාණයන් රසවිදීමේ අවස්ථාව මෙන්ම ඒවා රස විදීමේ වින්දන හැකියාවද ඇත්තේ ධනපතීන් හා යම් තාක් දුරකට මැද පන්තියෙහි පිරිස් අතෙහිය. කලා කරුවන් සිටින්නේද එම සමාජ ස්ථරයන් තුළය. එම කාරණය පැහැදිලිය. කලා නිර්මාණකරනයට මෙන්ම ඒවා රසවින්දනයටද යම් නිදහසක් හා අධ්‍යන හැකියාවක් තිබිය යුතුය. එම ශක්‍යතාවය මුළු කාලයම එදා වේල හොයා ගැනීමට දිය කරන මිනිසුන්ට ලබා ගැනීමට අපහසුය. මේ කරුණ එදා සෝවියට් රුසියාවේද විවාදයට ලක්වූ කාරණයකි. කලාව ජනතාව උදෙසා විය යුතුය යන සමාජ සත්තා යථාර්තවාදී දෘෂ්ඨියෙන් තර්ක කල ඇතමුන් පැවසුවේ පීඩිත ජනතාවගේ කලාවක් ගොඩනැගිය යුතුය යනුවෙනි. ට්‍රොස්කි මෙහිදී පැවසුවේ සෑම විටම කලාව දියුණුවූයේ බලය හිමි පංතිය වටාය. මානව සමාජය මේ වන විට යම් තැනකට රැුගෙන පැමිණ ඇත. ඒ අනුව කල යුත්තේ එය පීඩක පංතියේ කලාව ලෙසින් ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීම නොව එම කලාව පීඩිත පංතිය වෙත දිනා ගැනීමයි. මම මේ මතයන් දෙක ඔබ හමුවේ විවෘතව තබමි.
කලාව ජනතාව අතරට ගෙනයන්නේ කෙසේද? ඔවුන් පුළුල් රසවින්දනයක් වෙත ළගා කරන්නේ කොහොමද? මෙය විකල්ප දේශපාලන අදහස් දරණ කලා කරුවන් පුළුල්ව ප‍්‍රවේශ විය යුතු ප‍්‍රශ්නයකි. විශේෂයෙන්ම කොළඹ ආශි‍්‍රතව විකල්ප ගීත ඇතුළු සම්මත ධාරාවෙන් බැහැර කලා කරුවන්ටද මෙම බහුතරය වෙත ප‍්‍රවේශ වීම අපහසුය. මන්දයත් ඔවුන්ගේ ආමන්ත‍්‍රණය මෙම පිරිසට බොහෝ දුර බැවිනි. අනිත් අතට කලා කරුවන් නිර්මාණකරනයේ යෙදෙනවා විනා එය නිශ්චිත දේශපාලන අරමුණු තුළ සිරකල යුතුද යන්න පිළිබදවද විවාදයක් පවතී. කෙසේ නමුදු බහුතර ජනතාවගේ කලා රසිකත්වය පිලිබද මෙගා බලල බුදියගන්න මිනිස්සු වැනි හුුදු විවේචනයකින් ඔබ්බට ගොස් එම කලා අවකාශයට ප‍්‍රවේශ වීමටත් ඔවුන් දියුණු රසිකත්වයක් වෙත ගෙන ඒමට මං සෙවිය යුතුය. 

