ආදරේ හැටි එහෙම වෙන්නැති

ආදරේ හැටි එහෙම වෙන්නැති

බොහෝ තැන්වල

දුවන සිත නුඹ ළග

සිල් ගන්නම හදනවා

පාවයන වළාකුළු මත

හැඟුම් සිතුවම් අදිනවා

විහඟ ගීතත් වෙනස් ස්වරයෙන්

ඉතිං සවනට වැටෙනවා

මාක්ස් චේ ළඟ

නුඹේ රූපෙත්

බිත්තියේ ගහගන්නම හිතෙනවා

දහස් ගණනක් දෑස් අතරෙක

එකම දෑසක් සොයනවා

කාලයත් අවකාශයත් අතර වෙනසක්

දැන් දැන් මටත් දැනෙනවා

සිතපුරා හැමතැනම

නුඹ පා තබන හඩ

නිබඳ මට ඇහෙනවා

හද බිතෙහි හැම තැනම

නුඹේ රුව කවුරුන්ද ඇන්දේ

මම මගෙන් අහනවා

ආදරේ හැටි එහෙම වෙන්නැති

මහ දවල් ඇස් ඇරන්

හීන දකිනවා ඇති

(රිවිහාර පින්නදුව)

මීට හිතවත් පික් පොකට්කාරයා මං

මීට හිතවත්
පික් පොකට්කාරයා මං

පොඩි එවුන් බඩසයින්

අඩන හඩ ඇහෙනවා

හෝඩිපොතෙ පිටු කැඞී

පාවෙනව පේනවා

ඇගෙ හැට්ටෙ බොත්තම්

ගැළවෙනව වගෙ දැනෙනවා

හදවතක් ගිණි අරන්

අළු පෙනහැල්ලෙ හිරවෙනා

පඩිපතක් තුඩින් ගෙන

තුටින් කැදැල්ලට පියඹනා

විහගුන්ට නොදැනෙන්න

තටු සොරා ගන්න සද

පොඩි එකීට බෝනික්කෙක්

පොඩි එකාට කැවිලි මුලක්

මේ පාරවත් බේරගන්න

උකස් කරපු ඇගෙ කනකර

උඹේ සතුට පොඩිකරගෙන

හිනාවකට ගිණිතිබ්බට

සමාව ඉල්ලලා කුමට

පොට වැරදුණු අපෙ ජීවිත

බජාර් එකේ මුදලාළිට

කොටහ දීල ඉතුරු ටිකෙන්

බත රත්වෙයි අපේ ගෙදර

දුක තැම්බෙයි උඹේ ගෙදර

ඉතිං පාලායමි මා

පියවි සිහියෙන්

මධුවිතක දුම්වලාවක සූස්තියක

සිරකරණෙමි සිත් සමුදුර

වැරදුණේ කොහේද

කියාදෙන්න පුළුවන්ද

හන්දියේ බුදුරුවට

කවද හරි වෙඩි උණ්ඩෙක

පිහි තුඩෙක ඇමිණෙනා බව ජීවිතය

දැන දැනම කරක් ගසනෙමි

පිසාච අඩවියෙහි

වෙන කොහේනම් අපි යාද?

වතුර ටැංකිය මුදුනෙ

වැස්සට සේදිලා ගිය

රතු පාට පෝස්ටරය

කියවගන්න අමාරුයි මට

දුර වැඩියි ඒක

අයිඩින්ටි කාඞ් එක එක්ක

සල්ලි වලින් භාගයක්

එවනවා මේ එක්ක

මීට හිතවත්

පික් පොකට්කාරයා මං

උඹෙ පර්ස් එකට විද්ද

(රිවිහාර පින්නදුව)

මහත්වරුනි අපි ඔටුවොද?

මහත්වරුනි අපි ඔටුවොද?

අයවැය ගිණි අරන්

වැඩබිම් ඇවිළිලා

ආණ්ඩුව රත්වෙලා

ගිණි නිවන හමුදාව ඕනෑ වෙලා

ඉතිං තජුඞීන්

ආයෙත් උඹ පොරවෙලා

මොකද වෙන්නෙ

පොඩි එවුන් රොකට් හදනවද

රෙදි වවුචර් වලින් රෙද්ද

ඔක්කොම කතා යටයවන්

කොළ නිල් රතු

පිරවුම් හල් වලින් තෙල් ගහන්

රේඩියෝ ඉස්සරහ

ඇවන්ගාඞ් ආයෙත්

මෙන්න නැංගුරම් දාල

රැකියා විරහිත උපාධිධාරියො

දේශපාලන සිරකරුවො

වකුගඩු රෝගියො

ඕව මොනවද

මේවනෙ කතා

කට ඇරන් බලන් ඉන්න

විතරමයි අපිට තියෙන්නෙ

සගයිනි අසව්

නිවෙන්නට ඉඩනොදෙව්

දැල්වෙන ගින්නට

තව තවත් ඇවිළෙන්න

දවා අළු කරලන්න

මේ නාටක නොතේරෙන්න

මහත්වරුනි අපි ඔටුවොද?

