Tuesday, September 5, 2017

හැතැම්ම කීයක් අපි ඇවිද්දද





හැතැම්ම කීයක් අපි ඇවිද්දද


මුහුද කරා යන ගමනෙදි
ඇද වැටෙමින් ගල්පර මතින්
නොනැවතී ගලා ගොස්
හුදෙකලා නිම්නයන් මැදින්
ගගක් වෙනවද වෙහෙස කෙතරම්
ඒත් ගගකට හැරෙන්න බෑ ආපහු
දස මසක් කුස දරා
පුංචි දරුවෙකු මුහුණ බලනට
මවක් කෙතරම් දුකක් උසුලයිද
මොනතරම් වේදනා දුන්නත්
ඇයට පුලූවන්ද බැහැයි කියනට
ප‍්‍රසූතාගාරයෙදි
ලියා පෙම්පත් දහසක්
මල් උයන් කෙළවරක
හොරෙන් හාදු දී දසදහසක්
ජාති ආගම් හදහන්
ගළපා නහුතයක් කුණුහරුප
අතපැන් වත්කරන්න හදද්දි
පුලූවන්ද නුඹට පෝරුවෙන් බැසයන්න
නිදිවරා රෑ ගණන්
පාඩම් කර දෙබස්
පුහුණු වී නූලට
මංගල දර්ශනයට
තුන්වන සීනුව නාදවන විට
නාට්‍යකරුවන්ට පුලූවන්ද
වේදිකාවෙන් බැසයන්න
ප‍්‍රැක්ටිස් කරල අම්බානක
දින දිනා ඇවිදින්
වර්ල්ඞ් කප් එකේ
ෆයිනල් මැච් එකේ
ටොස් එක දැම්මට පස්සෙ
මැතිව්ස්ට පුලූවන්ද
ටීම් එකත් අරගෙන ආපහු
කටුනායකට එන්නට
ගුටි කාපු දවස් ගාණ මතකයිද නුඹට
ඒවට ලිව්ව කවි ගාණවත්
මතක නැති කොට මට
ලේසි නැති බව ඇත්ත
ලේසි වෙන්නට ඉඩක් නැති අරගලය
කරන්න පුලූවන් දෙයක් කරල
පැත්තකට වෙන්නට අවසර නෑ අපිට
අරගලය අයදිනව නුඹෙන්
නුඹට වඩා විසල් මිනිසෙක් වෙන්න
කදුළු ගෑස් කොච්චරද
ජල ප‍්‍රහාර මනින්නෙ ලීටර් වලින්ද
බවුසර් වලින්ද
ඇකාල හිරේ උන්නු
දවස් ගාණ කීයද
ඉස්පිරිතාලෙ ඇදන් කීයක්
අපෙන් පිරුණද
ජයග‍්‍රහණයේ නිම්නය සොයාගෙන
හැතැම්ම කීයක් අපි ඇවිද්දද
ලීෆ්ලට් කීයක් බෙදුවද
උගුර ලේ රහ වෙනකන්
කී දෙනෙක්ට කථා කෙරුවද
අවුරුදු කීයක්
එකම හීනයකට සමවැදුණද
මිනිස්සු කී දාහක්
අරගල බිමට ඇදගෙන ආවද
අට්ටාලෙයි වර්ජනෙයි
දවස් ගාණ විතරයි නේද
ඉලක්කන් වලින් කියන්නවත් මතක
සගය මෙච්චර දුර අපි ආවෙ
මේ මොහොතෙ අත්වැල් අතහරින්නද
ගෙයක් ගන්න කාර් ගන්න
ඒ හීන පොඞ්ඩක් කල් දාන්න
බැරිතරම් තාම අපි දුප්පත්ද
පස්සට අඩියක්වත් තියන්න
ඉඩක් කොහෙද අපිට
කොන්දේසි විරහිත අරගලයක
ඉතිහාසයේ සාක්ෂිකරුවන් වූ කලට
හෙට උදාවෙන
කදුහෙල් සමතලාවන දවසට
සිහිනයන් අපි දල්වමු