රිවිහාර පින්නදුව
   



Friday, June 19, 2015

සමාජ ජාල අවකාශය, කවිය හා කලාව


සමාජ ජාල අවකාශය, කවිය හා කලාව 


අතීත පරම්පරාවල කවියො තමන් පත්තර වල කවි පිටු වලට කවි ලියල ඒව පළවෙනකන් බලන් හිටපු හැටි, එහෙම පල උනහම සතුටු උන හැටි කියනව අහල තියෙනව. ඒත් වර්තමාන පරම්පරාවට එද්දි අද දවසෙ තරුණ කවියො සම්පූර්ණයෙන්ම නැතත් බොහෝ දුරට පුවත් පතක තම කවිය පලකරගන්න ඉස්සර තරම් උනන්දුවක් දක්වන බවක් පේන්න නෑ. හේතුව පහසුවෙන් තේරුම් ගන්න පුළුවන්, එදා නවක කවීන්ට තම නිර්මාණ සමාජයට ගෙනියන්න තිබ්බෙ මාධ්‍ය දෙකයි. එකක් පොතක් විදිහට මුද්‍රණය කරන එක, අනික පුවත් පතක, සඟරාවක පලකරන එක. ඒත් අද දවසෙ කවීන්ට හරි ඒ ධාරාවේ නිර්මාණකරුවන්ට තමන්ගෙ නිර්මාණ සමාජය සමඟ බෙදා ගන්න ක‍්‍රමවේදයන් විවර වෙලා තියෙනව. මූලිකවම ඒ සමාජජාල මාධ්‍ය හරහායි. වෙහෙස මහන්සි වෙලා ප‍්‍රකාශකයො හොයාගෙන පොත් ප‍්‍රකාශ කරන්නත් ඔවුන් අතර එතරම් උනන්දුවක් නෑ.  මොකද නිර්මාණ කරුවෙක් විදිහට ඔවුන් තම නිර්මාණ ඊට වඩා පහසුවට රසිකයින් අතරට ගෙනියනව මෙම සමාජජාල මාධ්‍ය හරයා. පත්තරයක කවියක් පල උනත් ඊට වඩා තෘප්තියක් එම පත්තර පිටුව තමන්ගේ සමාජජාල අවකාශන් තුළ පල කිරීමෙන් ඔවුන් ලබනව. මෙතනදි පුවත් පත් ලෙස සතුටු වෙන්නත් කාරණයක් නැතුවම නොවෙයි, ඔවුන් එම පුවත් පත් පිටු ෆේස් බුක් වැනි අවකාශයන් තුළ පලකිරීමෙන් සතුටුවෙන්නෙ මගෙ කවි පත්තරවලත් යනවා යන්න සමාජයට ප‍්‍රකාශ කිරීම හරහායි. ඒ අනුව පුවත් පත් කවි පිටුවලට තවමත් සමාජයේ වටිනාකමක් පවතිනව කියන කාරණයත් ඔප්පු වෙනව.
සමාජ ජාල මාධ්‍ය අවකාශය කලා ක්ෂේත‍්‍රය ඇතුළෙ සුවිශේෂීයි. මේ වෙබ් අඩවි නිර්මාණකරුවන්ට අසීමිත නිදහසක් ලබාදෙනව. ව්‍යාකරණ සීමා, සංස්කෘතික සීමා, ඉඩකඩ සීමා මේ ආදී සියල්ල අභිබවමින් තමන්ට රිසි පරිදි තම හැගීම් වචන, රූප කරන්නට ඔවුන්ට ඉඩකඩ විවරවෙනව. තාක්ෂණයේ දියුණුවත්, එම තාක්ෂණය සුළභවීමත් එක්කම මේ සමාජ ජාල අවකාශය භාවිතා කරණ පිරිසත් පුළුල් වෙන්න ගත්ත. ඊට සාපේක්ෂ මේ අවකාශයෙ නිර්මාණකරුවන් ප‍්‍රමාණයත් වේගයෙන් ඉහළ ගියා. ඒ තුළ සයිබර් අවකාශයේ කවීන්ගේ සංගම් වැනි දේවල් ඇතිවුණා. සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි හරහා හදුනාගත් ඔවුන් පසුව සුහද හමු වැනි දේ සංවිධානය කරමින් එකතුවුණා. කවි සංවාද වැඩසටහන්, කාව්‍ය සංග‍්‍රයන් එළිදැක්වීම් වැනි විවිධ කටයුතු මේ සාමූහිකයන් හරහා සිදුවුණා. සාමාන්‍ය කවි පොතක්, පත්තර කවි පිටුවක් වගේ නෙමෙයි මෙහිදී කවියට සෘජුවම තම රසිකයින්ගෙ ප‍්‍රතිචාර ලැබෙනව වගේම ඔවුන් සමග සංවාදගත වෙන්නත් අවකාශය උදාවෙනව. 