(රිවිහාර පින්නදුව)

පේ‍්‍රමයේ ලියුකේමියාව

පේ‍්‍රමයේ ලියුකේමියාව

හැකිවේනම් ගණින්නට තත්පර

ඇසෙන තුරු කටහඩක්

ඇසට කාන්සිය ඇත්නම්

දකිනතුරු එක රුවක්

ඉඩ ලැබෙන ඇසිල්ලක

මවයිනම් සිහින කප්පරක්

ඉතා දිගු විනාඩි

ඉතා කෙටි පැය

කාලය සාපේක්ෂයි

සිහිකරයිනම් අයින්ස්ටයින්

ඉතිං ඔබ ආසාදිතයි

ඒ සොදුරු රෝගයෙන්

කොච්චර තිත්ත කසාය බිව්වත්

බෙහෙත් ඇඟට පත්තියන් නොවෙන

සිරුරම රුපියල් සත වලින්

කිරා මැන බැලෙන කල

ඒ රෝගයට

සිරවෙන්න දිය හැකිද

බෙහෙත් තුණ්ඩු බිල්පතක

සූරලා ඉවත ලන

හෙම්බිරිස්සාවක් නොවී

පේ‍්‍රමයට ඉඩදෙන්න

ලියුකේමියාවක් වෙන්න

ලේ ඇට මිදුළු විනිවිදින

(රිවිහාර පින්නදුව)

කවියන් නොවේ කෙරුමන්

කවියන් නොවේ කෙරුමන්

කවියෙක්දැයි නොදන්නෙමි

එනමුදු ලියන්නෙමි

ලියන උන් කවියන්නම්

මමත් කවියෙක්මි

විවේක සුව වරප‍්‍රසාදයක්

ගළපා වෙනස් වචනයක්

තවරා සාහිත රසයක්

මහා ලොකු කෙරුමක් නොවේ

සගයිනි ඒකත්

ලෙයින් දහඩියෙන් සැදුණ පොළවක

වපුල කවි බිජුවක්

ඵල දැරූවත් මා නමින්

පැළවන්න පොළවක් නොවේනම්

අරුතක් තියේවිද

පොළවක් මඟ ඇරුණු ගහකට

පෙම්වතිය ගැන

ඇගේ පේ‍්‍රමය ගැන

විප්ලවය ගැන 

ලෙළෙන රතු ධජ ගැන

ලියූ දහසක් කවි කැටි කොට

හිලව් කරනෙමි

අරගල බිමක හෙළන

එක දහඩිය බිඳුවකට

සමාජ ජාලා පුරා

මහා බර වදන්

ලයික් ගොඩ ගැහුවට

ක්ෂණික වීරයින් බිහි කෙරුවට

පැසසුම් නොලඹනා වීරයින්

ඇත මේ අවකාශයෙන්

එපිට සොයුරනි එමට

වර්ණනා අභියස

නොලැබිය යුක්තක් ලබන

අපුලක් දැනේ ඉඳ හිට

උන් යන මගට

දහිරිය දෝතක් රැගෙන යනු මැන

එයම වේ අසෙනිය පූජාව

වීරයන් නමට

පරමාදර්ශ මියැදුනද

තවමත් වීරයින් ඇත

උන් අපි වැනිම මිනිසුන්ය

අත හරින්නට බල කෙරෙන

නිමේෂෙක තව තවත්

ආදරෙන් සිහිනයන් වැළඳගන්නා

ඉතිං කිව යුතුයි සගයිනි

ඉඩක් ලද මොහොතක

බුකියේ මොකක් හරි කුරුටු ගානා

කවියන් රැඩිකලූන් ප‍්‍රාඥයින්

නොවේ සගයිනි කෙරුමන්

(රිවිහාර පින්නදුව)

පුරුද්දට බැලෙනවා

පුරුද්දට බැලෙනවා

නැද්ද මග ඇරුණු ඇමතුමක්

කෙටි පණිවිඩයක්

දෙදරද්දි ෆෝන් එක

මෙහොතකට හද පිරී තුටින්

දැක නුඹෙන් නොවන වග

මුකුලිතව හදවත

ඉතිං නුඹ අමතන්න

පාළුයි මට නෙමෙයි

ජංගම දුරකථනයට

රිවිහාර පින්නදූව

විහඟුන් අයිති අහසට

විහඟුන් අයිති අහසට

අමතක කරන්නට

බැරි මතක කෝටියක්

සුසුමකට හැකිවේද

පිටකර හරින්නට

කදුළුවල බරකිරා

හැකිවේද රත්තරනින් ගෙවන්නට

සා පැටව් මරු විකලෙන්

උනුන් මරාගන්නා කලෙක

වෘකයින් පාඩුවේ

ගොදුරු අනුභව කෙරුව

වැරදුණේ අපි හැමෝටම

හීනවලට ගිණිබින්ද

විහගුන් සිරකෙරුව

ඒ ලේ තැවරිච්ච පිංකමට

අපිත් බැති සිතින්

සාධුකාර දුන්නු

ඉතුරුවුණු ක්ලේමෝ

පුපුරන්නෙ හදවතක

උන්ට තවත් මෝටාර්

ගහන්නේ මොකටද

පොල් රුප්පා යට

වැළලූව සමනළ කෝෂ

තාමත් තටු දිගහරින්නට

පෙරුම් පුරනවා රහසෙම

තල් අරණෙ විහඟ කැදලි

ගිණි අරන් මේ දැනුත්

විහඟුන් අයිති අහසට

දැන්වත් යදම් බිඳ

උන්ට පියඹන්න ඉඩදෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)