(රිවිහාර පින්නදුව)

Thursday, August 31, 2017

පෙම්වතිය රකිනා පෙම්වතෙකු ලෙස


පෙම්වතිය රකිනා  පෙම්වතෙකු ලෙස


නලිියනා ලේ නහර වැල් තුල
දෑස් බොදකර
උණුසුම් කරයි හදවත
අපේ උන් එක එකා
කැණ හිවල්ලූ ගොදුරු කරගන්න
දඩයම් බිමකි
සගය මේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී භූමිය
ඒකාධිපති පාලනය
අවසන් කර ඇත
මානව හිමිකම් කි‍්‍රයාධරයිනි
මේ කේතුමතියේ නුඹලට ආතල්ද
නීතියේ කන්‍යාවිය
රෙද්ද උස්සන් ගාණ ඉල්ලන
මහා පතරංග දාර්ශනිකයො
මාර රැුඩිකල් ෆේස් බුක් වීරයො
ඇග පුරා ගාඞ් දාගත්ත
හයේ හතරෙ STF කාරයින්ගෙන්
භය නැතුව ගුටිකන
සියුමැලි කෙල්ලො ගාව
මටනම් තවත් මාර නැත
බයිබලේ පිටු පුරා
දාහෙ කොළ අලවන
පන්දාහෙ කොළ බෝධිය වටා
එල්ලලා බෝධි පූජා තියන
විකිණෙන එකම නිවනද ස්වර්ගයද
කරපු ලෝකයක
ලේ සුවද දෙන අන්ධකාරය මැද
අරුණෝදයේ සිහින දකිමු
හිරේ යන එකෙක් ගානේ
තවත් සීයක් රතු ධජ අත දරමු
මරණ එකෙක් ගානේ
දාහක් නැගිටින පණිවිඩය
උන්ගෙ කන් අඩි වලට ගෙනියමු   
හෙණ නොඉල්ලා දෙවියන්ගෙන්
මේ පවුරු පදනම් දෙදරවන
හෙණයක්ව අපි පතිත වෙමු
දූෂකයන් මැද
පෙම්වතිය රකිනා  පෙම්වතෙකු ලෙස
අරගලය ආදරෙන් රකිමු අද

(රිවිහාර පින්නදුව)

Saturday, August 26, 2017

සම්මතේ පිංවතුන් අවිදරන්

සම්මතේ පිංවතුන් අවිදරන්


සම්මතේ පිංවතුන්
අවිදරන් අමෝරන්
පේ‍්‍රමයක් සොයනවා
ගිණි තබා වනසන්න
රත්තරනෙ පා තබා
පේ‍්‍රමයත් වරදක්වුණු
ලෝකෙට හොරෙන්
ඇවිද යමු හෙමි හෙමින්
ආදරේ සොහොන් ලකුණු ළග
ඇස් පියාගෙන තදින්
කෝච්චියෙ හදිස්සියෙ හම්බවුණු
ඇස් අගින් යාළුවුණු
ඒ රුවට ඇබ්බැහිවෙලා
වයස් සීමා ඉර පැන්න
අපි ටිකෙන් ටික ළංවෙච්ච
වැහිකෝඩ අදුරු හැන්දෑවක
කුඬේයට ස්ටේෂමේ තනිවෙච්ච
දෙතොළගින් ජීවිතේ රහබලා
ආයෙමත් වෙන්වෙච්ච
හදිස්සියෙ සැරින් සැරේ
රස්සාවට ලෙඩ නිවාඩු වැටුණු
ලෙඩ හොදකරගන්න අපි
ලෝකයෙන් හුදකලාවක් හොයන් ගිය
යන්නෙ කොහෙද දන් නැති
යන්න දිහාවකුත් නැති
තහනම් පේ‍්‍රමයත් අරන්
හෙටත් අපි කෝච්චියෙ හම්බෙන