මෙහිදී කවියට අමතරව විවිධ නිර්මාණාත්මක අදහස් දැක්වීම්, සරළ කෙටි චික‍්‍රපට වැනි විවිධ කලාත්මක අත්හදා බැලීම් මෙම අවකාශය තුළ දැකගත හැකියි. ”ගප්පියා” වැනි ප‍්‍රධාන මාධ්‍ය වලින් බැහැරව මෙම සමාජ ජාල අවකාශය හරහාම තමන්ගේ අනන්‍යතාවය ගොඩනගා ගනිමින් ජනපි‍්‍රයවූ නිර්මාණකරුවන් අපට හමුවන්නේ මෙම අත්හදා බැලීම් තුළින්ය. මෙම නිර්මාණ කරුවන් අතර එම සමාජ ජාල අවකාශයටම අනන්‍යය විවිධ වදන්, රූප, කාටුන් චරිත ආදිය පවතින අතර නිර්මාණකරුවන් මේවාද තම නිර්මාණයන් සදහා දායක කරගනී. මීළග නිර්මාණය පලවෙනතුරු බලා සිටින රසික ප‍්‍රජාවන්ද ඇතැම් නිර්මාණකරුවන් වටා එක් වී සිටී. 
මෙම සමාජ ජාල අවකාශය දෙස බලන කල සමාජය මුහුණ දෙන අනන්‍යතා අර්බුදයද මැනවින් පැහැදිලි වේ. බොහෝ දෙනෙකු (හැමෝම අඩු වැඩි වශයෙන්) කවි හා වෙනත් නිර්මාණ මෙහි පලකරන්නේ අන් කිසිවකට නොව තමන් කියාද කෙනෙකු සිටින බවට බාහිර සමාජයට අගවන්නටය. සරළව පොරක් වීමටය. මෙහිදී තම නිර්මාණ තුළ විප්ලවීයත්වය, රැුඩිකල්කම, රස්තියාදු උපසංස්කෘතික ලක්ෂණ, මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය පෙන්වීමට මෙම බොහෝ දෙනෙක් උත්සුක වෙයි. එය අසාර්ථක නැත. එම වෙනස් බවට බොහෝ දෙනෙකු නිතැතින්ම ආකර්ෂණය වෙයි. නමුත් මේ බොහෝ දෙනෙකු සංවාද තුළ අදහස් දක්වද්දී වගේම පෞද්ගලික ජීවිත වලට එබී බලන විට පැහැදිලිවන කාරණයනම් ඔවුන් බොහෝ විට අතිශය ගතානුගතික බවයි. තවද ඒ විකල්ප භාවිතයන් අප සමඟ එක්ව කි‍්‍රයාකාරීත්වයට නගන්නට අප යෝජනා කරණ විට ඒ බොහෝ දෙනෙක් විවිධ තර්ක, හේතු දක්වමින් අපව මගහරී. යථාර්තයනම් එම බොහෝ නිර්මාණකරුවන් පිටුපස එම නිර්මාණ හරහා ආකර්ෂණයක් ලබා ගැනීමෙන් ඔබ්බට අන් යමක් නොමැති බවයි.
කෙසේ නමුදු මෙම අවකාශයේ කලා කරුවන් විකල්ප අදහස් සමාජ ගත කිරීමේදී සාධනීය කාර්්‍යය භාරයක් ඉටුකරයි. එසේම ඔවුන්ගේ නිර්මාණ ආශ‍්‍රයෙන් ගොඩනැගෙන සංවාදයන්ද බැහැර කල නොහැක. එසේම දේශපාලනිකව මෙම අවකාශය භාවිතා කිරීම පිළිබදව විකල්ප ධාරාවේ දේශපාලනය තුළ සිටින පක්ෂ හා සංවිධාන විශේෂයෙන් අවධානය යොමුකළ යුත්තේ එම මාධ්‍ය අවකාශය දිනෙන් දින දියුණු වෙමින් අද වන විට එදිනෙදා ජීවිතයේ අංගයක් බවට එය පත්වෙමින් ඇති බැවිනි. මිනිසුන් තොරතුරු ලබා ගැනීමට මෙන්ම තම සමාජ සම්බන්ධතා පවාත්වාගෙන යාම සදහාත් මෙම සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි භාවිතා කිරීම තුළ එදිනෙදා ජීවිතයේ ඔවුන්ට සමීපතම මාධ්‍යය බවට එය පත්ව ඇත. එබැවින් කවිය මෙන්ම අනෙකුත් කලා මාධ්‍යන් වෙතද එය දැඩිව බලපානු ඇත. 

(රිවිහාර පින්නදුව)


Saturday, March 21, 2015

ඉතිං රසද යහපාලන ලොලි පොප්..........


ඉතිං රසද යහපාලන ලොලි පොප්..........


ඉස්සර කෑම කවද්දි අම්මල හද මාමා කිරියි පැණියි ගෙනත් දේවි වගේ ගොඩක් කථා කියනව හැබැයි වැඬේ කරව ගත්තට පස්සෙ අන්තිමට තාත්ත වැඩ ඇරිල එද්දි ගේන ටොෆියක් ලොලි පොප් එකක් වගේ දේකට වැඩියෙන් දෙයක් ලැබෙන් නෑ. ලංකාවෙ මහේශාඛ්‍ය දේශපාලනය ඇතුළෙ තරුණයට අත් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ වගේ ඉරණමක්. හැමදාම කිරියි පැණියි දෙන්නම් කියනව ඒත් වෙන්නෙ ලොලි පොප් උරව උරව ඉන්න. 
මැතිවරණයෙන් පස්සෙ තිබ්බ රූපවාහිණී සාකච්ඡුාවකදි ජනාධිපතිවරය කියනව එයාගෙ ජයග‍්‍රහණයට තරුණයන්ගෙන් විශාල සහයක් ලැබුන විශේෂයෙන් සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි වල තරුණයන්ගෙන් විශාල මෙහෙයක් උනා කියල. විශේෂයෙන් සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි තුළිනුත් ඊට බාහිරවත් සංවිධානය වෙන තරුණ බලවේග දේශපාලන කි‍්‍රයාකාරීත්වය තුළ තීරණාත්මක සාධකයක් බවට පත්වෙන ආකාරය ලංකාවෙත් ඉන් පිටත් අපිට දිගින් දිගිටම දැක ගන්න ලැබුන. මේ අයගෙ විශේෂත්වයක් වුනේ සංවිධිත දේශපාලන ව්‍යාපාරයන් සමග සම්බන්ධ නොවී හුදෙක්ම පෞද්ගලික මට්ටමින් සකී‍්‍රය වීමයි. ලංකාවෙත් ආසන්න දේශපාලන අත්දැකීම තුළ යහපාලනය උදෙසා වුණ තරුණ පෙළගැස්ම තුල මෙම ලක්ෂණය දකින්න ලැබුන. මේ තත්වයේ නිවැරදි හරස් කඩක් ඒ දවස්වල ෆේස් බුක් වෙබ් අඩවියේ ගැවසුනානම් දැක ගන්න ලැබුණ. මහින්ද මෛතී‍්‍ර විවාදය ඇතුළෙ වීරයන් වුනේ මෛතී‍්‍ර හිතවාදී පිරිස්. විශේෂයෙන්ම මහින්දගේ හා ඔහුගේ හිතවතුන්ගේ ග‍්‍රාම්‍ය හැසිරීම් මෙම පිරිසගේ පිළිකුලට භාජනය වුණා. දේශපේ‍්‍රමය, කුඩා ළමුන් වඩාගෙන සිප වැළද ගැනීම වගේ දේවල් සාමාන්‍ය ජනතාවට පොදුවේ යම්තාක් දුරකට තවදුරටත් වළංගු උනත් මේ කොට්ඨාෂය තුළ එය ඔවුන්ගේම භාෂාවෙන් කියනවානම් ගොන් පාට් වී තිබුණි. මේ පිරිස ඉතා අවංකව යහපාලන සිහිනය දුටු අතර මහින්ද හිතවාදීන් හුදෙකලා වෙන තත්වයක් ඇතිවිය. එනමුදු සිංහළ බෞද්ධ ජාතිකවාදී පදනමකින් මහින්ද හිතවාදී, නිවැරදිවම පැවසුවහොත් මහින්දවාදී විශාල තරුණ පිරිසක් සිටි බවද අමතක නොකළ යුතු කරුණකි. වමේ පොදු අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පිරිස් වැනි විකල්ප නියෝජනය කළ පිරිස් මේ අයට පෙනුනෙ මේ වෙලාවෙ කරන්න  ඕනෙ දේ කරන් නැතුව වැඩකට නැති දේවල් කරණව,  ඕකෙන් මහින්දට උදව්වක් වෙන්නෙ වගේ විදිහට. පස්සෙ ඔවුනුත් ටික ටික තරහ කාරයො බවට පත්වුණා .