(රිවිහාර පින්නදුව)

Sunday, August 20, 2017

යන්න එනවද ඔයත් පේවී

යන්න එනවද ඔයත් පේවී


ගසක් නොවී මලක් දරණට
මලක් වන්නෙමි
නුඹත් සමගින්
හෙට උදේ විකසිත වෙන්න
හීන අරගෙන කොහේ යන්නද
ක්ෂිතිජ සීමා ඉරෙන් ඔබ්බට
හාදු තවරමි දෙතොල් අග අද
එයයි සිහිනය ආයෙ මොනවද
වෙරළ බඩ වැලි මාළිගා කුමටද
සදළුතල පිස නැගෙන සුළගට
දෑස් රතුවේද හෙට දින
හිසමත තබාගෙන
කප්පරක් කැළි කසළ
තවත් කොච්චරනම් දුරක්
ඇවිද යා යතුද අපි
රැගෙන යා යුතුම පේ‍්‍රමය
බර වැඩි නිසා අතහරින්නද
දුහුවිලිව ගිය මිනිසුන් අතර
සොයමු ශෛලමය හදවත්
ඒකත් රත්තරනෙ වන්දනාවක්
යන්න එනවද ඔයත් පේවී
කන්ද මුදුනට නැග
දෙවොල වදිනට නොව
දෙවොල ගිණි තබා
සැගවූ ස්වර්ගය සොයන්න
මග කියන්නට පහනක්
දැල්වේද අදුරු නිම්නය කෙළවර
ඉතිං නුඹ අහසක් වෙන්න
මට ඇවිත් පියඹන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Friday, August 18, 2017

ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න


මහ දවාලෙත් ඝන අන්ධකාරය පැතිරුණු
කළුපාට අහසෙ
තරුත් පායන්න භයවුණු
අදුරෙ සැගවුණු තරුවලට දිරිදෙන්න
පහන් තරුවක්ව පායන්න
ඔයත් ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

මහවැලි කැළණි කළු වළවේ යන ගං`ගා
මුහුදට ගලන්නට භයවී ලතවෙන්නා
කදුඅතරම කැරකී මගබලමින්නා
මහ සැඩ රළක් වී ගලනට මුහුද සොයා
දොළ පහරක්ව හෝ ගලනුව පහළ බලා
ඔයත් එන්න අද පෙම්වතෙක් වෙලා

ගස්වල හැදුනට මල් පොහොට්ටු
පෙති දිගැර විකසිතවුණේ නහැ
පෙති අකුලන්ම පරවෙලා ගියා
සමනල්ලූ හාමතේ මැළවුණා
ඉතිං ගස් අගිස්සක
පුංචි මලක් වී සුවද දෙන්න
ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

සටන් බිම අතනොහැර ඉන්නට
අරගලය හා පේ‍්‍රමෙන් වෙළෙන්න
දහසක් බාධක දරාගෙන
පෙම්වතියගෙ දෑත් අතනාරින
පෙම්වතෙක් වගේ වෙන්න
ඒ ආදරේ පාඩම
ලෝකෙට කියල දෙන්න
ඔයා ඇවිත් පෙම්වතෙක් වෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)