තරුණ පිරිස කළමණාකරනය අධිපති දේශපාලනය තුළ ඉතා වැදගත් කාරණයක් විය. තරුණයින් ක‍්‍රම විරෝධී භාවිතයකට නොගොස් තමන්ට පාලනය කළ හැකි සීමාවක් තුළ ඔවුන්ව රදවා ගැනීමට පාලකයින්ට අවශ්‍යය. ඒ සදහා ඔවුන්ගේ ආවේගයන් පිට කර ගැනීමට ඉඩ සදා දීම මේ තුළම සිදුවෙයි. එය උදාහරණයක් විදිහකට වැවක වැව් බැම්ම ආරක්ෂාකර ගැනීමට එම පීඩනය කළමණාකරනයට පිටවානක් සාදනවා වැනි දෙයකි. අනාගත ජීවිතය පිලිබද අස්ථාවරත්වය, හිමිකර ගන්න ඉඩක් නැති ඔළුව උඩ ගොඩ ගැහුව මහා බර හීන, ළමා කාලය තරුණ කාලය අහිමි කරගෙන උපන් දවසෙ ඉදන් දුවන තරගෙක තමන්ට තමන් අහිමිවුණ ජීවිතයක අපිටවත් නොතේරෙන අපි ඇතුළෙ පැසව පැසව තියෙන පීඩාව මේ හැම දේකම ආතතියන් මහින්ද විරෝදය වගේ තැනකට ගොනු කරන්නට ඔවුන් සමත් වුණා. මේ ප‍්‍රශ්න වලට සැබෑ විසදුම් හොයන්න තරුණ පරපුර යොමුවුණානම් පාර්ලිමේන්තුවෙ මොන පැත්තෙ හිටියත් පාලකයො හැමෝටම ඒක තර්ජනයක් වෙනව. උදාහරණයකට අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය ගත්තොත් අධ්‍යාපනයට ආලව සරළ රැුවටීම් වලින් ඔබ්බට සැබෑ විසදුම් දිසාවට සැළකිය යුතු දුරකට ශිෂයින්ව පෙළගස්වන්න ඔවුන් සමත් වෙලා තියෙනව. අසාධාරණයන් හමුවේ ශිෂ්‍යයින් තුළින් මතුවෙන ආවේගයන් පාලකයින්ගෙ කේවල් කිරීම් ඇතුළෙ දියවෙන්නට දෙන් නැතුව සැබෑ විසදුම් ලැබෙන දීර්ඝකාලීන අරගලයන්හි දිසාවට එම නැගිටීම් යොමුකරවීමට ඔවුන් උත්සහ ගන්නව අපට දැකගත හැකිවිය. මේ භාවිතාව එම ප‍්‍රශ්න වල හරයන් ආමන්ත‍්‍රණය කරයි. එලෙසම එම අරගල තුළ බලවේග පෝෂය වෙයි. ලංකාවේ නූතන තරුණයාට පසුගිය සමය තුළ මග ඇරුණේ මෙම භාවිතාවයි.
ගොඩක් දෙනෙක් කිව්ව දෙයක් තමයි සමාජය වෙනස් කරන්න  ඕනෙ ඒක හරි ඒත් මේ වෙලාවෙ මහින්ද එළවල ඉමු වගේ දෙයක්. අනිත් පැත්තෙන් දේශපේ‍්‍රමී මිථ්‍යාවත් කි‍්‍රයාත්මක වුණා. කි‍්‍රකට් කී‍්‍රඩාවෙදි පන්දු යවන්නෙකුගෙන් දුර්වල පන්දුවක් ලැබුනම ඒ අවස්ථාවෙන් ප‍්‍රයොජන අරන් ලකුණු රැස් කරන්න  ඕනෙ මොකද දක්ෂ පන්දු යවන්නෙකුගෙන් ඒ වගේ පන්දු නිතරම ලැබෙන් නෑ. තරුණයින් තුළ ඇතිවෙච්ච යම් ආකාරයක අවදිවීම අන්තිමට කොතන්ටද ලඝුවුණේ? සරළවම අභ්‍යන්තර ප‍්‍රශ්න නිසා බලය අහිමිව සිටි එජාපය ගොඩ දැමීම වගේ තැනකට එය සීමාවුණා. සමාජ වෙනසක් කෙසේ වෙතත් වඩා යහපත් සමාජයක් දිසාවට වූ අරගලයකට තරුණයන් ගොනුකරගන්න, ඔවුන් දියුණු කරන්න, ඔවුන්ව සකී‍්‍රය කරන්න මේ ගොඩනැගුණු දේශපාලන වටපිටාව ප‍්‍රබලව යොදා ගැනීමට ඉඩතිබුණ. ඒත් එදාට ගිහින් ඡන්දය දාල උදම් ඇනීමෙන් පස්සෙ ඔවුන් නැවත ක‍්‍රමිකව ෆේස් බුක් එකේ බල්ලන් පූසන් ෂෙයාර් කරමින් පුරුදු අකී‍්‍රයත්වයටම නැවත ගමන් කරමින් තිබෙනව. යම් කෙනෙකුට මේ මේ අය විදිහට ඇතමුන්ව පෙන්වන්න පුළුවන් උනාට අපි බලන්න  ඕනෙ තරුණයින් බලවේගයක් විදිහට දියුණුවක් අත් කර ගත්තද කියන කාරණයයි. අළුත් පරපුර වගේ සංවිධාන වල කි‍්‍රයාකාරීත්වය සාධනීය විදිහට දකින්න පුළුවන්. නමුත් එම කි‍්‍රයාකාරකම් තුළ තියෙන විනෝදයෙන් ඔබ්බට කල් පවත්නා සමාජ ප‍්‍රගමනයක් වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ දායකත්වය ගැටළු සහගතයි. ඒ වගේම ඒ ආමන්ත‍්‍රණය සීමිත නාගරික තරුණ ප‍්‍රජාවක් වෙතට පමණක් සීමා වෙන ආකාරයක් අපිට දකින්න පුළුවන්. එතනින් ඔබ්බට මේ සීමිත සංවාද අවකාශයෙන් බැහැර තරුණ පිරිස් වෙත ප‍්‍රවේශය කොහොමද කරන්නෙ?
මෙවර මැතිවරණයෙදිත් තරුණයින්ට සරුව පිත්තල පොරොන්දු ලැබුණ. නොමිළේ විෆි පහසුකම් දෙනව කිව්ව ඒත් අද ඒක දුන්නත් දුම්රිය ස්ථාන වලට සීමා වෙන ස්වාභාවයක් දකින්න පුළුවන්. එයත් කොළඔ ප‍්‍රධාන දුම්රිය ස්ථාන වලට. අධ්‍යාපනයට අදාලව 6% අචාර්යවරුන් ඇතුළු පිරිස් හා විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයින්ට අදාලව ප‍්‍රධාන පොරොන්දුවක්. නමුත් සිදුවුණේ කුමක්ද? එය ප‍්‍රතිපත්තියක් විදිහට නාමිකව අතුරු අයවැයට ඇතුළත්වුණා පමණයි. මහා සටනක් දිනුවා සේ බොහෝ විශ්ව විඉාල සිසුක් ඇතුළු පිරිස් සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි පුරා ජය සැමරුව. නමුත් සැබෑ ප‍්‍රතිපත්තිය හෙළිවෙන්නෙ කි‍්‍රයාකාරීත්වය ඇතුළෙයි. විවෘත විශ්ව විඉාලයෙ සිසුන් ගාස්තු 120% කින් වැඩි වීමට එරෙහිව දින 100කට ආසන්න කාලයක ඉදන් සත්‍යග‍්‍රහයක නිරතවෙනව. ඊළග අයවැයෙන් අධ්‍යාපනයට 6% වෙන් වෙනවනම් අද අධ්‍යාපනයට වෙන් කරණ මුදලත් එක්ක හාස්‍යට මෙන් සංසන්දනය කළොත් අද ලියාපදිංචියෙදි සිසුන් ගාස්තු ගෙවනව වගේ එහෙම වුණොත් වෙන් වෙන මුදලෙ වැඩි වෙන ප‍්‍රමාණයත් එක්ක බැලූවොත් ලියාපදිංචියෙදි ශිෂ්‍යයින්ගෙ අතට ගාණක් දෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් යථාර්තය ඇතුළෙ යහපාලන ආණ්ඩුව ඇතුළෙත් එම සත්‍යග‍්‍රහය දින 50ක් ගතවෙලා. තාම පාලකයො ගාස්තු අඩු කරන්න නෙමෙයි නව අධ්‍යන වසරට වැඩි කරන් නැතුව ඉන්න එක සම්බන්ධයෙනුත් මුනිවත රකිනව. පාසල් වලට මුදල් අය කිරීම නීත්‍යානු කර ගැනීමට පනත් සම්මත කරණව. 6% වෙනුවෙන් කථා කරපු සමහර අයගෙන් කන් කෙදිරියකට වඩා දෙයක් මේවට ඇහෙන් නෑ.
බොහෝ අඩහැරයන්ට තර්ක විතර්ක වලට පසු ඉතිහාසය තුළ පුරුදු පරිදිම ධනේෂ්වර පාලකයන්ගේ උගුලකට, රැවටීමකට අප හසුව ඇත. සුනඛයෙකුට අළුත් දම්වැලක් ලැබුන විට විදින සතුටක් අපිද විද ඇත. කිරියි පැණියි හද මාම දේවි කියල බත් කවා ගත්ත වගේ මෙවරත් තරුණයින් ලැබී ඇත්තේ උර උර ඉන්නට ලොලි පොප්ය. සිහිනයන්ගෙ අවදිව සැබෑ විසදුම ඇති දුෂ්කර මාවත දෙසට අද අදම එක පියවරක් හෝ තැබිය යුතුව ඇත.
( රිවිහාර පින්නදුව )
    ජනරළ