Sunday, July 23, 2017

සමාගේ ගැබ් ගැනීම







සමාගේ ගැබ් ගැනීම


ඒක මුලූ පළාතම සසළ කරපු මිනීමැරුමක්. ඉස්කෝලෙ උදලූ ගාන්න තිබුණු උදැල්ලෙන් විදුහල්පතිතුමාට දොලොස්වතාවක් කොටල තිබුණ. අපි ඒ මරණයේ කතාවේ සාක්ෂිකාරයො. අපි කියන්නෙ මේ ඉස්කෝලෙ ඩෙස් පුටු ඇතුලූ හැම දෙයක්ම. පුදුම වෙන්න දෙයක් නැහැ. මිනිස්සු වගේ සජීවී ජීව කොට්ඨාෂත් ඩෙස් පුටු වගේ හැගීම් විරහිතව ඉද්දි අපිට බල කෙරුණ සංවේදී වෙන්න. ඒ මිනීමරුව අමර. පංතියෙ උන්නු අහිංසකම ළමයින්ගෙන් කෙනෙක්. පංතියෙ කොස්ස සාක්ෂි දුන්න හැමදාම වගේ පංතිය අතුගානව වගේ පොදු වැඩ වලටත් සම්බන්ධවුණා කියල. ඇය සාමා. එච්චරම ආර්ථික හයියක් නැති පවුලක ළමයෙක්. හරිම ලස්සන ගෑණු ළමයෙක්. ඒ ළමයගෙ ඩෙස් එකටයි පුටුවටයි අනිත් ඩෙස් පුටු ඉරිසියා කළා. ඔව් මේක තවත් එක ආදර කතාවක් තමයි. මේ හතර මායිමේ අපි  ඕන තරම් ආදර කතා දැකල තියෙනව. ඒ හින්ද ඒව අපිට අරුම නැහැ. ඒත් මේක ඒ වගේම තවත් එක ආදර කතාවක්ම නෙමෙයි, මේක ටිකක් වෙනස්. මේ හැම දෙයක්ම අවසන යක්ෂයාගේ යුගය පටන් ගත්තා. මේ වෙද්දි ඉස්කෝලෙ නටඹුන් ගොඩක්. ඉතුරුවෙලා තියෙන්නෙ අන්ධකාරයයි, මූසල කමයි විතරයි.
සාමල, අමරල, නයනල පොඩි කාලෙ ඉදන් එකට මේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගන්නෙ. හෝඩි පොතෙන් පටන් ගත්තු ගමන මේ වෙද්දි සාමාන්‍ය පෙළ පන්ති වෙනකම්ම ඇවිත්. සාමාන්‍ය පෙළින් මේ ඉස්කෝලෙ ඉවරයි. ඊට පස්සෙ ඉගෙන ගන්නවනම් ලොකු ඉස්කෝලෙට යන්න වෙනව. ඒකෙ ගණන් වැඩියි. ඒක හින්ද ගොඩක් දෙනෙක් සාමාන්‍ය පෙළ පන්තියෙන් ඉගෙනීම නවත්තනව. ඉස්සර ඉදන්ම පංතියෙ පළවෙනියට තරගය තිබුණෙ සාමයි අමරයි අතර. ඒ හින්දම පොඩි පන්ති වලදි දෙන්නට දෙන්න පෙන්නන්න බැහැ. හැබැයි ඉතිං දහය වසරෙ විතර ඉදල දෙන්නට දෙන්න නොදැක බැරිවුණා. අතින්වත් ඇල්ලූව නැති ඒක හරිම අහිංසක ආදරයක්. දෙන්නම හැමදාම උදේම ඉස්කෝලෙට එනව. පිට්ටනිය කෙළවර තිබුණ සල්ගහ යටට වෙලා පළවෙනි බෙල් එක ගහනකන් විතර දෙන්න ගොඩක් දවස් වලට කතා කර කර ඉන්නව. සාමයි අමරයි විතරක් නෙමෙයි ඉස්කෝලෙ යාලූවෙලා උන්නු කොල්ලො කෙල්ලො ගොඩක් දෙනෙක් මේ ගහ යටට එකතුවෙනව. ඒක හින්දම මේ සල්ගහට හැමෝම කිව්වෙ ලව් ගහ කියල. පොඩි පන්තිවල ළමයිට ශිෂ්‍ය නායකයො ඒ පැත්තට යන්න දුන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඉතිං සිප ගැනීමකට වඩා දෙයක් මෙතන වුණෙත් නැහැ.