Friday, March 13, 2015

අපි තවත් නරඹන්නෝ නොවෙමු............


අපි තවත් නරඹන්නෝ නොවෙමු............

                  
                  ඉස්කෝලෙ තුන වසර පන්තියෙ පන්ති නායකය පත්වුණේ වාර විභාගවල ලකුණු ගන්න පිළිවලට. ඉතින් පන්තියෙ මුල් දහදෙනාගෙන් එහාට කාටවත් පන්ති නායකය වෙන්න බැරිවුණා. තුන වසරෙ විවේක වෙලාව දැනුම් දෙන සීනුව තිබ්බෙ අපේ පන්තියෙ. පන්ති නායකයට විතරයි  ඕක ගහන්න පුළුවන්. ඒ දවස් වල අපිට සීනුව ගහන එක හරිම ආස්වාදනීය වැදගත් කටයුක්තක් වුණා. පන්ති නායකය සීනුව ගහද්දි අනිත් අය වටේට කට ඇරන් බලන් ඉන්නව. ඔය අතර දවසක පාසලේ අළුත් ගොඩනැගිල්ලක් විවෘත කිරීමේ උත්සවයක් පැවැත්වුණා. ඒකෙ ආරාධිත අමුත්තන්ට බුලත් දීල පිළිගන්න භාරවුණේ තුන වසරට. ඉතින් පන්තියෙ පසුගිය වාරවිභාගෙ වැඩිම ලකුණු ගත්තු පස් දෙනාව ඒකට තෝරගත්ත. එක පාරටම තුන වසරට යන්න හිතුනෙ මහා සමාජයෙ දේශපාලනයත් වැඩිම ලකුණු ගත්තු ළමයට සීනුව ගහන්න ලැබෙනවට සමානයි කියල හිතුන හින්දයි.
මේ දවස් වල දේශපාලන කරළිය බලන්න ලස්සනයි. කාලයක් යුද්ධෙ බලල ආස්වාදනය කළා වගේ තමයි අපි දැන් රූපවාහිනියෙ සජීවීව විකාශනයවන එක එක පක්ෂවල මාධ්‍ය සාකච්චා බලන්නෙ. වෙනද ප‍්‍රවීන+, වසූදා බලල පහුුවෙනි දවසෙ ඔෆිස් එකෙයි, බස් එකෙයි හැම තැනම ටෙලි නාට්‍යයෙ වෙච්ච දේවල් කතා කළා වගේ තමයි අපි දැන් හැම තැනම පක්ෂ මාරුකිරීම්, දේශපාලන බෙලි කැපීම් ගැන කථා කරන්නෙ. කි‍්‍රකට් තරගයක මාලිංග විකට් එකක් ගන්නකන් බලන් ඉන්නව වගේ තමයි ආණ්ඩුවෙන් ඊළගට පනින්නෙ කවුද කියල බලන් ඉන්නෙ. නළුවො ටිකක් වේදිකාවෙ රගපානව අපි විසිල් ගගහ බලන් ඉන්නව. වේදිකාව පිටිපස්සෙ ඇත්ත කථාව දක්න්නෙවත්, මේ වේදිකාවට ගොඩවෙන්නවත් කාටවත් අදහසක් නෑ. හැමෝම නරඹන්නො වෙලා. හරියට තුන වසරෙ පන්තියෙ නායකය සීනුව ගහද්දි වටේට වෙලා බලන් හිටපු ළමයි වගේ.
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයෙ මහගෙදර වෙච්ච ගී‍්‍රක පෞර රාජ්‍යය වල පාලනයට නගරයෙ සියළුම පුරවැසියො මැදිහත්වුණා කියනව. හැබැයි වහල්ලූයි කාන්තාවොයි හැර. කාන්තාවන් ලිංගික වෙනස මත ආන්තී‍්‍රකරණයට ලක්කිරීම පිළිබද සංවාදය ටිකකට පැත්තකින් තියල වහලූන් ගැන කථා කළොත් එක් වහල් හිිමියෙකුට වහල්ලූ දෙතුන් දෙනෙකුගේ සිට සිය දහස් ගණනක් වෙනකන් ඉන්න ඇති. ඒ අනුව ගී‍්‍රක පෞර රාජ්‍යය වල සෘජු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තුළ පවා සකී‍්‍රය වුණේ, අවස්ථාව හිමිවුණේ ඉතා සුළුතරයක්වූ පිරිසකට පමණයි. සමාජය වැඩවසසම්, ධනේෂ්වර යුගයන් කරා ගමන් කරද්දිත් මේ බහුතරය ‘‘බලය’’  නැමැති නැමැති විෂයෙන් ඈත්කර තැබීම සිදුවුණා. ආසියානු නිෂ්පාදන ආර්ථික රටාවන් තුළ පවා මෙම තත්වය දැක ගත හැකියි. රජුගේ පටන් පහළට රාජ්‍ය නිළධාරී ධූරාවලිය පුරාවට ගම් මට්ටම දක්වාම පැවතියේ එක්තරා සුළු පිරිසකගේ පාලනයකි. යටත් වැසියන්වූ සාතිශය බහුතරයට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි දළ අදහසක්වත් නොවූ අතර ඔවුන් බලය හෝ රාජ්‍ය කියා දැන සිටියේ තමන් අස්වනු නෙළන කාලයට ආයුධ සන්නද්ධ රාජ පුරුෂයන් පැමිණ අස්වැන්නෙන් සැළකිය යුතු කොයසක් රැුගෙන යන බව පමණි.