ඒ ආදර කතාවෙ පළවෙනි අවුරුද්ද විතර හරිම සුන්දරයි. මොකද දෙන්නට දෙන්න වචනයක්වත් කතා කළේ නෑ. මූණට හම්බුනත් බිම බලාගෙන යනව. හැබැයි ඒ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි පංතියෙ හැමෝමත් දැනගෙන හිටිය මේ දෙන්න ආදරේ කරණව කියල. අමර සාමට ගත්ත උපන්දින තෑග්ග එයාට දෙන්න ලැජ්ජාවෙන් දවස් දෙක තුනක්ම එයා වටේ කැරකි කැරකි හිටිය. සල්ගහ යටදි අහම්බෙන් වෙච්ච පළමු අතින් ඇල්ලීම, සිප ගැනීම වගේ දේවලූත් මේ අතරට එකතුවෙනව. ඔය අතරෙ තව කතාවකුත් කියන්න  ඕනෙ. මේ පැත්තෙ මීට අවුරුදු පහකට විතර කළින් ලොකු කර්මාන්ත ශාලාවක් පටන් ගන්නව. ඒ පැත්තෙ රස්සාවක් නැතුව වේළි වේළි හිටපු කොල්ලො කෙල්ලන්ට රස්සා හම්බෙන හින්ද හැමෝම සතුටුවුණා. ඒත් අවුරුදු පහක් විතර යනවත් එක්කම ඒ පැත්තෙ පිළිකා රෝගීන් ගාණ පුදුම විදිහට වැඩිවෙන්න ගන්නවත් එක්කයි අර්බුදය එළියට ආවෙ. අන්තිමට කොහොම හරි ෆැක්ටරිය වහලදාද්දි ඒකෙ වැඩ කරපු ගොඩක් දෙනෙකුයි අහල පහල පදිංචි වෙලා හිටපු අයයි පිළිකා රෝගීන් වෙලා ඉවරයි. සාමගෙ තාත්තත් වැඩකළෙත් ඔය කර්මාන්ත ශාලාවෙ. ගෙදර කොදුනාරටිය ඇදට වැටුණට පස්සෙ වෙන දේ ගැන අහන්න දෙයක් නෑනෙ. කොහොම හරි ඉස්කෝලෙ වර්ෂ අවසාන විභාගෙ මුල් තැන ගන්න තුන්දෙනාට ඊළග අවුරුද්දෙ ඉගෙනගන්න ශිෂත්වයක් ලැබෙනව. ඒකෙ පිහිටෙන් සාම දිගටම ඉස්කෝලෙ ගියා.
ඒත් තාත්තගෙ ලෙඬේ වැඩත් එක්ක සාමට ඉස්කෝලෙ වැඩ ටිකක් අතපහුවුණා. වර්ෂ අවසාන විභාගෙ රිපෝට් එක දෙන දවසෙ වෙනද වගේ නෙමෙයි සාමගෙ පපුව ගැහෙන්න ගත්ත. හරියට අර වහල දාල තියෙන ෆැක්ටරියෙ මෝටරේ වගේ. පංතියෙ පළවෙනිය ගිය පාර වගේම අමර. දෙවෙනිය තුන්වෙනිය නම් කියල ඉවරයි. සාම හතරවෙනිය විදිහට නැගිටල ගිහින් වාර්තාව ගත්තට එයාට කිසිම දෙයක් ඇහුනෙවත් පෙනුනෙවත් නෑ. පුරුද්දට වගේ ආපහු ගිහින් ඉදගත්ත. දැන් ඇගේ හිතේ උත්තර නැති ප‍්‍රශ්න කෝටියක්. වෙන ළමයෙක් වගේ දැන් ඉස්කෝලෙ ගියා ඇති කියල ඉගෙනීම නවත්තන එක සාමට සරළ දෙයක් නෙමෙයි. එදා හැන්දෑවෙ සල් ගහ යට අමරගෙ උරහිස සාමගෙ කදුළු වලින් පෙගිල ගියා. ඇයට උරහිසට බරවෙන්න දෙනව ඇරෙන්න අමරට කියලත් උත්තරයක් තිබුණෙ නෑ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට. අලූත් පාසල් වාරෙට ළමයි ලියාපදිංචි වෙන්න ගන්නවත් එක්ක සාම ඇවිත් විදුහල්පතිතුමාව හම්බවුණා. විදුහල්පතිතුමාගෙ පුටුවට ඉහළින් බිත්තියෙ ජනාධිපතිතුමා හිනාවෙනව. පැත්තක බුදු කුටියකුත් තියෙනව. විදුහල්පතිතුමාගෙ මේසෙ උඩ කන්නංගර මහත්තයගෙ පිංතූරයක්. විදුහල්පතිතුමා ගාව තිබුණ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට උත්තරයක්. ඒත් එහෙමත් නෙමෙයි ඇත්ත ප‍්‍රශ්නෙ හරියටම පෙන්නන්න ක‍්‍රමයක්.
අවිනිශ්චිත දවසක හැන්දෑවක විදුහල්පතිතුමාගෙ කාර්යාලයේ දොර වැහුන. කන්නංගර මහත්තයගෙ මූණ ගාවම ඒ යක්ෂයාට උපත දෙන සංසර්ගය සිද්ධවුණා. සල්ගහ මුල ප‍්‍රාර්ථනා මියැදුණු දෑසින් සාම බලන් හිටිය ? අදුර එනවත් එක්කම වෙහෙසකර විදිහට සාම පිට්ටනිය හරහා ඇවිදගෙන යනව අපි දැක්ක. සල්ගහ පාමුල ලේ පැල්ලම් කවුරුත් දැක්කෙ නැහැ. මේ පැත්තෙ කැළේ හිටපු මිනීමරු කොටියෙක් ගැන ගමේ වැඩිහිටි අය කියන කතාවක් තියෙනව. ඒ දවස්වල මේ කොටිය හින්ද මුළු පැත්තම භයෙන් ඉදල තියෙන්නෙ. එක දවසක් කැළේ දර කපන්න ගිය මිනිහෙක් කොටිය ගොදුරු කර ගන්නවත් එක්කම මිනිස් ලෙයට රහ වැටිල ඒ භයංකාර මිනිස් දඩයම පටන් ගන්නව. කොහොම හරි සතියක් දෙකක් විතර යද්දි කොටිය විතරක් නෙමෙයි ලේ රහට කෑදර වෙන්නෙ කියල අපිට තේරුණා. සතියකට දවසක් දෙකක් සාමට ඉස්කෝලෙ හැන්දෑවෙ නතර වෙන්න වුණා. ඔය අතර මලකට සමනළයෙකුට සමහර දේවල් තවත් හංගන් ඉන්න බැරිවෙනව. දවසක් උදේ ඉස්කෝලෙ එන්න ලෑස්තිවෙද්දි සාමට වමනෙ යන්න ගන්නව.
කොටිය දැනන් හිටිය පුරුදු මංකඩ මිනිස්සු යන එන. ඒ අහල පහලට වෙලා හැංගිලා බලන් ඉන්න විතරයි තිබුණෙ. එදත් විදුහල්පතිතුමා ගෙදර යන්න ටිකක් පරක්කුවෙන දවසක්. කාර්්‍යාලෙ දොර ඇරෙන සද්දෙට විදුහල්පතිතුමා හෙමිහිට ඉස්සරහට හැරුණ. එතන හිටියෙ ඔහු බලාපොරොත්තුවුණු කෙනානම් නෙමෙයි. ඒ අමර හැබැයි අපිට පුරුදු අමර නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ පැත්තෙන් මිනිහෙක් බෙරිහන් දෙන සද්දෙ එදා හවස දෝංකාර දුන්න. අමරව පොළිසියෙන් අරන් යන දවසෙ ඉස්කෝලෙ හිටපු ළමයි ගුරුවරු විතරක් නෙමෙයි ඩෙස් පුටු වෙච්ච අපි පවා බලන් උන්නෙ අදහ ගන්න බැරුව. හැමෝම හිතුව ලොකු විනාශයක්වුණා කියල. ඒත් ඒ විනාශයේ ආරම්භය විතරයි. සැබෑ විනාශය සාමගෙ කුසේ වැඩෙමින් තිබුණ. ඒ සංසර්ගය නවත්ත ගන්න බැරිවුණ එකේ විපාකය ගොඩක් දරුණු වුණා.