                අස්වැසුම චිත‍්‍රපටයේ එක් දර්ශනයක ග‍්‍රාමීය නිවසක දරුවෙකුට ඉතා අසාධ්‍යව ගම් වැසියන් ඔහුව වෛiවරයෙකු වෙත රැුගෙනයයි. ඒ ලංකාවට බි‍්‍රතාන්‍යයින්ගෙන් ඊනියා නිදහස ලද දිනයයි. වෛiවරයාගේ බංගලාවේ බි‍්‍රතාන්‍ය ජාතිකයාන් හා එම ප‍්‍රදේශයේ දේශීය ප‍්‍රභූන් රැුස්වී නිදහස සැමරීමට සාදයක් පැවැත්වෙයි. අර ගම්වැසියන් ගේට්ටුව අසළට වී ප‍්‍රතිකාර ගැනීමට විදිහක් නොමැතිව බලා සිටී. ඔවුන්ට මේ සිදුවන දේ ගැන අවබෝධයක් නැත. ඔවුන් ‘‘ සුද්දො මහත්තයලට මොකක්ද දීලලූ කියන්නෙ’’ ලෙසින් කථා බස් කරයි. සැබවින්ම සුද්දො මහත්තුරුන්ට මොකක්දෝ දී ඇත. එය පීඩිත පන්තියේ ජනතාවට අදාල නැත. ලොව සෑම තැනකම ඒ මොකක්දෝ එක හිමිවී ඇත්තේ මහත්තරුන්ටමය. පීඩිත පන්තියේ මිනිසුන්ට සිදුවී ඇත්තේ ගේට්ටුව අසළට වී ඒ මොකක්දෝ එක දිහා බලා සිටීමටය. 
අද දවසේ ඡුන්ද දායකයාගේ භූමිකාවද වහලූන්ගේ භූමිකාවට වැඩි වෙනසක් නොමැත. තමන්ව සූරා කන යාන්ත‍්‍රරණය කි‍්‍රයාත්මක කරන්නන් ඇද සිටිය යුත්තේ මොන පාට කමිසයක්දැයි තීරණය කිරීමේ හැකියාව ඔහුට ලැබී ඇත. තමනුත් එම පාට කමිසයක් ඇද තමන් පාලන බලය ලබා ගත්තා වැනි මෝහනයකට ලක් වීීමට ඔවුන්ට වරම් හිමිවී ඇත. එතනින් ඔබ්බට සියළු පාලන බලතල මෙහෙය වෙන්නේ ඔහුට අවැසි ලෙස නොව ප‍්‍රාග්ධන උවමනාවන්ට අනුව සුළුතරයක් මතය. පසුගිය දකුණු පළාත් සභා ඡුන්දයෙන් හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කයෙන් වැඩිම මනාප ලබා ගත්තේ රෝහණ උපුල්ය. ප‍්‍රතිපල ප‍්‍රකාශ වන මොහොතේ ඔහුගේ ආධාරකරුවන් වන පීඩිත පන්තියේ මිනිසුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් ජයග‍්‍රහණයෙන් උද්දාමව පී‍්‍රති ඝෝෂා කරමින් මැතිවරණ කාර්්‍යාලය අසළ රැුදී සිටිනු දක්නට ලැබුණි. මන්තී‍්‍රවරයා පැමිණි පසු පිරිස පොර කමින් ඔහු වටා එක්වූ අතර ඇතමෙක් ඔහුගේ සුපෝඛභෝගී සුදු පැහැති රථය උඩටද නැගුණි. කෝපාවිෂ්ඨවූ මන්තී‍්‍රවරයා කෑ ගැසුවේ මගෙ වාහනයේ කුණු ගාන්න එපා කියාය. ධනේෂ්වර දේශපාලනය තුළ සැබවින්ම පීඩිතයා කුණු කසළ බවට පත්කර ඇත. මෙම නායකයින් වටා පී‍්‍රතිඝෝෂා කරණ පීඩිතයින් කෑගසන්නේ අපේ එකා දිනුවා කියාය. ඔවුන් වෙනත් ධනපති අපේක්ෂකයෙකුට සහාය දුනු වෙනත් පීඩිතයින්ට ඔච්චම් කරයි, ගහ මරාගනී. අපට අසන්නට ඇත්තේ ඌ උඹලගෙද කියාය. උඹල කාගෙද කියාය. 
මේ අප ගතකරණ නිමේෂයට ආපහු ආවොත් දේශපේ‍්‍රමී මහින්දත් ප‍්‍රජාතනිත‍්‍රවාදයේ  මුරදේවතා මෛතී‍්‍රත් සටනට ඇවිත් කළින් කිව්ව වගේ රසකර කර බලන්නට මාධ්‍ය තුළින් විවිධ ජවනිකා රග දැක්වෙනව. වෙනදා 7.30 , 8.30 ටෙලිනාට්‍ය බලන්න මිනිස්සු කොහේ ගියත් ගෙදර දුවන් එනව වගේ දැන් පුදුම උනන්දුවකින් ප‍්‍රවෘත්ති බලන්න කට්ටිය එන්නෙ. මේ ක‍්‍රමයේ අර්බුදයට, පීඩිත පංතියෙ මිනිස්සුන්ගෙ සැබෑ ප‍්‍රශ්න වලට මේ දෙන්නගෙන් කාගාවද උත්තර තියෙන්නෙ? මේ වෙලාවෙ මහින්ද පරද්දන එක තමයි වැඬේ අනිත්ව පස්සෙ පුළුවන්, මෙයා හිටියොත් මොකුත්ම කරන්න ලැබෙන් නෑ, මේ වගේ කථාත් හැම තැනින්ම අහන්න ලැබෙවනව. ප‍්‍රශ්නෙ මිනිස්සු ඉතිහාසය පුරාවටම කළේ මේකමයි. එන එන තත්වයන්ට ධනපති ක‍්‍රමයම ලබාදෙන විකල්ප තෝරන එක. එතනින් එහාට තමන්ගෙම වුණු සැබෑ විසදුම් වෙත ඔවුන් පෙළ ගැසෙන් නෑ. අන්තිමට ඒ කොයි විකල්පයත් තාවකාලික ප‍්‍රගතිශීලීත්වයක් විනා සුපුරුදු තැනටම ඇද වැටෙනව. මොකෙක් හරි නායකයෙක් බලයට ගෙනත්  එයා වැඬේ කරනකන් බලන් ඉන්නව. දේශපාලනිකව ඒ තැන් වලට මැදිහත් වෙන්න තමන්ට හයියක් නෑ, ඒක තමන්ගෙ වැඩක් නෙමෙයි කිය කිය හැමදම හූල්ල හූල්ල තමන්ගෙ වැඩක් බලාගෙන ඔහේ ඉන්න්ව. ධනේෂ්වර දේශපාලන ඇස් බැන්දුම් වලට රැුවටෙන් නැතුව ජනතාව ඔවුන්ගේ දේශපාලනික අවකාශයට කඩා පැන එය තම අතට ගැනීමට කාලය පැමිණ ඇත.

  ( රිවිහාර පින්නදුව )
-ජනරළ-