කාලය ගෙවුණ සාමගෙ කුස පලාගෙන ඒ යක්ෂයාගෙ උපත සිදුවුණා. ඒ යක්ෂයගෙ බැල්ම මුලින්ම වැටුනෙ සාමලගෙ ඉස්කෝලෙට. ඒ විනාශය පටන් ගත්තෙ පිට්ටනිය කෙළවර සල්ගහ අකාලෙ මැරෙනවත් එක්කයි. ඉස්කෝලෙන් යක්ෂයාගෙ බලපෑම නතරවුණේ නැහැ. එතනින් එහාටත් යක්ෂයා යන්න ගත්තෙ විනාශය ඛේදවාචකයක් බවට පත්කරල. යක්ෂයගෙ අදුරු හෙවනැල්ල හැමතැනම පැතිරෙන්න ගත්ත. යක්ෂයගෙ උපතින් පස්සෙ යක්ෂයට එරෙහි අරගලය සරළ දෙයක්වුණේ නැහැ.  අද දිරල ගිය ඩෙස් බංකු ටිකක්, ගරා වැටුණු ගොඩනැගිලි ටිකක් විතරක් ඉතුරුවෙච්ච ඉස්කෝලෙක අපි සුදු ගවුම් නිල්් කොට කලිසන් ඇදගත්තු පොඩි උන් අපි වටේ දුව පැන ඇවිද්ද අතීතයක් ගැන හීන දකිනව. සල්ගස් හෙවණ නැති පිට්ටනිය කෙළවර අව් කාෂ්ඨකේ කි‍්‍රකට් ඉනිවලට ගත්ත පරණ කැඩිච්ච පුටුවක් තනියම අඩ අඩ ඉන්නව. සාමගෙයි අමරගෙයි ආදර කතාවට මොකද වුණේ කියල එතනින් එහාට අපි දන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඒක හොද විදිහකට ඉවරවුණා කියලනම් හිතන්න අමාරුයි.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Saturday, June 3, 2017

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ


හුදෙකලා අන්ධකාරය අද්දර
දල්වලා හසකැන්
එළියවන්නේ ඇයයි
ජීවිතේ ගිම් නිවාලන
රිදුම් දෙන මතකයන් මත
ගල්වලා පේ‍්‍රමයේ ඔසු
වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ
සුවයදෙයි නිට්ටාවටම
ආලයට භිය සදන
කොළඹ මංමාවත් දිගේ
දහසක් හඩවල් පරයමින්
ආදරේ හඩනගනවා ඇහෙනවද
සිදුහත් වෙන්න හැකිනම්
යශෝදරාවත් සමගින්
විමුක්තිය සොයාගෙන
අරගල බිමට යන්නට
වෙළදපල මාරසෙන් පරදිමින්
ලෝටස් වටරවුමෙ
ඉතිං අපි විදසුන් වඩමු
මාර දෙවිවරු රගයි
සිහින මවමින් දසත
නොරැවටී මාවතේ
දෑත් බැද ඇවිදන් යන්න
හාදු අනුමෝදන්ව අද
විහාරමහා දේවියෙදි අරහත් වෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)